Wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II OSK 448/20
Budowlane prawo
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 418/19 w sprawie ze skargi B. K. i M. K. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w[...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowli oraz nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 418/19, oddalił skargę B. K. i M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowli oraz nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentów.
Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2019r. nr [...], wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową urządzenia technicznego - filtra powietrza, zasobnika i płyty betonowej wykonanych na działce nr [...], [...], obręb [...] oraz nakładające na inwestorów obowiązek dostarczenia do organu nadzoru budowlanego w terminie do 31 lipca 2019 r. określonych dokumentów.
Uzasadniając oddalenie skargi od powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaznaczył, że nie stwierdził nieprawidłowości w ustaleniu przez organ stanu faktycznego. Sąd wskazał, że w sytuacji, w której organ bada legalność usytuowania na nieruchomości obiektów budowlanych, ustalenie stanu faktycznego sprowadza się do pozyskania stosownej dokumentacji budowlanej oraz kontroli nieruchomości. Taki zakres czynności pozwala organowi na ustalenie stanu faktycznego zarówno od strony rzeczywistych cech obiektu, które stanowią podstawę jego prawnej kwalifikacji i oceny konieczności legitymowania się przez inwestora pozwoleniem na budowę oraz od strony uwarunkowań prawnych (wydane zgody budowlane, przeznaczenie w miejscowym planie, objęcie decyzją o warunkach zabudowy). Zdaniem Sądu organ objął ustaleniami oba te wymagające rozpoznania aspekty, a tym samym kompleksowo ustalił stan faktyczny sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżących o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz pozbawienia ich możliwości złożenia wniosków dowodowych Sąd podniósł, że skarżący mieli możliwość złożenia takiego wniosku wraz z zażaleniem, czego jednak zaniechali. Podkreślił przy tym, że postępowanie odwoławcze polega na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy, bez ograniczenia się wyłącznie do rozpoznania zarzutów zażalenia, zaś organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać składane również na tym etapie wnioski dowodowe. W niniejszej sprawie organy wydając rozstrzygnięcie w sprawie oparły się na protokołach z kontroli, dokumentacji fotograficznej, dokumentacji technicznej filtru powietrza oraz wydanej na rzecz skarżących decyzji o warunkach zabudowy. Z każdym z tych dowodów skarżący byli zaznajomieni bądź też, jak np. w przypadku dokumentacji fotograficznej, nie służyły one do wyjaśnienia okoliczności dla skarżących nieznanych. W ocenie Sądu, biorąc powyższe pod uwagę, wskazane uchybienie organu nie wpłynęło na wynik postępowania, a zatem zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Nie jest również zdaniem Sądu trafny zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w ocenie Sądu spełnia standardy określone w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi egzemplifikację wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Organ opisał przebieg kontroli nieruchomości, wskazał na wnioski z niej wypływające, uzasadnił przyjętą kwalifikację prawną obiektu, przytoczył zastosowane przepisy prawa oraz wskazał na brak podstaw zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202 ze zm.). Tak zredagowane uzasadnienie postanowienia stanowi zarazem odpowiedź na wyrażone w zażaleniu zarzuty. Sąd podzielił stanowisko organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone i brak było potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zaś uzasadnienie postanowienia wyjaśnia przesłanki, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. W konsekwencji organ odwoławczy oparł się na zebranych w postępowaniu pierwszoinstancyjnych dowodach, co biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, nie nosi znamion naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd podzielił przy tym wyrażoną w postanowieniach organów obu instancji ocenę w zakresie kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu. Stwierdził, że przedmiotowy filtr powietrza wraz z zasobnikiem stanowi "budowlę" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a konkretnie "wolno stojące urządzenie techniczne" i nie ma podstaw do uznania, że ustalenia w tym zakresie wymagały opinii biegłego. Dokonanie kwalifikacji prawnej konkretnego obiektu budowlanego lub przeprowadzonych robót budowlanych wiąże się z procesem stosowania prawa, a więc z czynnością zastrzeżoną do właściwości organów stosujących prawo. Jeśli do tego uwzględnić, że kwestionowane postanowienia wydane zostały przez organy administracji specjalnej, to nie ma podstaw do uznania, że w sprawie wymagany był dowód z opinii biegłego. Nie ma jednocześnie podstaw do kwalifikowania przedmiotowego obiektu jako "urządzenia budowlanego" w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W przepisie tym chodzi bowiem o urządzenia przewidziane przepisami Prawa budowlanego, które w świetle wymagań prawa budowlanego (warunków techniczno-budowlanych) są niezbędne do użytkowania obiektu budowlanego jako takiego, a nie do obsługi maszyn czy urządzeń, jakie funkcjonują w budynku i służą wykonywaniu konkretnej działalności gospodarczej. Tymczasem skarżący sami wielokrotnie podkreślali, że filtr powietrza wraz z zasobnikiem służy prawidłowemu użytkowaniu "zakładu". Ani organy nadzoru, ani też Sąd nie kwestionują, że taki filtr jest niezbędnym elementem linii technologicznej urządzeń do obróbki drewna, jednak nie oznacza to, że staje się on tym samym "urządzeniem budowlanym", a więc urządzeniem zapewniającym możliwość użytkowania obiektu (tu: budynku) zgodnie z jego przeznaczeniem. Warunki, jakie muszą spełniać budynki o przeznaczeniu produkcyjno - usługowym określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.). Nie przewidują one tego rodzaju urządzenia budowlanego. W konsekwencji Sąd uznał za prawidłowe podjęcie przez PINB czynności w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego, bowiem sprawa dotyczy budowli w postaci urządzenia technicznego, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Uwzględniając fakt wydania na rzecz skarżących decyzji o warunkach zabudowy oraz oceniając wykonanie przedmiotowego filtra jako zgodne z normami technicznymi, zdaniem Sądu organy zasadnie nałożyły na skarżących obowiązek dostarczenia dokumentacji umożliwiającej jego legalizację.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
