Wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II OSK 449/20
Budowlane prawo
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. K.i M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 419/19 w sprawie ze skargi B. K. i M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w[...] z dnia [...]kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowli oraz nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 419/19, oddalił skargę B. K. i M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowli oraz nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów.
Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w[...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2019r. nr [...], wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budowlą - kontenerem wykonanym na działce nr [...],[...], obręb [...] oraz nakładające na inwestorów obowiązek dostarczenia do organu nadzoru budowlanego w terminie do 31 lipca 2019 r. określonych dokumentów.
Uzasadniając oddalenie skargi od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził istotnych nieprawidłowości w ustaleniu przez organ stanu faktycznego. Sąd wskazał, że w sytuacji, w której organ bada legalność usytuowania na nieruchomości obiektów budowlanych ustalenie stanu faktycznego sprowadza się do pozyskania stosownej dokumentacji budowlanej oraz kontroli nieruchomości. Taki zakres czynności pozwala organowi na ustalenie stanu faktycznego zarówno od strony rzeczywistych cech obiektu, które stanowią podstawę jego prawnej kwalifikacji i oceny konieczności legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę oraz od strony uwarunkowań prawnych (wydane zgody budowlane, przeznaczenie w miejscowym planie, objęcie decyzją o warunkach zabudowy). Zdaniem Sądu organ objął ustaleniami oba te wymagające rozpoznania aspekty, a tym samym kompleksowo ustalił stan faktyczny sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżących o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz pozbawienia ich możliwości złożenia wniosków dowodowych Sąd podniósł, że skarżący mieli możliwość złożenia takiego wniosku wraz z zażaleniem, czego jednak zaniechali. Podkreślił przy tym, że postępowanie odwoławcze polega na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, bez ograniczenia się wyłącznie do rozpoznania zarzutów zażalenia, zaś organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać składane również na tym etapie wnioski dowodowe. W niniejszej sprawie organy wydając rozstrzygnięcie w sprawie oparły się na protokołach z kontroli, dokumentacji fotograficznej oraz wydanej na rzecz skarżących decyzji o warunkach zabudowy. Z każdym z tych dowodów skarżący byli zaznajomieni bądź też jak np. w przypadku dokumentacji fotograficznej, nie służyły one do wyjaśnienia okoliczności dla skarżących nieznanych. W ocenie Sądu, biorąc powyższe pod uwagę, wskazane uchybienie organu nie wpłynęło na wynik postępowania, a zatem zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Nie jest również zdaniem Sądu trafny zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia bowiem standardy określone w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi egzemplifikację wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Organ opisał przebieg kontroli nieruchomości, wskazał na wnioski z niej wypływające, uzasadnił przyjętą kwalifikację prawną obiektu, przytoczył zastosowane przepisy prawa oraz wskazał na brak podstaw zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202 ze zm.). Jakkolwiek organy nie odniosły się wprost do definicji "tymczasowego obiektu budowlanego", to jednak z treści uzasadnienia zarówno postanowienia PINB jak i postanowienia WINB wynika jednoznacznie, że organy wykluczają możliwość uznania analizowanego obiektu za użytkowany czasowo. Sąd podzielił stanowisko organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone i brak było potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zaś uzasadnienie postanowienia wyjaśnia przesłanki, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. Zebrane dowody pozwoliły również na ocenę przedmiotowego obiektu pod kątem zakwalifikowania go jako budowli. W konsekwencji organ odwoławczy oparł się na zebranych w postępowaniu pierwszoinstancyjnych dowodach, co biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, a zwłaszcza kompleksowość zebrania dowodów przez PINB, nie nosi znamion naruszenia ujętej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd podzielił przy tym wyrażoną w postanowieniach organów obu instancji ocenę w zakresie kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu. Stwierdził, że kontener, stanowiący integralną część zakładu, posadowiony na bloczkach betonowych, wyposażony w instalację elektryczną, posiadający okno i drzwi, stanowi obiekt budowlany będący budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane. Wskazał jednocześnie, że nie mają racji skarżący twierdząc, że wymienione w tym przepisie budowle tworzą katalog zamknięty. Nie sposób ponadto, zdaniem Sądu, podzielić argumentację wyrażoną w skardze, zgodnie z którą przedmiotowy kontener stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę podłączenie kontenera do sieci elektrycznej oraz pełnioną funkcję warsztatową, stanowi on obiekt budowlany stanowiący jednolitą całość techniczno-użytkową i będący tym samym budowlą. W takich okolicznościach nie ma istotnego znaczenia okres funkcjonowania tego obiektu na gruncie. Z treści oświadczenia B. K. ujętego w protokole z kontroli z 6 marca 2019 r. wynika, że kontener posadowiono na nieruchomości w 2018r. Sąd zaznaczył, że blaszane kontenery niekiedy pełnią funkcję obiektu tymczasowego, jednakże takie zakwalifikowanie obiektu wymaga w pierwszej kolejności uwzględnienia sposobu jego użytkowania (sugerującego tymczasowość), a dopiero w drugiej kolejności czasu jego istnienia. Aby bowiem wyeliminować możliwość kwalifikacji kontenera jako obiektu tymczasowego konieczne jest przeanalizowanie jego "tymczasowości" (według definicji legalnej "przeznaczony do czasowego użytkowania"). Ustalenie to istotne jest również z uwagi na treść art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tymczasowe obiekty budowlane wymagają dokonania zgłoszenia przez inwestorów, co również powinno być brane przez uwagę przez organy orzekające w sprawie. Słusznie zatem w ocenie Sądu organy uznały, że wykonanie takiego obiektu wymagało pozwolenia budowlanego, a nie zgłoszenia. W okolicznościach sprawy zasadność takiego wniosku wynika ze sposobu użytkowania tego obiektu. Z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wynika, że skarżący prowadzą na działce nr [...] działalność gospodarczą polegającą na przeróbce drewna. W dniu [...] listopada 2017 r. uzyskali decyzję o warunkach zabudowy w celu zmiany sposobu użytkowania istniejących na nieruchomości budynków na usługowe. Istotne jest to, że kontener wyposażony jest w system urządzeń służących do obsługi produkcji, w tym do naprawy maszyn wykorzystywanych w zakładzie. Wyposażenie kontenera w tego typu urządzenia wskazuje, że stanowi on stały i integralny element infrastruktury zakładu. Kontener nie jest więc przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, co byłoby niezbędne do zakwalifikowania obiektu jako tymczasowego. W rezultacie za prawidłowe Sądu uznał podjęcie przez organ I instancji czynności w oparciu o art. 48 ustawy - Prawo budowlane.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
