Postanowienie SN z dnia 12 maja 1994 r., sygn. III ARN 23/94
W demokratycznym państwie prawnym pozostawienie ministrów poza zasięgiem obowiązku reagowania na krytykę prasową ich dotyczącą jest nie do przyjęcia i nie ma uzasadnienia w przepisach. Milczenie Urzędu Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów wobec takiej krytyki skierowanej przeciwko ministrowi jest w istocie odmową udzielenia informacji, o której mowa w art. 4 ust. 3 i 4 prawa prasowego, i uzasadnia wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd Najwyższy przy udziale prokuratora po rozpoznaniu sprawy ze skargi Redaktora Naczelnego „NIE” na nieudzielenie odpowiedzi na krytykę prasową zawartą w publikacjach tygodnika „NIE” nr 3, 9 i 10 z 1993 r. na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego nr PR II A 46/94 od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 1993 r. SAB 42/93 postanowił uchylić zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Redaktor Naczelny tygodnika „NIE” wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na nieudzielenie przez kompetentny organ Rady Ministrów odpowiedzi na krytykę prasową zawartą w publikacji tygodnika z 21 stycznia, 4 i 11 marca 1993 r. (nr 3, 9 i 10). Skarżący powołał się na art. 6 ust. 2 ustawy z 26.I.1984 r. – Prawo prasowe (Dz.U. nr 5, poz. 24 z późn. zm.).
Minister – Szef Urzędu Rady Ministrów w odpowiedzi wniósł o odrzucenie skargi z przyczyn proceduralnych – braku właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego do jej rozpoznania. Wniosek swój uzasadnił tym, że żaden przepis prawa materialnego (szczególnego) nie poddaje „milczenia władzy” w sprawach krytyki prasowej kontroli sądu administracyjnego. Postanowieniem z 23.XI.1993 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
