Zaliczenie kaucji gwarancyjnej na poczet zaległości podatkowych jest dopuszczalne z mocy prawa z dniem powstania zaległości, bez potrzeby złożenia wniosku przez składającego kaucję, a przepis art. 9 ust. 6 ustawy nowelizującej nie wymaga wcześniejszego wniosku o zwrot kaucji.

Umowy Shadow Share Agreement, związane z wynagrodzeniem członka zarządu, nie są instrumentami pochodnymi, lecz potencjalnie stanowią część wynagrodzenia ze stosunku pracy; brak podstaw do zastosowania klauzuli GAAR. Rozstrzygnięcie wymaga ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ podatkowy zgodnie z prawidłową klasyfikacją przychodów.

Skarga kasacyjna dotycząca ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy odrzucona, gdyż nie wykazano przesłanki z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej. NSA uznał decyzję organu administracji skarbowej za prawidłową, a skargę kasacyjną za niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA z uwagi na błędną ocenę prawidłowości decyzji zabezpieczającej oraz przedawnienia zobowiązań podatkowych; sąd ten powinien przeanalizować legalność decyzji w odniesieniu do przedawnienia zarówno wobec uwag dotyczących art. 70 § 6 pkt 1 i 4 O.p. dokonywanych biorąc pod uwagę istniejące dane i dokumentację.

Były członek zarządu spółki nie posiada legitymacji procesowej do wznowienia postępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki celem ustalenia zobowiązania podatkowego, gdyż nie konkretyzuje się wobec niego interes prawny w ramach tego postępowania (art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej).

Podmiot pełniący funkcję 'bufora' w karuzeli podatkowej, świadomy lub powinien być świadomy oszustwa, nie działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą i nie ma prawa do odliczenia podatku VAT za nieodbyłe dostawy.

W przypadku, gdy uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie spełnia wymogów przejrzystości i pełnego wyjaśnienia w zakresie uzasadnienia decyzji, narusza to zasady postępowania sądowoadministracyjnego, co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wydatki związane ze zbyciem przedsiębiorstwa mogą być uznane za koszty ogólne całokształtu działalności opodatkowanej VAT, uzasadniając odliczenie podatku naliczonego, o ile działalność opodatkowana jest kontynuowana po zbyciu. (NSA, wyrok z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 583/23).

Skarżący, którego przedsiębiorstwo weszło w skład zbycia, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących koszty zbycia jako związanych z działalnością opodatkowaną VAT, gdyż są one uznawane za koszty ogólne działalności gospodarczej.

Dla uznania, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, istotne jest posiadanie odpowiedniej infrastruktury i kontroli nad nią; sama współpraca z innym podmiotem nie stanowi o posiadaniu takiego miejsca.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA oraz decyzje organu podatkowego z uwagi na brak wykazania przez organ istnienia oszustwa podatkowego oraz zasadności odmowy odliczenia VAT, zwracając sprawę do ponownego rozpoznania.

Przychody uzyskane z tytułu umów o akcje fantomowe powinny być kwalifikowane jako wynagrodzenie za pracę (przychody ze stosunku pracy), a nie kapitały pieniężne, ponieważ są ściśle związane z pełnioną funkcją członka zarządu i stanowią element motywacyjny za wykonaną pracę.

Wydatki banku na Fundusz Pomocowy SGB są ponoszone w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, a więc mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

NSA uznał, że brak uchybień proceduralnych ze strony organu podatkowego oraz odpowiedniość zastosowanego prawa wykluczały zasadność skargi kasacyjnej; oddalenie skargi potwierdza prawomocność decyzji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną D.W., uznając merytoryczną poprawność decyzji o solidarnej odpowiedzialności wobec braku aktywności skarżącego w postępowaniu oraz zgodność z prawem doręczenia decyzji wymiarowej spółce.

Umożliwienie pracownikom korzystania z samochodów służbowych do dojazdu z miejsca zamieszkania na plac budowy, w przypadku braku stałego miejsca pracy i odpowiednich zabezpieczeń, może spełniać warunki wyłącznego użytkowania pojazdów do działalności gospodarczej.

Podatnik ma prawo stosować inny, bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji odliczenia VAT niż wzór wskazany w rozporządzeniu, jeżeli pozwala on lepiej odzwierciedlić specyfikę prowadzonej działalności gospodarczej.

Podmiot pełniący w ramach oszustwa karuzeli podatkowej funkcję bufora nie działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą. Nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, a podatek wykazany w wystawionych fakturach podlega rozliczeniu jako podatek z pustych faktur.

W przypadkach wątpliwości dotyczących doręczenia decyzji administracyjnej na adres pełnomocnika, na organie spoczywa obowiązek wykazania, iż doręczenie zostało dokonane zgodnie z przepisami, a ewentualne uchybienia skutkują brakiem rozpoczęcia biegu terminu do zaskarżenia decyzji.

W sprawie wznowienia postępowania podatkowego brak było przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Wyrok TSUE C-114/22 nie miał wpływu na treść decyzji z 2017 r., a skarga kasacyjna podlegała oddaleniu jako niezasadna.

Orzeczenie TSUE w sprawie C-114/22 nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu podatkowego, jeśli dotyczy inne podstawy prawnej niż wskazana w decyzji; brak związku pomiędzy pozornością transakcji a odmową prawa do odliczenia VAT w przypadku "pustych faktur".

Kwoty uiszczane jako "udział własny" nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług zarządzania flotą (usługi CFM) i nie podlegają opodatkowaniu VAT, mając charakter odszkodowawczy rekompensujący uszczerbek majątkowy spółki.