Wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. I FSK 1765/07
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia del. WSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3221/06 w sprawach ze skarg P. P. Spółki z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 24 lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3221/06, którym Sąd oddalił skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 24 lipca 2006 r. w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W pierwszej kolejności Sąd przypomniał stan sprawy wskazując, że organ celny czterema decyzjami wydanymi 10 kwietnia 2002 r. uznał zgłoszenia celne spółki za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej oraz wynikających z nich kwot długu celnego. Decyzje te po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy zostały utrzymane w mocy. Następnie Naczelnik Urzędu Celnego I w W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe dotyczące wymienionych zgłoszeń celnych. Kwoty podatku określił w decyzjach z dnia 17 grudnia 2004 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podstawę do wydania decyzji określającej należności podatkowe stanowił art. 11 ust 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "ustawa o VAT z 1993 r.".
Od decyzji tych spółka wniosła odwołania, w których zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "O.p." przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu odwołania podnoszono, że organ zastosował w sprawie przepisy art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r., które nie obowiązywały w dacie wydania decyzji. Zdaniem spółki prawidłową podstawą do wydania decyzji jest przepis art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "ustawa o podatku VAT z 2004 r.", jak również art. 34 ust. 1 cyt. ustawy. Z tego względu wydana decyzja jako oparta na nieobowiązującym przepisie prawa dotknięta jest wadą nieważności z powodu przesłanek określonych w przepisach art. 247 § 1 pkt 2 i 3 O.p.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
