Dla celów podatku od nieruchomości, nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy uznaje się za związane z działalnością gospodarczą, gdy są faktycznie lub mogą być wykorzystane do tej działalności, co uzasadnia stosowanie podwyższonej stawki opodatkowania.

Osobie trzeciej nie przysługuje status strony w postępowaniu, którego przedmiotem jest zobowiązanie podatkowe osoby prawnej. Status strony może być przyznany tylko podmiotowi, którego prawa i obowiązki bezpośrednio wynikają z przepisów prawa materialnego.

Osoba trzecia, będąca byłym członkiem zarządu spółki, nie jest stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej dotyczącej spółki; ma prawo do ochrony w kontekście odpowiedzialności solidarnej dopiero w odrębnym postępowaniu.

W przypadku braku wystarczającej analizy porównywalności i nierozważenia istotnych okoliczności gospodarczych, ustalenie dochodów podatnika w drodze oszacowania jest niezasadne. Wiążące, prawidłowe zastosowanie art. 11 u.p.d.o.p. wymaga kompleksowej i starannej oceny wszystkich potencjalnie istotnych transakcji.

Elementy infrastruktury narciarskiej, takie jak wyciągi i koleje linowe, nie mogą być automatycznie kwalifikowane jako obiekty budowlane podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bez szczegółowej analizy oraz zgodności z przepisami Prawa budowlanego.

Przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości w ramach działalności gospodarczej należy w całości do źródła "pozarolnicza działalność gospodarcza" i nie podlega podziałowi pomiędzy małżonków jako osobne źródło przychodów.

W przypadku zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek doręczenia zarządzenia zabezpieczenia, bieg ten wznawia się po zakończeniu postępowania zabezpieczającego, a nie wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedopełnienie warunków krajowych sprzecznych z prawem unijnym, nie stanowi przeszkody dla korekty VAT po upływie dwuletniego terminu. Zasada pierwszeństwa prawa unijnego pozwala pominąć te ograniczenia warunkujące zastosowanie ulgi na złe długi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID nie dotyczy zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zobowiązania podatkowe za okresy od marca do listopada 2016 r. ulegają przedawnieniu, a dla późniejszych transakcji brak przesłanek do zastosowania stawki 0% VAT.

Podmiot uczestniczący w karuzeli podatkowej nie może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, gdy istnieje wiedza o oszukańczej naturze transakcji. Zawieszenie przedawnienia wskutek postępowania karno-skarbowego jest legalne, jeśli nie służy wyłącznie przedłużeniu terminu.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje podatnikowi, jeżeli na podstawie okoliczności danej transakcji mógł lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w czynnościach służących nadużyciom w podatku VAT; niedochowanie należytej staranności wyłącza dobrą wiarę podatnika.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże działanie z należytą starannością, w tym gdy nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o upadłość w odpowiednim czasie w przypadku zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, takich jak pozytywne decyzje ratalne oraz szczególne okoliczności postępowania restrukturyzacyjnego.

Grunty związane z likwidowaną linią kolejową, które nie są faktycznie udostępniane przewoźnikom, nie kwalifikują się do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Faktyczne udostępnienie oraz wykorzystywanie w działalności gospodarczej są kluczowe dla stosowania zwolnień podatkowych.

Członek zarządu spółki z o.o. podlega odpowiedzialności podatkowej za zaległości w VAT, jeżeli pełnił funkcję w czasie powstania zobowiązania, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Formalne pełnienie funkcji przesądza o odpowiedzialności, niezależnie od faktycznego wykonywania obowiązków.

Blokada rachunków bankowych na podstawie art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej jest zgodna z prawem, gdy istnieją przesłanki faktyczne uprawdopodobniające wyłudzenie skarbowe, a także uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego przez podmiot kwalifikowany.