Decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z pomocy społecznej wymaga uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej te świadczenia. Procedowanie bez jej uchylenia stanowi naruszenie prawa.

Zawieszenie płatności przez państwa członkowskie, wynikające z art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/891, jest dopuszczalne w przypadku wszczęcia postępowania dotyczącego oszustwa, mające na celu zabezpieczenie interesów finansowych UE, nie stanowi kary administracyjnej, lecz działanie prewencyjno-zabezpieczające.

Skarga kasacyjna R. Sp. z o.o. na decyzje dotyczące kar pieniężnych za naruszenie ustawy SENT została oddalona z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, uznając samodzielną regulację ustawy SENT dotyczącą przedawnienia oraz zgodność nałożonej kary z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

W postępowaniu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia z pomocy społecznej, najpierw należy uchylić decyzję przyznającą świadczenie. Dopóki decyzja ta jest wiążąca, zwrot nie może być egzekwowany.

Decyzje o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, bez uprzedniego uchylenia decyzji je przyznających, są nieważne. Organy powinny najpierw uchylić decyzję przyznającą świadczenie, zanim orzekną o jego zwrocie.

Sąd administracyjny w oparciu o uznanie administracyjne stwierdził, że brak jest "szczególnie uzasadnionego przypadku" dla przyznania specjalnego zasiłku celowego, co czyni decyzję organu administracyjnego zgodną z prawem.

Art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie pozwala na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie pięciu lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa; wydanie decyzji w ocenie sądu nastąpiło zgodnie z terminowym rygorem art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.

Kryterium oceny ofert musi być sformułowane jednoznacznie i precyzyjnie, a brak określenia ram czasowych kryterium gwarancji przy wysokim przypisaniu wagi prowadzi do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i może uzasadniać korekty finansowe.

Skarga kasacyjna, która ogranicza się do analizy zarzutów postawionych w skardze, nie wykazała uchybień w decyzji o zwrocie dotacji. Brak skutecznego zarzutu naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. powoduje jej oddalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Refundacja wywozowa mięsa nie przysługuje, gdy nie można niebudząco wątpliwości ustalić pochodzenia mięsa wg rozporządzenia KE nr 612/2009 i rozporządzenia Rady nr 2913/92, skutkiem czego ustalenie kwot nienależnie pobranych było zasadne.

Oddalenie skargi kasacyjnej B.G. i Z.G. przez NSA w zakresie prowa-zenia postępowania egzekucyjnego przez ZUS wskazuje na prawidłowe zastosowanie prawa dotyczącego przedawnienia składek i zgodność działań ZUS z obowiązującymi normami prawnymi.

Zarzuty kasacyjne obejmujące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, związane z ustaleniem odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, okazały się nieuzasadnione, a skarga kasacyjna została oddalona.

Grunty objęte obowiązkiem rekultywacji są uznawane za zajęte na działalność gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli wydobycie nie jest aktualnie prowadzone.

Nieruchomości wykorzystywane faktycznie do działalności gospodarczej, również w fazie rekultywacji, podlegają opodatkowaniu według stawek podatkowych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie przez organy podatkowe zasad proceduralnych, w tym braku oceny przesłanek uzasadniających ulgę oraz niewłaściwego prowadzenia postępowania dowodowego, co uniemożliwiało wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 67a O.p.