Wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 2458/17
Dostęp do informacji publicznej
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant: asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Bd 7/17 w sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w R. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 roku sygn. akt II SAB/Bd 7/17, wydanym w sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Dyrektora Publicznej Szkoły Podstawowej w R. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 18 grudnia 2016 roku o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie skanów umów zawartych przez szkołę na obsługę prawną w 2016 roku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, a ponadto w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej w R., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono "naruszenie przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, a przede wszystkim": naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2016, poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.) poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, gdy zasadne było wydanie wyroku oddalającego skargę z uwagi na okoliczność, że żądana informacja nie była w posiadaniu i dyspozycji organu; naruszenie art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że organ był zobowiązany udostępnić informację publiczną w postaci dokumentu, którego nigdy nie wygenerował i poprzez błędne uznanie, że pomimo obiektywnego nieistnienia żądanej informacji publicznej, organ był zobowiązany udzielić odpowiedzi, że takiej informacji nie ma, a udzielenie odpowiedzi po 14-dniowego terminu stanowiło naruszenie prawa; art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy organ nie był zobowiązany do jakichkolwiek odpowiedzi, gdyż żądana informacja obiektywnie nie istniała, a organ nie był i nie jest zobowiązany do odpowiadania wnioskodawczyni, że informacja nie istnieje; naruszenie art. 1 ust.1 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że w sytuacji gdy żądany dokument obiektywnie nie istnieje okoliczność jego nieistnienia i tym samym obiektywna niemożność jego udostępnienia też jest informacją publiczną; naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że prawo do informacji publicznej obejmuje również prawo do uzyskania od organu wiadomości, że dany rodzaj informacji obiektywnie nie istnieje; naruszenie art. 10 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na tym, że organ był zobowiązany do udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi w sytuacji gdy wniosek dotyczył dokumentu, który obiektywnie nigdy nie istniał, a także poprzez pominięcie okoliczności, że wnioskodawca określa we wniosku rodzaj i zakres informacji, której od organu oczekuje; naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zastosowanie tego przepisu, pomimo że przepis ten nie powinien być zastosowany ze względu na to, że organ nie dysponował obiektywnie żądaną informacją, albowiem żądany dokument nigdy nie powstał i poprzez błędne przyjęcie, że w tej sytuacji organ był zobowiązany w terminie 14 dni udzielić odpowiedzi, że informacji nie posiada; naruszenie art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w ten sposób, że przepisy te określają sposoby zachowania się organu w sytuacji gdy nie może on zadośćuczynić żądaniu wnioskodawcy i przewidują obowiązek udzielenia odpowiedzi, że organ nie dysponuje żądaną informacją publiczną, gdyż ona w ogóle nie powstała; naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyż żądana informacja nigdy nie istniała i zasadne było oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
