Wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. FSK 1970/04
1. Ekwiwalent za deputaty węglowe wypłacane byłym pracownikom stanowiły przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.
2. Skoro ekwiwalent pieniężny za deputaty węglowe stanowił przychód ze stosunku pracy, to Skarżąca Spółka jako zakład pracy była płatnikiem zobowiązanym do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Sędziowie NSA Bogusław Dauter, Włodzimierz Kubiak, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej "S." Spółki Akcyjnej w H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 765/03 w sprawie ze skargi "S." Spółki Akcyjnej w H. na decyzję Izby Skarbowej w K. /Ośrodek Zamiejscowy w C./ z dnia 14 marca 2003 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości nie pobranych i nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Spółka Akcyjna "S." wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2004 r., I SA/Ka 765/03. Wyrokiem tym oddalono skargę Spółki na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 14 marca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. orzekającą o odpowiedzialności płatnika "S." S.A. z tytułu nie pobranych i nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. i określającą wysokość tych zaliczek w kwocie 1.406,30 zł oraz należnych odsetek za zwłokę w kwocie 1.175 zł. W toku postępowania podatkowego poza sporem pozostawał fakt wypłacenia w 2000 r. byłym pracownikom zaległych ekwiwalentów za deputat węglowy w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w L., a także wartość dokonanych wypłat zaległych ekwiwalentów za deputat węglowy stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Istota sporu polegała na tym, czy spółka "S." dokonując tych wypłat osobom nie będącym już pracownikami była odpowiedzialna jako płatnik do pobrania i odprowadzenia na rachunek Urzędu Skarbowego należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W ocenie rozstrzygających sprawę podatkową organów z punktu widzenia 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ - zwaną dalej ustawą o.p.d.f. - bez znaczenia jest fakt, że ekwiwalent za deputat węglowy został wypłacony osobom, które w momencie wypłaty nie były już pracownikami spółki. Istotne natomiast jest to, że źródłem wypłaty był stosunek pracy oraz data wymagalności tego świadczenia. O tym, czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy - zdaniem Izby Skarbowej - decyduje okoliczność, czy może je otrzymać wyłącznie pracownik w rozumieniu ust. 4 tego artykułu, czy także inna osoba nie związana z pracodawcą. Organ II instancji podkreślił, iż uzyskany przez byłych pracowników przychód miał za źródło stosunek pracy. Ekwiwalent za deputat węglowy jest instytucją prawa pracy, jest świadczeniem, które w ramach stosunku pracy uzyskuje pracownik od pracodawcy. Podkreślono, że jest to świadczenie /zaległe/, które miał otrzymać pracownik i że podstawą tego świadczenia był wyłącznie stosunek pracy. A zatem spółka była obowiązana na zasadzie art. 31 oraz art. 38 ust. 1 ustawy o.p.d.f. do zadeklarowania i odprowadzenia do Urzędu Skarbowego należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wypłaconych byłym pracownikom przedmiotowych ekwiwalentów.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
