Brak podstaw do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy z uwagi na niespełnienie warunków eksploatacji statku w międzynarodowym transporcie morskim - oddalenie skargi kasacyjnej Skarżącego.

Kontenery telekomunikacyjne, nie będąc trwale związane z gruntem, kwalifikują się jako budowle, a nie budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i są opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowla.

Dla uzyskania zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., decydujące jest faktyczne przeznaczenie środków na cele mieszkaniowe, nawet jeśli formalne przeniesienie własności nieruchomości nastąpi później.

W okresie obowiązywania stanu epidemii regulacja art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19 ma zastosowanie również do terminów prawa podatkowego, w tym do sześciomiesięcznego terminu zgłoszenia darowizny, co oznacza ochronę prawną dla podatnika poprzez uznanie zawieszenia biegu tego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że interpretacja indywidualna organu podatkowego była prawidłowa i zgodna z prawem. Nowe zarzuty procesowe, niepodniesione przed sądem pierwszej instancji, nie mogą być uwzględnione na etapie postępowania kasacyjnego.

Dyrektor KIS może wygasić interpretację indywidualną w części, jeśli niezgodna z interpretacją ogólną, opierając się na zasadach wykładni systemowej i funkcjonalnej, bez wygaszenia całości.

Odmowa wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest uzasadniona, gdy istnieje obiektywne i racjonalne przypuszczenie, że opisane czynności mogą stanowić unikanie opodatkowania zgodnie z art. 119a Ordynacji podatkowej.

Art. 15zzr ust. 1 ustawy COVID-19, zawieszający bieg określonych terminów, ma zastosowanie do sześciomiesięcznego terminu zgłoszenia darowizny w celu uzyskania zwolnienia podatkowego, gdy do nabycia doszło w czasie obowiązywania stanu epidemii. Interpretacja przepisu na korzyść podatnika jest uzasadniona w świetle uzasadnionych interesów ochrony prawnej obywateli podczas pandemii.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dokonanie wyrejestrowania rezygnacji z funkcji członka zarządu w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz brak aktywności faktycznej w zarządzaniu są kluczowe dla zwolnienia z odpowiedzialności podatkowej. Uznano, że rezygnacja W.S. nie była skuteczna.

Brak zachowania należytej staranności przez podatnika przy weryfikacji kontrahenta oraz posługiwanie się nierzetelnymi fakturami VAT może skutkować odmową prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na błędne nieuwzględnienie wniosków dowodowych przez organy, co naruszało zasady postępowania. NSA uchyla decyzje niższych instancji, wskazując na konieczność rozpatrzenia dowodów podważających materialną podstawę odpowiedzialności podatkowej K.B.

Rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie uprawnia do badania w postępowaniu nadzwyczajnym kwestii doręczenia decyzji wymiarowej, jeżeli decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, tym samym brak podstaw do uchylenia decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej.