Wykreślenie podmiotu z KRS skutkuje utratą zdolności sądowej i czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym, obligując sąd do jego umorzenia. (art. 128 § 1 pkt 1 i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.)

Grunty po nieczynnych liniach kolejowych nie korzystają z podatkowego zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, zaś materiał dowodowy musi być kompletny, aby ustalenie statusu linii kolejowej było prawidłowe.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli istnieje możliwość ich wykorzystania w tej działalności. Opodatkowanie nie jest uzależnione wyłącznie od posiadania tych gruntów przez przedsiębiorcę.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, nawet bez faktycznego użytkowania, jeśli są w posiadaniu przedsiębiorcy. Sam zamiar ich wykorzystania komercyjnego wystarcza do przypisania wyższych stawek podatkowych.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, mogą być opodatkowane według stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli istnieje faktyczny bądź potencjalny związek z taką działalnością, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza oddalenie skargi kasacyjnej M. M. w przedmiocie odmowy przyznania ulgi podatkowej. Wyrok wskazuje na konieczność precyzyjnego formułowania zarzutów kasacyjnych. Brak uchybień procesowych w decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wydatki na części produkcyjno-administracyjne, o ile są związane z rozwojem działalności produkcyjnej, mogą być uznane za koszty kwalifikowane nowej inwestycji, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 7 u.w.n.i. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dopuściło się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania bez rażącego naruszenia prawa. Wymierzona kara grzywny, jako środek dyscyplinujący, była zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nieprawidłowe doręczenie decyzji podatkowej pełnomocnikowi strony, z pominięciem formy komunikacji elektronicznej zgodnie z Ordynacją podatkową, skutkuje uznaniem, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co uzasadnia odrzucenie skargi na wojewódzkim szczeblu sądowym.

Rozliczenie VAT w transakcji aportu nieruchomości między P. Spółka z o.o. a P. S.A. wymaga ponownego zbadania, czy istotnym celem było osiągnięcie nieuprawnionej korzyści podatkowej; organ odwoławczy nie może zastąpić sądu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.K. zostaje oddalona z powodu nieprecyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych oraz braku należytego uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwia skuteczne podważenie prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych decyzji organu oraz wyroku WSA.

Skarga kasacyjna organu zasługuje na uwzględnienie, bowiem postępowania zabezpieczające skutecznie zawiesiły bieg terminu przedawnienia, a transakcje prowadzone przez J.K. były nierzetelne w świetle przepisów o VAT.

Skraga kasacyjna zasługująca na uwzględnienie dowodzi, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych konieczny jest związek tożsamości podmiotowej i czasowej pomiędzy postępowaniem karnym a podatkowym, oraz prawidłowe zawiadomienie o zawieszeniu.

Organ podatkowy dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, lecz nie z rażącym naruszeniem prawa. Wymierzono symboliczną grzywnę jako środek prewencyjno-represyjny.

Uprawdopodobnienie niewspółmierności zaliczek w rozumieniu art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej należy do podatnika; organ podatkowy nie ma w tym trybie obowiązku prowadzenia pełnego postępowania dowodowego ani rozstrzygania kwestii właściwych dla rocznego wymiaru podatku.

Osoba trzecia nie ma uprawnienia do podważania ustaleń podatkowych dokonanych względem spółki, na którą została przeniesiona odpowiedzialność podatkowa, zwłaszcza w zakresie korekty VAT w kontekście ulgi na złe długi, gdy spółka z tej ulgi nie skorzystała.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję organu podatkowego, wskazując, że transakcje dotyczące obrotu paliwami przez T. nie stanowiły wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, lecz zakupy krajowe z prawem do odliczenia VAT. Transakcje powinny być kwalifikowane jako zakupy podatkowe w Polsce.

Interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego nie stanowią rozstrzygnięć władczych kształtujących bezpośrednio prawa bądź obowiązki, a organ interpretacyjny nie ma kompetencji do oceny zgodności hierarchicznej przepisów.

Sąd przyznaje, że organ podatkowy może nadawać rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej w oparciu o przesłanki krótkiego okresu przed przedawnieniem, bez oceny majątkowej podatnika, jeśli okoliczności nie wskazują na inną kategorię ryzyka.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana po upływie przedawnienia zobowiązania podatkowego była uzasadniona, a zarzuty proceduralne i materialne nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednak działania te, zważywszy na okoliczności sprawy oraz brak przejawów złej woli, nie stanowiły rażącego naruszenia prawa.