Wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie jest możliwe, gdy brak należytej reprezentacji nie zostanie dowiedziony, a okoliczności faktyczne podawane jako podstawy wznowienia były znane przed zakończeniem postępowania sądowego.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca w rzeczywistości, nie przysługuje, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podatnik nie dochował elementarnych standardów należytej staranności w weryfikacji kontrahenta i pochodzenia towaru.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., związane z uprawomocnieniem się orzeczenia sądowego, odnowuje termin biegu przedawnienia na wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, czyniąc ten termin trzyletnim, licząc od końca roku uprawomocnienia orzeczenia.

Postanowienie o wyłączeniu dokumentów ze względu na interes publiczny, wydane na podstawie art. 179 §1 Ordynacji podatkowej, nie podlega zażaleniu i jego legalność kontrolowana jest wyłącznie w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie podatkowe, z którą jest związane.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania, uznając za bezzasadne zarzuty dotyczące nienależytej reprezentacji Skarżącej oraz nieistnienia nowych okoliczności lub dowodów wpływających na wynik orzeczenia sądu administracyjnego.

W przypadku istnienia uzasadnionego przypuszczenia nadużycia prawa, gdzie czynności opodatkowane prowadzą do uzyskania korzyści podatkowych sprzecznych z celem tej regulacji, organ podatkowy jest uprawniony do odmowy wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W sytuacji, gdy organy podatkowe wykazały brak należytej staranności podatnika w weryfikacji transakcji, które stały się częścią oszustwa podatkowego, zasadne jest odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 88 ust. 3a u.p.t.u.

Grunty oznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczone pod zabudowę (symbolem RPm) nie mogą być uznane za tereny niezabudowane inne niż budowlane. Ostateczna decyzja inwestycji przesądza o ich budowlanym charakterze, uniemożliwiając zwolnienie VAT.

Odliczenie podatku VAT na podstawie proporcji powierzchniowej bez jednoznacznego przyporządkowania kwot do działalności opodatkowanej i zwolnionej nie spełnia wymogów art. 90 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym, decyzja organu podatkowego była zgodna z prawem.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT jest dopuszczalne, gdy przed upływem ustawowego terminu zwrotu istnieją co najmniej uprawdopodobnione przesłanki wskazujące na potrzebę dalszej weryfikacji zasadności zwrotu, nawet jeśli przesłanki te wynikają z wątpliwości powstałych przy rozliczeniach za wcześniejsze okresy podatkowe.

Uczestnictwo podatnika w oszustwie podatkowym typu karuzelowego, nawet bez uzyskania korzyści, stanowi przesłankę do odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Podatnik, który świadomie współdziała w procederze, nie zachowując należytej staranności, traci uprawnienia wynikające z dyrektywy VAT i krajowych przepisów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sytuacji, gdy wcześniejsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu VAT zostało uchylone, nie może to skutkować przerwaniem ciągłości uprawnienia do przedłużenia, o ile takie uchylenie nie jest prawomocne. Uchylenie wyroku WSA z tego powodu było niezasadne.

Doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności dokonane z naruszeniem art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej jest nieważne. W przypadku nieskutecznego doręczenia postanowienie nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych.

Spółka musi przedstawić pełną i rzetelną dokumentację potwierdzającą rzeczywiste wykonanie transakcji, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak odpowiednich dowodów, nawet wynikający ze śmierci prezesa, nie uzasadnia odstąpienia od tego wymogu.

W przypadku zamiany nieruchomości bez dopłat, podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, powinna być określana na poziomie wartości niższej z zamienianych nieruchomości, odzwierciedlającej wynagrodzenie subiektywnie ustalone przez strony transakcji.

W świetle art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję, której przedmiotem jest określenie podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis powyższy nie znajdzie zastosowania, jeżeli przedmiotem skargi do sądu administracyjnego