Klasyfikacja gruntów i budynków ujawniona w ewidencji gruntów i budynków ma charakter wiążący dla organów podatkowych i przesądza o sposobie opodatkowania tych nieruchomości (w szczególności o rodzaju i stawce podatku) do czasu jej skutecznej zmiany w tej ewidencji.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obejmujące grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym, ma charakter ogólny i neutralny gospodarczo, a zatem nie stanowi selektywnej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Sąd oddala skargę kasacyjną, uznając, że materiał dowodowy zebrany przez organy administracyjne jest wystarczający do nałożenia podatku rolnego, a zarzuty Skarżącej dotyczące niewłaściwości kwalifikacji podatkowej są niezasadne.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom, określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej, gdyż nie przyznaje selektywnej korzyści i jest zgodne z prawem unijnym.

W postępowaniu o wznowienie nie występuje przesłanka pozbawienia strony możliwości działania, gdy jest ona reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, a brak działań wynika z decyzji strony. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący dla organów podatkowych przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości; skutki prawne wynikające ze zmiany tych danych powstają dopiero od momentu ich ujawnienia w ewidencji, niezależnie od wcześniejszych zmian faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Szczecinie, stwierdzając że decyzje nieostateczne, mimo braku trwałości, wywołują skutki prawne, które organ musi uwzględniać, z uwagi na domniemanie ich mocy obowiązującej. Organ odwoławczy działał zgodnie z prawem, respektując obowiązki wynikające z doręczonej decyzji.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa nie jest konieczna ocena jej skutków społecznych lub gospodarczych; wystarczające jest stwierdzenie oczywistej sprzeczności z obowiązującym przepisem prawa.

Organ podatkowy może opierać swoje rozstrzygnięcie na decyzjach wprowadzonych do obrotu prawnego przez doręczenie, nawet gdy są one nieostateczne, o ile nie zostały wyeliminowane z tego obrotu w przewidzianym trybie.

Stwierdza się, że decyzja Prezydenta Miasta S. wygaszająca wcześniejszą decyzję podatkową wydana na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest sprzeczna z prawem. Wadliwa interpretacja prowadząca do jej wydania skutkuje rażącym naruszeniem prawa, wymagającym uchylenia tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zwolnienie z podatku od nieruchomości z tytułu infrastruktury kolejowej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wymaga faktycznego udostępniania infrastruktury przewoźnikom kolejowym, co nie zostało spełnione przez skarżącą Spółkę.

Przedstawione przez Gminę przedsięwzięcie stanowi nadużycie prawa, uzasadniając decyzję o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, w kontekście uzyskania nienależnej korzyści podatkowej zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.

W przypadku bliskości daty przedawnienia zobowiązania podatkowego, organy podatkowe mają obowiązek wykazać brak instrumentalności w wszczęciu postępowania karnego skarbowego, aby zachować konstytucyjne standardy zaufania do organów administracji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie podatkowej nie może być przywrócony termin do wniesienia odwołania, jeśli podatnik nie uprawdopodobnił braku własnej winy w jego uchybieniu. Przesyłki doręczone pod właściwym adresem i pokwitowane przez osobę uznaną za upoważnioną uznaje się za skutecznie doręczone, niezależnie od ewentualnych chorób czy zaniedbań ze strony podatnika.

Nieruchomości, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz są faktycznie lub potencjalnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla takich nieruchomości, niezależnie od ich fizycznego wykorzystania do tej działalności.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które nie spełnia wymogów art. 141 § 4 P.p.s.a., narusza standardy postępowania sądowego i uzasadnia uchylenie wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

Interpretacja indywidualna jest nieważna, gdyż organ podatkowy nie uwzględnił aspektu zobowiązaniowego ani pełnego uzasadnienia dla zakwestionowania stanowiska skarżącego, w tym niewłaściwego zrozumienia charakteru prawnego porozumienia.

NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę podatnika i stwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego przerwało bieg przedawnienia podatkowego, niezależnie od późniejszego uniewinnienia w postępowaniu karnym.