Podział nieruchomości mający na celu jej późniejszą sprzedaż nie musi oznaczać działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, o ile sprzedaż nie wykazuje cech profesjonalnych i zorganizowanych działań gospodarczych.

Aktualny wspólnik spółki jawnej ponosi odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe spółki, niezależnie od tego, że powstały one przed przystąpieniem wspólnika do spółki. (art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej)

Grunty, które mogą być potencjalnie wykorzystane w działalności gospodarczej, mogą być objęte wyższą stawką podatku od nieruchomości. O związku z działalnością gospodarczą nie przesądza samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym ujęte w ewidencji środków trwałych, mogą być opodatkowane najwyższą stawką, jeśli istnieje możliwość ich potencjalnego wykorzystania w działalności gospodarczej, niezależnie od faktycznego użytkowania.

Odpowiedzialność aktualnego wspólnika spółki jawnej na podstawie art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest ograniczona do zaległości podatkowych powstałych w okresie, w którym posiadał on status wspólnika, lecz obejmuje również zaległości powstałe przed jego przystąpieniem do spółki.

NSA oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, uznając iż wyrok TSUE w sprawie C-277/24 nie miał wpływu na treść orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, gdyż Skarżący miał prawo i możliwość podważania ustaleń faktycznych i prawnych w ramach postępowań prowadzonych wobec spółki.

Brak faktycznego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej, w tym brak uzyskiwania z niej przychodów, nie wyłącza zastosowania stawki podatku właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli nieruchomość może być potencjalnie wykorzystywana w tej działalności.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorców podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, gdy spełniają kryteria faktycznego lub potencjalnego wykorzystania w działalności gospodarczej, niezależnie od faktycznego użycia do tej działalności.

Organ podatkowy nie może odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego z powołaniem się na poglądowy charakter wniosku, jeśli dotyczy on jednoznacznie zdefiniowanego zdarzenia przyszłego, a w razie wątpliwości treściowych organ powinien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku.

Wprowadzenie z dniem 1 stycznia 2025 r. w art. 1a ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) definicji „trwałe związanie z gruntem” jedynie wyjaśnia (doprecyzowuje) sposób interpretacji tego zwrotu legislacyjnego, zgodny z możliwością jego wcześniejszego odczytania w tożsamy sposób, na co pozwalały zarówno językowe reguły