Wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. I FSK 1059/10
Nie ma jakichkolwiek podstaw, aby z treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wywodzić, że norma ta obejmuje także transakcje okazjonalne, o których stanowi art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowane niezależnie od ustalenia takiej okoliczności jak zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy.
Teza od Redakcji
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia WSA (del.) Hieronim Sęk, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 123/10 w sprawie ze skargi C. N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od C. N. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organem podatkowym.
1.1. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 123/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi C. N. (dalej jako: Skarżący Strona lub Podatnik) na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 28 października 2009 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną interpretację, określił, że nie może być ona wykonana w całości oraz zasądził na rzecz Skarżącego koszty postępowania sądowego.
1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że Podatnik we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (uzupełnionym następnie na wezwanie organu) wskazał m.in., iż w 1989 r. i 1990 r. nabył nieruchomości niezabudowane. W 1989 r. uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, jednak w rzeczywistości nigdy nie podjął jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a tym samym nigdy nie wykorzystywał nabytych nieruchomości w działalności gospodarczej, w związku z tym nigdy nie był podatnikiem podatku VAT. Skarżący podniósł także, że obecnie nie pracuje, nie pobiera jakichkolwiek zasiłków związanych z pozostawaniem bez zatrudnienia, a jego jedynym źródłem utrzymania jest sprzedaż posiadanych nieruchomości, których dokonywał w 2000 r., w styczniu 2008 r. i w styczniu 2009 r. Grunty te mają status gruntów rolnych przeznaczonych pod zabudowę. Od początku Skarżący uznawał, iż nieruchomości te wchodzą w skład jego majątku prywatnego, ponadto nie są związane z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Przedmiotowe grunty zakupiono na potrzeby własne, a środki uzyskane ze sprzedaży tych nieruchomości przeznaczył tylko i wyłącznie na potrzeby prywatne.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
