Świadczenia pieniężne związane z zapewnieniem wyżywienia i strawnego na statkach ratowniczych, wynikające z obowiązków pracodawcy zgodnych z ustawą o pracy na morzu, nie stanowią przychodu pracownika zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w kontekście wyroku TK K 7/13.

Przychody z prowadzenia stołówki szkolnej nie stanowią działalności gastronomicznej, lecz usługę ściśle związaną z działalnością edukacyjną, opodatkowaną jako usługa edukacyjna stawką 8,5% ryczałtu.

Rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego na rzecz spółki prawa handlowego z tytułu realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej nie może być uznana za wynagrodzenie za świadczenie usług, a tym samym nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT według art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 162 § 1 o.p., nie może abstrahować od zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz nie powinna prowadzić ani do pochopnego przywracania terminów, ani do nadmiernej surowości zamykającej stronie drogę do obrony jej praw.

Wydatki poniesione w wyniku ugody sądowej nie stanowią kosztów uzyskania przychodów na gruncie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż nie służą zabezpieczeniu lub zachowaniu źródła przychodów, a jedynie minimalizacji strat przedsiębiorcy.

Przy ocenie wniosku o przywrócenie terminu organ powinien badać całokształt okoliczności i uprawdopodobnienie braku winy strony, mając na uwadze zapewnienie stronie możliwości obrony swoich praw.

Członkowie zarządu spółki z o.o. ponoszą solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe, jeśli wniosek o upadłość nie został złożony we właściwym czasie, a niemożność egzekucji wobec spółki została stwierdzona jako bezskuteczna.

Przywrócenie terminu na wniesienie odwołania jest możliwe, gdy strona uprawdopodobni brak winy w uchybieniu, uwzględniając wszystkie okoliczności, w tym brak informacji o doręczeniu korespondencji. NSA uchyla decyzję i wzywa do ponownego rozpatrzenia.

NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA i postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, stwierdzając niewłaściwe uzasadnienie przedłużenia zwrotu VAT. Organ musi wykazać potrzebę dodatkowej weryfikacji przedłużenia terminu zwrotu.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT wymaga wykazania konkretnych i obiektywnych wątpliwości przez organ podatkowy oraz należytego uzasadnienia w trybie art. 87 ust. 2 u.p.t.u; organ nie wykazał dostatecznych przesłanek dla przedłużenia terminu zwrotu całości kwoty.

Dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT stanowi wyjątek od zasady natychmiastowego zwrotu i musi być uzasadnione konkretnymi przesłankami wynikającymi z potrzeby dalszej weryfikacji zasadności zwrotu deklarowanej nadwyżki podatku.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT w całości przez organy podatkowe było bezpodstawne, gdyż brak było konkretnych przesłanek potwierdzających konieczność wstrzymania całej kwoty. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz postanowienie organu uchylone.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT może być usprawiedliwione wyłącznie istnieniem istotnych wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu, popartych uprawdopodobnionymi przesłankami. Organ podatkowy winien przedstawić konkretne przyczyny i konieczności dalszej weryfikacji, odnosząc się do rzeczywistych ustaleń dokonanych w postępowaniach kontrolnych.

Ponowne przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT za lipiec 2019 r. przez organ podatkowy bez dostatecznego uzasadnienia i wykazania konkretnych przesłanek była naruszeniem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Należy dążyć do ograniczenia zakresu przedłużenia do kwot rzeczywiście spornych.

Przesłanką przedłużenia terminu zwrotu VAT jest konieczność udokumentowanej weryfikacji zasadności zwrotu; przedłużenie nie może być prewencyjne i musi dotyczyć jedynie kwoty sporne.

Podatnik posiada interes prawny do żądania zwrotu odsetek za zwłokę od podatku zapłaconego przez płatnika, jeżeli ekonomiczny ciężar tych odsetek poniesiony został przez podatnika, co uprawnia go do wystąpienia w postępowaniu o uznanie nadpłaty.