NSA orzeka, iż decyzje organów administracji publicznej, odmawiające stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie spójnych orzeczeń lekarskich, nie naruszają przepisów postępowania administracyjnego, gdyż rola organu ogranicza się do oceny proceduralnej, nie zaś merytorycznego zastępowania jednostek orzeczniczych.

Plan miejscowy zgodny ze Studium spełnia funkcję uzupełniającą usługowo i nie narusza wytycznych, gdy adaptacja następuje w granicach bilansu funkcjonalnego jednostki. Władztwo planistyczne gminy uzasadnia jego decyzje, priorytetowo traktując ochronę dziedzictwa kulturowego.

Bezczynność organu administracji nie stanowi rażącego naruszenia prawa, gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, a organ podejmuje działania zmierzające do jej wyjaśnienia, nawet jeżeli przewlekłość jest odczuwalna dla strony.

Nie stwierdza się nieważności planu zagospodarowania przestrzennego w całości, gdyż brak wypełnienia niektórych obowiązków prawnych nie skutkuje nieważnością całości aktów prawa miejscowego, o ile możliwe jest ich usunięcie bez naruszenia spójności planu, a co najwyżej w odniesieniu do jego części.

Brak podstaw do uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę, gdyż zarzuty naruszenia zarówno postępowania jak i prawa materialnego okazały się bezpodstawne.

Postępowania nadzorcze w sprawach z art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego mogą być wszczynane jedynie z urzędu, a skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek, oparty na interesie prawnym wnioskodawcy, nie obliguje organu do wszczęcia takiego postępowania administracyjnego.

Adresatem nakazu organu nadzoru budowlanego powinien być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, w tym przypadku Wspólnota Mieszkaniowa, gdyż taras stanowi funkcjonalnie i konstrukcyjnie część budynku wspólnoty, pomimo że grunt należy do Miasta.

Za przekroczenie progu 5% głosów bez właściwego zgłoszenia Komisji, pełnomocnik odpowiada, jeśli formalnie pełnomocnictwo nie wygasło, a kara finansowa za takie uchybienie jest uznaniowa i może uwzględniać sytuację majątkową naruszyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania celnego przez WSA, ze względu na brak dowodów na wadliwość deklaracji o pochodzeniu towaru i upływ czasu uniemożliwiający skuteczną weryfikację.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, że Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie wykazał, iż doszło do przerwania biegu przedawnienia obowiązku zwrotu dofinansowania, a także nie uzasadnił adekwatnie zastosowanej wysokości korekty finansowej, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Dla przyznania świadczenia wychowawczego decyzujący jest faktyczny stan sprawowania opieki nad dzieckiem, a nie tylko sądowe orzeczenie o władzy rodzicielskiej. Faktyczne wspólne zamieszkiwanie i utrzymywanie dziecka przez rodzica są kluczowe, co może prowadzić do uchylenia decyzji administracyjnych sprzecznych z tym stanem.

NSA orzekł, że utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego wynikająca z prawomocnego skazania nie wymaga dalszej szczegółowej oceny, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Późniejsze zatarcie skazania nie wpływa na legalność wcześniej wydanej decyzji administracyjnej.

Nakaz rozbiórki budynku został nieprawidłowo utrzymany przez WSA w Krakowie bez wystarczającego rozważenia wpływu toczących się postępowań cywilnych na możliwość wykonania nałożonych obowiązków budowlanych, co skutkowało koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy.

Termin do wniesienia zarzutów w egzekucji administracyjnej biegnie od doręczenia zawiadomienia o zajęciu, a niekoniecznie od doręczenia tytułu wykonawczego, zapewniając zobowiązanemu natychmiastową ochronę prawną.

Decyzja wydana na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków nie wymaga uzyskania dodatkowego pozwolenia konserwatorskiego, materiał dowodowy musi umożliwiać precyzyjne określenie działań, które mają zostać podjęte w celu przywrócenia zabytku do najlepszego stanu.

Podmiot zobowiązany do szczepienia ochronnego, który nie wykazał przeciwwskazań lekarskich, podlega środkom egzekucji administracyjnej bez obowiązku dodatkowego doręczenia upomnienia, jeżeli procedury wcześniej nie zostały skutecznie zakwestionowane.

Instytucja umorzenia z mocy prawa postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji, której doręczenie lub ogłoszenie nastąpiło ponad 30 lat temu, jest zgodna z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie KPA, pomimo potencjalnych zarzutów naruszenia Konstytucji RP oraz międzynarodowych standardów ochrony praw człowieka.