Nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy w upadłości, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ K.c., zachowują związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, co uzasadnia ich opodatkowanie według wyższych stawek, bez względu na faktyczne prowadzenie działalności.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości w właściwym czasie, przy czym powierzenie spraw spółki osobie trzeciej nie zwalnia z konieczności monitorowania sytuacji finansowej i spełnienia obowiązków zarządczych.

Nieruchomość należąca do spółki w upadłości, będąca w posiadaniu syndyka, uznawana jest za związaną z działalnością gospodarczą na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z uwagi na jej potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej, co uzasadnia opodatkowanie według wyższych stawek.

Tablice reklamowe posadowione na fundamencie są trwale związane z gruntem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; podlegają zatem opodatkowaniu jako budowle. Skarga kasacyjna została oddalona.

Stosowanie zwolnienia z opodatkowania odsetek z tytułu art. 21 ust. 3 u.p.d.o.p. wymaga, aby odbiorca należności posiadał status właściciela w znaczeniu beneficial owner. Podmiot pośredniczący, nie dysponujący samodzielnie uzyskanymi korzyściami, takiego statusu nie posiada.

W przypadku zbycia nieruchomości nabytej wiele lat wcześniej przez osobę fizyczną, brak zorganizowanych i ciągłych działań w stosunku do tej nieruchomości oznacza, że uzyskane przychody nie stanowią dochodów z działalności gospodarczej.

Otrzymanie demonstratora przez V. sp. z o.o. stanowi przychód z nieodpłatnego świadczenia, bowiem brak wzajemności i ekwiwalentności świadczeń wyklucza wyłączenie spod opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarga kasacyjna wniesiona przez V. S.A. została oddalona, gdyż zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego nie wykazały istotnego wpływu na ostateczność zaskarżonego orzeczenia. Decyzja reformatoryjna organu podatkowego, stwierdzająca nierzetelność ksiąg i faktur, została uznana za prawidłową.

Wewnętrzny nabywca węglowy, spełniający materialnoprawne przesłanki zwolnienia, może opierać się na szerokim pojęciu 'dokumentu handlowego', obejmującym umowy i listy przewozowe, niezbędne dla wykazania przeznaczenia wyrobów węglowych na cele zwolnione z akcyzy.

Niedostateczne rozważenie całokształtu materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, stanowiące przeszkodę do skutecznej kontroli instancyjnej, uzasadniają uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

NSA uznaje, że jeżeli organ podatkowy wykonuje zalecenia sądu administracyjnego zawarte w ich prawomocnych wyrokach, to należy uznać jego działania za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, niezależnie od twierdzeń strony o instrumentalnym wszczęciu postępowania karnego.

Wznowienie postępowania podatkowego nie może prowadzić do pełnowymiarowego postępowania dowodowego, a jedynie do weryfikacji istniejących przesłanek wznowieniowych, w tym wyjścia na jaw nowych dowodów, spełniających wymogi art. 240 § 1 o.p. Skarga kasacyjna jest niezasadna, oddala się ją.

Skarga kasacyjna V. S.A. oddalona z powodu braku wystarczających przesłanek do podważenia ustaleń faktycznych organu podatkowego, uznającego faktury za nierzetelne oraz prawidłowo ustalającego przedawnienie zobowiązania podatkowego, bez instrumentalnego zawieszenia biegu terminu.

Zabezpieczenie środków na rachunku depozytowym, pozostające poza aktem zapłaty podatku, nie stanowi nadpłaty ani nie podlega oprocentowaniu jako nadpłata; doręczenie zarządzenia zabezpieczenia bezpośrednio podatnikowi nie wpływa na istotę tej czynności.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, a także utrata prawa do odliczenia VAT w przypadku braku zachowania należytej staranności przez podatnika.

W przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, za nierzetelne księgi rachunkowe, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą być uznane za dowód księgowego w postępowaniu podatkowym, niezależnie od ich formalnego charakteru.