Wydanie wyroku łącznego z naruszeniem art. 85 § 1 k.k. skutkuje jego uchyleniem i umorzeniem postępowania, gdy brak przesłanek do zbiegu przestępstw wyklucza prawne połączenie kar jednostkowych.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Nienależyte umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu właściwego organu przyznającego stypendia skutkuje nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obowiązek poddania się kwarantannie, jak określono w art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń, nie wymaga formy decyzji administracyjnej; realizowany jest jako czynność administracyjna, od której brak podstaw do odwołania, lecz istnieje możliwość zaskarżenia jej do sądu administracyjnego.

Nałożenie obowiązku kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy zakaźnej dzieje się w formie czynności administracyjnej, a nie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, co wyklucza konieczność jej wydania i możliwość odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na niewłaściwą ocenę interesu prawnego emitenta akcji oraz brak uzasadnienia, które nie pozwala na skuteczną kontrolę instancyjną, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając odmowę poddania się badaniom lekarskim za kluczową podstawę decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Odmowa wydania upoważnienia na wykonywanie przewozów lotniczych pomiędzy Polską a Rosją przez Prezesa ULC jest prawnie uzasadniona; nie wystąpiły podstawy prawne ani faktyczne do uchylenia decyzji w kontekście zastosowania przepisów umowy międzynarodowej oraz braku przesłanek naruszenia prawa UE.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej uznawane są za związane z działalnością gospodarczą ze względu na ich potencjalne wykorzystanie, a nie tylko faktyczne użycie, co skutkuje opodatkowaniem według wyższej stawki podatkowej.

Wymóg wyposażenia łodzi flisackich w kamizelki ratunkowe, w liczbie odpowiadającej liczbie pasażerów, jest zgodny z prawem oraz uzasadniony z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i pasażerów.

Nałożenie kary pieniężnej na E. Sp. k. w Z. za naruszenie przepisów ustawy SENT jest zgodne z prawem. Nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych ani materialnych, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że grunty po zlikwidowanej linii kolejowej są związane z działalnością gospodarczą spółki, co uzasadnia opodatkowanie ich według stawek dla nieruchomości związanych z działalnością, w oparciu o potencjalne wykorzystanie w działalności, a nie faktyczne użycie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie ustawy SENT była zgodna z prawem. Formalne uchybienia systemowe, nawet przy braku uszczerbku budżetowego, uzasadniają zastosowanie sankcji administracyjnych."

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej używane przez przedsiębiorcę, mimo niewykorzystywania ich bezpośrednio w działalności transportowej, zachowują związek z działalnością gospodarczą, gdyż mogą być faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane w tej działalności, co uzasadnia zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej.

W sprawach o przyznanie jednorazowej pomocy pieniężnej na gruncie ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej, decyzja ma charakter uznaniowy, a uzasadnione roszczenie nie wynika automatycznie z samego spełnienia przesłanek ustawowych.

Skarga kasacyjna Zarządu Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. została oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwie uznał działalność Spółki za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na żądanie dotyczące planowanej inwestycji publicznej. Skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw.

Niedołączenie opinii służbowej do decyzji o świadczeniu teleinformatycznym nie wyłącza prawa do tego świadczenia, jeżeli osoby bez przesłanek negatywnych zakończyły stosunek służbowy i spełniały pozytywne przesłanki w trakcie jego trwania, co podkreśla celowość wydania decyzji z datą rozpoczęcia zadań.

Zakres wnioskowanych informacji stanowi informację przetworzoną, której udostępnienie należy poprzedzić wykazaniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Brak wykazania takiego interesu przez skarżącego uzasadnia odmowę udostępnienia informacji publicznej.

Wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej następuje z mocy prawa z dniem 31 sierpnia 2017 r. przy braku akceptacji propozycji zatrudnienia, niezależnie od upływu terminu z art. 165 ust. 7 p.w. KAS, o ile propozycja była zgodna z regulacją ustawową.

Bezczynność organu administracyjnego w udostępnieniu informacji publicznej nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli opóźnienie wystąpiło w ograniczonym zakresie i brak było dodatkowych przesłanek rażącego naruszenia, jak znaczne opóźnienie czy złej woli organu.

Dla zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji wystarczające jest sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, niezależnie od jego ogłoszenia, respektując odmienność regulacji prawa administracyjnego od procesu karnego.

Sąd Okręgowy, uchylając wyrok sądu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, rażąco naruszył przepisy art. 437 § 2 zdanie 2 k.p.k. Brak było podstaw do pełnego powtórzenia postępowania dowodowego; sąd powinien samodzielnie uzupełnić dowody.

Wydalenie ze służby funkcjonariusza Policji uzasadnione jest umyślnym naruszeniem przepisów dyscyplinarnych przez niezasadne użycie środków przymusu oraz fałszowanie przebiegu zdarzeń, co czyni działanie niezgodne z przepisami ustawy o Policji.

Od organu administracji oczekuje się wykonania wyroku sądu poprzez udostępnienie informacji publicznej bądź wydanie decyzji o odmowie w ramach nadużycia prawa, co nie zostało uczynione, skutkując oddaleniem skarg kasacyjnych.