Wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. I FSK 1371/17
Błędne zastosowanie konkretnego przepisu prawa materialnego polega na błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może zostać dokonana jedynie na gruncie prawidłowo ustalonego i ocenionego stanu faktycznego. Dlatego, gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy i ich oceny dokonanej przez Sąd I instancji, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Falkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1091/16 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W/ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty oraz poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 4.050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1091/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. [...] Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2016 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty oraz poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r.
Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia wynika, że Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, które odmówiły spółce prawa do opodatkowania wykonanych na rzecz jej członków zarządu R.W. i A.S., robót budowlanych w postaci budowy budynków garażowych, gospodarczo-garażowych i infrastruktury towarzyszącej obniżoną stawką podatkową wynoszącą 8% oraz określiły podstawę opodatkowania w drodze szacowania w oparciu o metodę spoza katalogu przewidzianego w art. 23 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.). Sąd nie miał zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania pod względem formalnym jak i końcowego rozstrzygnięcia. Wskazał, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania wynikającej z art. 2a Ordynacji podatkowej zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, ponieważ przepis ten nie obowiązywał w czasie dokonywania przez spółkę rozliczenia podatkowego i orzekania przez organ I instancji. Poza tym, wątpliwości dotyczące wysokości spornej stawki podatkowej zostały rozstrzygnięte jednoznacznie w uchwale NSA z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 7/12, która słusznie została powołana przez organy podatkowe. W uchwale tej jednoznacznie stwierdzono, że obniżona stawka podatku od towarów i usług nie może mieć zastosowania do robót dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego wykonywanych poza budynkiem niezależnie od tego, czy odrębne budynki lub infrastruktura są funkcjonalnie z budynkiem powiązane i czy mogą być przedmiotem odrębnej czynności prawnej. W rezultacie, w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, gdy garaże wolnostojące wzniesione zostały poza bryłą budynku, nie ma podstaw do zastosowania wobec tych usług preferencyjnej stawki podatkowej. W opinii Sądu organy zasadnie ponadto określiły na zasadzie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) podstawę opodatkowania zgodnie z wartością rynkową. Sporna sprzedaż nastąpiła bowiem pomiędzy podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 32 ust. 2 cyt. ustawy, tj. pomiędzy spółką a członkami jej zarządu. Organy wywiodły także, że ustalone wynagrodzenie było niższe od wartości rynkowej, a nabywcy nie mieli pełnego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z poczynionych ustaleń wynika, że zafakturowany obrót netto z tytułu przedmiotowej sprzedaży jest w zasadzie zbieżny z bezpośrednimi kosztami, usługi wykonywane były w warunkach odbiegających od powszechnie obowiązujących zasad rynkowych, albowiem nie zawarto pisemnych umów na wykonanie przedmiotowych robót, nie sporządzono kosztorysów ofertowych i powykonawczych oraz protokołów odbioru tych robót, nie dokonano zapłaty należności wynikających z wystawionych faktur. Sąd I instancji nie miał również zastrzeżeń co do zastosowanej przez organy metody oszacowania podstawy opodatkowania. Po pierwsze stwierdzono, że decyzja organu I instancji została wydana w czasie, gdy zastosowany przez organ art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej jeszcze obowiązywał. W ocenie Sądu, wybrana przez organy metoda była prawidłowa, zarówno w poprzednim jak i w obecnym stanie prawnym istnieje bowiem możliwość zastosowania metody szacowania spoza katalogu określonego w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Przyjęta metoda pozwoliła na określenie podstawy opodatkowania w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistej, została szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i oparta na zgromadzonym w tym zakresie materiale dowodowym.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
