Wyrok NSA z dnia 2 września 2020 r., sygn. II OSK 1049/20
Budowlane prawo
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 647/19 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2019r., sygn. akt II SA/Wr 647/19, oddalił skargę B. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania B. S.A. w [...], organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], nakazującą B. S.A. w [...] rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B. S.A. nr [...] (dawniej C. nr [...]), zlokalizowanej na budynku przy pl. [...] [...] w [...]. Jak wynika z powołanej decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy organy stwierdziły podstawy do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.) - w związku z budową obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku, oddalającego skargę na decyzję organu II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy nadzoru budowlanego trafnie określiły charakter prawny przeprowadzonych w 2011 r. robót budowlanych. Roboty budowlane polegające na wykonaniu na istniejącym budynku obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową i niepowiązanej funkcjonalnie z budynkiem, stanowią wykonanie (budowę) budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 i 6 Prawa budowanego i wymagają tym samym uzyskania pozwolenia na budowę. W takim przypadku nie może znaleźć zastosowania zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określone w art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy. Sąd podkreślił przy tym, że możliwość zastosowania w okolicznościach kontrolowanej sprawy art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego została jednoznacznie wykluczona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Tym samym Sąd stwierdził, że nie może uwzględnić zarzutu skargi powołującego się na naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, ponieważ przedmiotowa stacja bazowa stanowi obiekt wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały tryb legalizacyjny przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego. Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji kluczowe znaczenie ma okoliczność niewykonania przez skarżącą postanowienia PINB z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], wstrzymującego roboty budowlane oraz nakładającego na skarżącą obowiązek przedstawienia do dnia 30 września 2018r. określonych dokumentów niezbędnych do legalizacji obiektu. Stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych postanowieniem obowiązków, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Niewykonanie przez skarżącą obowiązków legalizacyjnych obligowało organy nadzoru do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 tej ustawy. W ocenie Sądu, w świetle powyższego bez znaczenia dla wyniku sprawy była poruszana w zaskarżonej decyzji oraz zarzucana w skardze kwestia oceny problemowej stacji bazowej pod kątem wymagań ochrony środowiska. Zawarte w decyzji odwoławczej rozważania w tej kwestii w istocie pozbawione są podstaw dowodowych, czym naruszono art. 77 § 1 k.p.a. Organy nie pozyskały bowiem dokumentacji obrazującej aktualny EIRP poszczególnych anten sektorowych i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny z uwzględnieniem odległości adekwatnych do EIRP poszczególnych anten oraz ich tiltu. W aktach znajduje się jedynie Kwalifikacja przedsięwzięcia datowana na lipiec 2011 r. i obrazująca dane dla nieaktualnego EIRP do 789 W. Tak więc nie sposób uznać, że twierdzenia decyzji odwoławczej w tym zakresie są wiarygodne. Jak jednak wyżej wskazano uchybienie w tym zakresie nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wobec niewykonania przez skarżącą postanowienia legalizacyjnego, organy nadzoru zobligowane były orzec o nakazie rozbiórki.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
