Gmina, która przekazuje infrastrukturę służącą zadaniom własnym swojej jednostce organizacyjnej za symboliczny czynsz wyłącznie w celu uzyskania pełnego odliczenia VAT, nie działa jako podatnik w rozumieniu ustawy o VAT, a taki schemat stanowi nadużycie prawa.

Przesłanki z art. 14b § 5a o.p. nie zostały spełnione; brak podstaw do uznania za bezprzedmiotowy wniosku o indywidualną interpretację podatkową w związku z różnicą pomiędzy pojęciem "dokonania" a "wykonania" świadczenia usług w świetle ustawy zmieniającej.

Działalność polegająca na sprzedaży działek niezabudowanych, uzbrojenie terenu oraz budowa budynku mieszkalnego nosi znamiona działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT jako zorganizowana, powtarzalna i zarobkowa, zgodnie z art. 15 ustawy o VAT.

Skarga kasacyjna wniesiona w imieniu upadłego z pominięciem syndyka tj. z naruszeniem art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 614 ze zm.) podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) jako wywiedziona przez podmiot nieuprawniony. Wada

Zawarcie umów dzierżawy nieruchomości przez gminę, której czynsz nie odzwierciedla rynkowego wynagrodzenia za użytkowanie, stanowi nadużycie prawa podatkowego w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT. Gmina nie działa jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.

Uznaje się, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego przed terminem przedawnienia nie ma charakteru instrumentalnego, gdy jest znaczna odległość czasu do terminu przedawnienia, a wszczęcie jest uzasadnione podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Działania w zakresie obrotu nieruchomościami, choćby związane z inwestycjami i uzbrojeniem terenu, noszą znamiona działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu VAT, gdy ich charakter jest zorganizowany i nastawiony na zysk.

Podatnik podatku VAT ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z nabyciem i eksploatacją pojazdu, także przed dokonaniem wpisu VAT-1 w dowodzie rejestracyjnym, jeśli pojazd od początku spełniał wymagane cechy konstrukcyjne i był wykorzystywany wyłącznie do czynności gospodarczych.

Interpretacja ogólna Ministra Finansów nie ustala tożsamości w pełnym zakresie z wnioskiem o interpretację indywidualną, a jedynie w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego; Dyrektor KIS zobowiązany jest rozpatrzeć wniosek indywidualny poza zakresem powielanym przez interpretację ogólną.

Decyzja nieostateczna, wydana i doręczona przez organ, funkcjonuje w obrocie prawnym i obliguje organ do uwzględniania jej skutków, nawet gdy w chwili rozstrzygnięcia nie była ostateczna. Organ odwoławczy ma obowiązek respektowania własnych rozstrzygnięć, które weszły do obiegu prawnego.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązujące dla infrastruktury kolejowej, nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej. Przepisy te nie przyznają selektywnej korzyści, przez co nie podlegają wymogowi notyfikacji Komisji Europejskiej.

Zasadnie oddalono wniosek o wznowienie postępowania wobec braku dowodów na pozbawienie możliwości działania oraz nieistnienia nowych, istotnych dowodów. Sąd nie stwierdził błędów proceduralnych ani wadliwości reprezentacji.

NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzje organów podatkowych, uznając za prawidłowe oparcie się na ewidencji gruntów i budynków oraz brak wpływu proceduralnych zaniedbań na wynik sprawy.

Oddalenie skargi kasacyjnej; brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż skarżąca była należycie reprezentowana, dokumenty nie były przerobione, a nowe okoliczności były znane skarżącej przed zakończeniem postępowania. Zastosowanie art. 271 i 273 p.p.s.a. jest bezpodstawne. Wyrok WSA w Gdańsku podlegał zatem utrzymaniu w mocy.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obejmujące grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym, ma charakter ogólny i neutralny gospodarczo, a zatem nie stanowi selektywnej pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

Klasyfikacja gruntów i budynków ujawniona w ewidencji gruntów i budynków ma charakter wiążący dla organów podatkowych i przesądza o sposobie opodatkowania tych nieruchomości (w szczególności o rodzaju i stawce podatku) do czasu jej skutecznej zmiany w tej ewidencji.

Sąd oddala skargę kasacyjną, uznając, że materiał dowodowy zebrany przez organy administracyjne jest wystarczający do nałożenia podatku rolnego, a zarzuty Skarżącej dotyczące niewłaściwości kwalifikacji podatkowej są niezasadne.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom, określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie stanowi niedozwolonej pomocy publicznej, gdyż nie przyznaje selektywnej korzyści i jest zgodne z prawem unijnym.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa nie jest konieczna ocena jej skutków społecznych lub gospodarczych; wystarczające jest stwierdzenie oczywistej sprzeczności z obowiązującym przepisem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Szczecinie, stwierdzając że decyzje nieostateczne, mimo braku trwałości, wywołują skutki prawne, które organ musi uwzględniać, z uwagi na domniemanie ich mocy obowiązującej. Organ odwoławczy działał zgodnie z prawem, respektując obowiązki wynikające z doręczonej decyzji.