Wyrok NSA z dnia 14 października 2014 r., sygn. II OSK 816/13
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. T. i M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1104/12 w sprawie ze skargi L. T. i M. T. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1104/12 oddalił skargę L. T. i M. T. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi L. T. i M. T. wyrokiem z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 648/11 uchylił decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. - dalej ustawa), pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (segment lewy), z dwoma lokalami mieszkalnymi na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] (inwestycja na działce nr geod. [...], arkusz [...], obręb [...]). W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zasadne okazały się zarzuty w niej zawarte dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, 11 i 107 k.p.a. Organ odwoławczy rozpoznaje bowiem sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, co oznacza, że ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. W przedmiotowej sprawie organ tego nie uczynił, albowiem planowany budynek, poza pasem 3 m od granicy, jest wyższy od budynku sąsiedniego i tę część budynku, w przeciwieństwie do budynku sąsiedniego z dachem płaskim, inwestor zaplanował również pokryć dachem skośnym, a kwestie te choć podnoszone w odwołaniu zostały całkowicie pominięte w decyzji organu odwoławczego. Zatem niezbadanie przez organ odwoławczy zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Jeżyce 3 w Poznaniu, zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXIII/857/III/01 Rady Miasta Poznania z dnia 20 listopada 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 162, poz. 4483) i brak prawnej argumentacji, która pozwalałaby przyjąć za dopuszczalne w świetle postanowień obowiązującego planu wybudowanie w zabudowie bliźniaczej budynku wyższego niż sąsiedni i pokrytego w części - poza pasem 3 m od granicy - dachem stromym, uniemożliwiło uznanie zaskarżonej decyzji za spełniającą wymogi art.107 § 3 k.p.a. Nadto Sąd wskazał, iż niezdefiniowanie w ustawie - Prawo budowlane pojęcia "powierzchnia zabudowy" oznacza, że należy przypisywać pojęciu temu takie znaczenie jakie przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Polskie Normy nie są przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386 ze zm.) wynika, iż pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 785/07, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z punktem 5.1.2.2 Normy, "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)". W świetle powyższej definicji w ocenie Sądu nie sposób było uznać, że schody pod dachem wyprowadzone na wysokość II piętra (nie będące elementem bezpośrednio w przyziemiu i umożliwiające swobodne korzystanie z powierzchni mieszkalnych na piętrze), jak i tarasy wsparte na zewnętrznych filarach nie stanowią powierzchni zabudowy. Te elementy nie są bowiem "drugorzędne", a niewątpliwie wyznaczają "zewnętrzne krawędzie budynku" w rzucie pionowym. Takie stanowisko znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5.05.2010r. sygn. akt II SA/Po 58/10, wyrok WSA w Krakowie z 16.11.2010 r. sygn. akt II SA/Kr 774/10 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym do powierzchni zabudowy zalicza się również powierzchnię tarasów i schodów zewnętrznych. Tym samym, zatwierdzenie przez organy administracyjne projektu budowlanego, który przy uwzględnieniu przedstawionej wyżej wykładni przewiduje powierzchnię zabudowy wynoszącą 32%, stanowi naruszenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego określającego limit 25 % zabudowy działki i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
