Wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. II FSK 2505/10
Wydatki, które nie zostały poniesione na wytworzenie środka trwałego w postaci budynku zdatnego do użytku, lecz dotyczyły remontu takiego budynku, nie tworzą kosztu wytworzenia środka trwałego i mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, o ile służyły ich osiągnięciu.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie: NSA Jerzy Płusa, del. WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 255/10 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz G. M. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 28 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 255/10, w sprawie ze skargi G. M. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 6 października 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawiał się następująco.
Zaskarżoną decyzją uchylono w części rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z 19 listopada 2007 r. określające skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetki za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na ten podatek, jak również obniżono wysokość zobowiązania do kwoty 224.787 zł, zaś w pozostałej części utrzymano decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą obejmującą usługi w zakresie utrzymania czystości w zakładach produkcyjnych, obiektach użyteczności publicznej, prywatnych mieszkaniach, a także w zakresie szycia ścierek, produkcji i sprzedaży mopów i padów. Organy podatkowe zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów omawianego roku podatkowego wydatków związanych z inwestycją w środku trwałym, to jest w nieruchomości położonej w C. przy ul. P., zakupionej przez podatniczkę 11 października 1999 r. Nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w dniu zakupu, jednakże jak ustaliły organy podatkowe, w 1999 r. podatniczka nie dokonywała odpisów amortyzacyjnych od tego środka trwałego i nie prowadziła tam działalności gospodarczej. Nieruchomość nie była również wskazana w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Poczynając od 1999 r. na cele magazynowe wykorzystywane były pomieszczenia piwnicy i parteru znajdującego się na tej nieruchomości budynku, składowano w nich urządzenia i materiały niezbędne w prowadzeniu przez podatniczkę działalności gospodarczej. Z uwagi na stan techniczny budynków i cele, dla których budynki zakupiono wykonywano w nich roboty budowlane rozpoczęte w 1999 r. i prowadzone co najmniej do końca 2004 r. Organ odwoławczy uznał, wskazując jako podstawę art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), dalej: "u.p.d.o.f.", a także § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz.U. Nr 6, poz. 35 z późn. zm.) dalej: "rozporządzenie", że wydatki poniesione na rzecz tej nieruchomości stanowią inwestycję w środku trwałym, a zatem nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
