Nieruchomości posiadane przez przedsiębiorcę są uznawane za związane z działalnością gospodarczą bez względu na ich stan techniczny i użytkowanie, co skutkuje opodatkowaniem wyższymi stawkami, chyba że organ nadzoru budowlanego wyda decyzję o ich trwałym wyłączeniu z użytkowania.

Instalacje wewnątrz budynków, uznane za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, nawet jeśli pełnią funkcję magazynową związane z procesem technologicznym.

Obowiązki aktualizacyjne dotyczące adresu miejsca zamieszkania osoby fizycznej w Polsce, wynikające z art. 9 ust. 1 i ust 1d ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn.: Dz. U z 2016 r., poz. 476 ze zm.), nie zwalniają organu podatkowego od konieczności ustalenia miejsca zamieszkania podatnika dla celów przyjęcia jego rezydencji podatkowej

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została oddalona, gdyż organy podatkowe nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia stałego miejsca zamieszkania skarżącego, co było niezbędne do prawidłowego określenia jego obowiązku podatkowego w Polsce.

Zasada prawdy materialnej nakłada na organy podatkowe obowiązek dokonania pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia miejsca zamieszkania, przed wydaniem decyzji podatkowej; niedopełnienie tego obowiązku skutkuje uchyleniem decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA, podkreślając obowiązek organu wyczerpującego ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście polskiej rezydencji podatkowej na podstawie art. 122 O.p. i Konwencji UPO.