Rekompensata wypłacana przez Miasto na rzecz Spółki, w ramach Umowy Wykonawczej, z uwagi na brak bezpośredniego związku z konkretnymi czynnościami opodatkowanymi, nie stanowi elementu podstawy opodatkowania podatkiem VAT.

Dofinansowanie, które nie wpływa bezpośrednio na cenę świadczonych usług ani nie stanowi wynagrodzenia za usługi, nie stanowi podstawy opodatkowania VAT. Dotacja pokrywająca jedynie koszty realizacji projektu nie jest elementem wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość decyzji organu odwoławczego dotyczącej stawki podatku od nieruchomości, wskazując, że garaż zlokalizowany w budynku mieszkalnym podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisami dla części budynków pozostałych. Skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu kasacyjnym nie doszło do naruszenia prawa procesowego ani materialnego, a dowody z innych postępowań mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia, jeśli są istotne dla sprawy, mimo że strona przeciwdowodową nie miała dostępu do wszystkich materiałów zgromadzonych w odrębnych postępowaniach.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przy istnieniu ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, zwrot należny może być zaliczony na poczet zaległości, co nie zmienia fakt, że rozwiązanie umowy sprzedaży, pierwotnie generujące obowiązek podatkowy, nie unieważnia istniejącej decyzji.

Koszty kwalifikowane z działalności B+R nie pomniejszają podstawy daniny solidarnościowej na podstawie art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f., gdyż katalog odliczeń jest zamknięty i nie obejmuje ulgi B+R. Zastosowanie mają wyłącznie odliczenia wyszczególnione w przepisach ustawy.

Skarga kasacyjna Ł. S. została oddalona z uwagi na brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, co uczyniło bezzasadnym przyznanie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy za 2023 rok.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego stanowi nadużycie i narusza zasady praworządności oraz zaufania do organów państwa.

Zasady klasyfikacji taryfowej towarów przywożonych na obszar celny Unii Europejskiej zostały przez organy celne i sądy administracyjne prawidłowo zastosowane. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość wykładni prawa dokonaną przez organy administracji skarbowej oraz sąd I instancji, utrzymując decyzję w mocy.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania nieuzasadnione, gdyż wniosek o interpretację indywidualną spełnia wymogi merytoryczne. NSA podtrzymał uchylenie decyzji DKIS przez WSA, uznając wniosek Syndyka za dopuszczalny.

Organ odwoławczy ma prawo uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy istnieje konieczność pełnego postępowania dowodowego, co uzasadnia brak pełnej merytorycznej kontroli przez organ odwoławczy.

Skarga kasacyjna Ł.K. od wyroku WSA w Gdańsku została oddalona przez NSA, który stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu wniesienia odwołania, uznając zarzuty proceduralne za niezasadne.

Odmawia się zwolnienia z podatku od towarów i usług towarów, które nie zostały zwolnione z cła, zgodnie z art. 81 ustawy o VAT. Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogów z art. 174 p.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie.

Zastosowanie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. do osoby, która przez wystawienie faktury formalnie tylko wykazuje dostawy towarów w ramach czynności egzekucyjnych przynależnych jej jako komornikowi sądowemu będącemu płatnikiem (art. 18 u.p.t.u.) jest możliwe w sytuacji, gdy zostanie ustalone, że w rzeczywistości dostawa taka nie miała miejsca, a więc w tym zakresie osoba ta nie działała jako komornik sądowy

WSA w Krakowie, oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, nie rozpoznał istoty sprawy oraz naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek całościowego rozpoznania całego materiału dowodowego i prawnego, niezależnie od formułowanych przez strony wniosków i zarzutów.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy i funkcjonalnie związane z jego działalnością gospodarczą powinny być opodatkowane według wyższej stawki podatku od nieruchomości, bez względu na ich faktyczne wykorzystanie do celów mieszkalnych, zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków.

Nieruchomości stanowiące własność podatnika, znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które wchodzą w skład jego przedsiębiorstwa, są związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawką dla działalności gospodarczej, nawet jeśli ewidencyjnie sklasyfikowane są inaczej.