Zaskarżony wyrok sądu administracyjnego, oddalający skargę J.M. na decyzję podatkową dotyczącą jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, pozostaje w mocy, gdyż nie wykazano naruszeń prawa w zakresie prawa materialnego i procesowego.

Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, nawet błędnie zatytułowana, jest konstytutywna, jeśli sposób powstania zobowiązania wymaga jej doręczenia. Brak usprawiedliwionych podstaw w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Przychody członka zarządu spółki kapitałowej z umów o zarządzanie, w tym zawieranych w ramach działalności gospodarczej, stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f.), a nie z działalności gospodarczej.

Indywidualna interpretacja podatkowa nie stanowi nowej okoliczności faktycznej uzasadniającej wznowienie postępowania; jest niewiążąca w sprawach o ustalenie zobowiązania podatkowego lub nadpłaty, z uwagi na odmienność postępowań interpretacyjnych i podatkowych.

Budynki mieszkalne, przeznaczone do najmu, spełniające rzeczywiste funkcje mieszkaniowe, nie mogą być uznawane za zajęte na działalność gospodarczą i powinny być opodatkowane jak budynki mieszkalne zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach lokalnych.

Dochody z działalności żeglugowej zagranicznych jednostek kontrolowanych, opodatkowane cypryjskim podatkiem tonażowym, podlegają opodatkowaniu podatkiem CFC w Polsce, zgodnie z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. dotyczy wyłącznie podmiotów opodatkowanych na podstawie polskiej ustawy o podatku tonażowym.

Brak jednoznaczności w interpretacji zdarzenia przyszłego i stan faktyczny rozstrzygany poza przedstawionym wnioskiem skutkują wadliwością zaskarżonego wyroku uchylającego interpretację w całości, zamiast tylko kwestionowane jej części.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że transakcje zbycia udziałów przez M.M., formalnie zakamuflowane w ciąg czynności, miały pozorny charakter, a ich celem było uniknięcie opodatkowania dochodu z tytułu zbycia udziałów. Działania te uzasadniały zastosowanie art. 199a § 2 Ordynacji podatkowej jako podstawy do ustalenia zobowiązania podatkowego.

Odmowa uchylenia decyzji podatkowej w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniona, gdy okoliczności nie spełniają przesłanek interesu publicznego lub ważnego interesu podatnika, a odwołanie od decyzji może być wniesione zwykłą drogą odwoławczą.

Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jeśli podatnik nie posiada majątku odpowiadającego wysokości zobowiązania podatkowego i organy uprawdopodobnią, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane.

Skarga kasacyjna dotycząca zakwalifikowania wydatków na zakup towarów jako kosztów uzyskania przychodów została oddalona, ponieważ uznano ją za bezzasadną. Decyzja o odrzuceniu wynikała z rzetelnej oceny materialnej i dowodowej, potwierdzając zgodność z prawem działań organów podatkowych.

Uchwała NSA z dnia 4 lutego 2026 r. uchyla decyzje, uznając rzeczywisty charakter transakcji M.D. z D. mimo formalnych wątpliwości, oraz przywraca prawo do odliczenia VAT. Działania handlowe M.D. nie miały na celu jedynie uzyskania korzyści podatkowej wbrew celom dyrektywy 2006/112/WE.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z uwagi na brak formalnych przesłanek do podważenia postanowienia organu podatkowego oraz niedostateczną realizację wymogów formalnych skargi kasacyjnej.

Dyrektor KIS jest ograniczony do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej wyłącznie w części niezgodnej z interpretacją ogólną. Wykładnia art. 14e § 1a pkt 2 powinna umożliwiać zachowanie części interpretacji indywidualnej zgodnych z obowiązującym prawem.

Dofinansowanie nie jest opodatkowaną VAT dotacją z bezpośrednim wpływem na cenę usług świadczonych przez spółkę, gdyż ma charakter kosztowy i służy pokryciu ogólnych wydatków projektu, a nie wpływa bezpośrednio na ich cenę, co nie spełnia wymogów art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

Działania podatnika w zakresie handlu samochodami, choć zależne od organizacji zewnętrznej spółki, były rzeczywiste i nie pozbawiały go statusu podatnika VAT. Brak było podstaw do odmowy prawa do odliczenia podatku VAT oraz uznania wystawionych faktur za "puste".

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wniesienia odwołania było zasadne, gdyż uchybienie terminu nie wystąpiło w wyniku prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej w trybie zastępczym.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców (FWK), określone w ustawie o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszty uzyskania przychodów, gdyż nie są objęte wyłączeniem w art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. Interpretacja ta jest oparta na literalnym brzmieniu przepisów.

Zawarcie przez strony nieodpłatnej umowy ustanowienia służebności przesyłu na podstawie art. 305¹ k.c. nie stanowi przychodu dla przedsiębiorstwa z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.

Podatkowej grupie kapitałowej przysługuje prawo do obniżenia dochodu ze źródeł przychodów o poniesioną stratę zgodnie z art. 7 ust. 5 w zw. z art. 7a ust. 1 u.p.d.o.p., o ile spełniony jest warunek dochodowości z art. 1a ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.p.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają podstaw do obniżenia należnego podatku VAT; instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego, które kończy się jego umorzeniem, nie skutkuje zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

NSA potwierdził legalność stosowania przepisów dot. zobowiązań podatkowych z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach po wyroku TK, uznając działania organów podatkowych za zgodne z prawem i zasadami proceduralnymi dwuinstancyjności.