Wskazanie w orzeczeniu z 1954 r. tylko ogólnej powierzchni gruntów, bez konkretyzacji działek, stanowiło rażące naruszenie art. 1-4 dekretu z 1949 r. oraz art. 75 rozporządzenia z 1928 r., co skutkowało uchyleniem decyzji Ministra Rolnictwa.

Decyzja architektoniczna nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna dotycząca jej unieważnienia, która opierała się na pośrednich możliwych interpretacjach planu, jest niezasadna z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że regularne niedopełnianie obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu stanowi naruszenie o znacznej wadze, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, a trudności interpretacyjne wynikające z "przepisów covidowych" nie zmieniają kwalifikacji prawnej naruszenia.

Niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w terminie 30 dni nie może być kwalifikowane jako naruszenie znikomej wagi, szczególnie gdy sprawca jest profesjonalistą w handlu pojazdami, a naruszenie jest powtarzalne i permanentne.

Art. 154 k.p.a. nie może być stosowany do decyzji ostatecznych, które ustalają nabycie praw przez strony, nawet jeśli są deklaratoryjne; decyzje takie nie są uchylalne w tym trybie.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje opiekunowi cudzoziemcowi, nieposiadającemu obywatelstwa określonego w ustawie, mimo że sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, obywatelem Ukrainy, ponieważ dziecko nie jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną [...] S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z 1994 roku, uznając brak rażącego naruszenia prawa. NSA wskazuje na konieczność precyzyjnego powołania przepisów rażąco naruszonych przez decyzję administracyjną.

Skarga kasacyjna na postanowienie o uznaniu sprzeciwu za niedopuszczalny nie jest dopuszczalna, gdy sprzeciw opiera się na okolicznościach będących przedmiotem odrębnych postępowań, co wyklucza zastosowanie art. 127 § 1 k.p.a.

Nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, gdyż przemieszczenie samochodu z Belgii do Polski wynikało z osobistej zmiany miejsca zamieszkania, a nie stanowiło realizacji wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego; prawidłowe ustalenie braku należytej staranności skarżącej w relacjach handlowych, co uzasadniało zakwestionowanie faktur VAT.

Sąd administracyjny I instancji prawidłowo uznał, że upoważnienie do reprezentacji w czynnościach kontrolnych nie daje prawa do wglądu w akta po ich zakończeniu; prawidłowości takiego wyroku nie podważyły zarzuty postawione w skardze kasacyjnej.

Przypisanie K. P. czynu z art. 286 § 1 k.k. bez wskazania jego znamion prowadzi do uniewinnienia. Wyrok sądu pierwszej instancji utrzymany przez sąd odwoławczy był rażąco niesprawiedliwy z uwagi na brak znamion przestępstwa w opisie czynu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, uznając, że decyzje poprzednich organów i sądów były zgodne z obowiązującymi przepisami, w szczególności w zakresie przestrzegania zasad konkurencyjności przy wydatkowaniu środków unijnych.

NSA oddala skargę kasacyjną, stwierdzając brak usprawiedliwionych podstaw oraz zasadność decyzji o niezgodnym z przeznaczeniem wykorzystaniu dotacji przez przedszkole w latach 2016-2018.

Nawet jednokrotne uchybienie terminowi zawiadomienia o zbyciu pojazdu z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. uzasadnia nałożenie kary na mocy art. 140mb p.r.d., zaś jego wielokrotne przekraczanie wyklucza traktowanie naruszenia jako znikomej wagi.

Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu w terminie 30 dni przez profesjonalistę handlującego pojazdami wyklucza uzasadnienie odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej jako naruszenia o znikomej wadze.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność, zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 78 § 3 pkt 3 lit. b o.p. przewiduje oprocentowanie nadpłaty, gdy decyzja jej dotycząca nie została wydana w terminie, a terminowy zwrot nie wyłącza tego prawa.