NSA uchyla decyzje organów niższych instancji z uwagi na naruszenie prawa do korzystania z usług doradczych jako kosztów uzyskania przychodu. W ocenie sądu działania podjęte w celu optymalizacji podatkowej mogą być uznane za koszt podatkowy pod warunkiem, że mają racjonalny charakter.

Wszczęcie karnego postępowania skarbowego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego miało charakter instrumentalny, co skutkowało jego przedawnieniem.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną organu podatkowego za zasadną, potwierdził, że pod pozorem dokonania czynności prawnych dokonano czynności ukrytych, wykluczając możliwość zaliczenia odpisów amortyzacyjnych oraz kosztów usług doradczych jako podatkowych.

Zgodnie z art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., podatnicy mogą modyfikować stawki amortyzacji podatkowej zarówno wstecznie, jak i prospektywnie, o ile nie naruszają terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

O sposobie kwalifikacji gruntu lub budynku dla celów podatku od nieruchomości co do zasady decydują dane ewidencji gruntów i budynków, lecz zapisy tej ewidencji nie mogą wyłączać stosowania definicji powierzchni użytkowej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.

Solidarny obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2020 obciąża współwłaścicieli, jeżeli żaden z nich nie manifestuje woli wyłącznego władania nieruchomością jako posiadacz samoistny, co determinuje zastosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l.

Sąd kasacyjny oddalił skargę, uznając, że fakt łączenia sprawy karnej z podatkową przy ustalaniu nierzetelności kosztów uzyskania przychodów, opartych na podejrzanych fakturach, jest zasadne i zgodne z prawem.

W postępowaniu wznowieniowym kluczowe jest zbadanie, czy doszło do ujawnienia istotnych nowych okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogłyby wpłynąć na wydanie decyzji ostatecznej, a które nie były znane organowi podczas wcześniejszego orzekania.

Organy podatkowe zobowiązane są weryfikować dane ewidencyjne dotyczące powierzchni użytkowej dla celów podatku od nieruchomości, jeśli istnieją wiarygodne dowody pozwalające na ustalenie zgodności z przepisami ustawy podatkowej, nawet pomimo danych urzędowych zaliczanych do tych akt.

Faktury wystawione na rzecz skarżącego, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Działania polegające na wystawianiu takich dokumentów stanowią naruszenie prawa podatkowego i uniemożliwiają ich uwzględnienie w obliczeniach podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nierzetelne faktury nie mogą być uznane za koszt podatkowy, a postępowanie podatkowe może zostać przeprowadzone również po umorzeniu zobowiązań w postępowaniu upadłościowym. Wyroki karne dotyczące oszustwa finansowego są wiążące dla oceny prawidłowości faktur w postępowaniu podatkowym.

W sytuacji, gdy pomiędzy podmiotami powiązanymi zawarte są transakcje dotyczące nieruchomości niematerialnych, stosowanie przepisów dotyczących oszacowania dochodu w ścisłym związku z art. 11 u.p.d.o.p. w brzmieniu z 2016 r. wymaga wykazania, że ceny odbiegają od rynkowych, bez możliwości recharakteryzacji faktycznych czynności prawnych.

Wydatki udokumentowane fakturami poświadczającymi nieprawdę, a więc odnoszące się do czynności pozornych, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nie każdy wydatek udokumentowany fakturą może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu — konieczne jest, by miał on rzeczywisty, gospodarczo uzasadniony związek z prowadzoną działalnością i został faktycznie poniesiony w celu osiągnięcia przychodu.