Wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1999 r., sygn. V SA 966/99
Prawidłowo prowadzone postępowanie administracyjne, wszczynane z urzędu wymaga zawiadomienia zainteresowanych /art. 61 par. 4 Kpa/, zaś sankcją działania organu z uchybieniem tej powinności jest możliwość wznowienia postępowania, z uwagi na fakt, iż strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tego rodzaju uchybienie, gdy do postępowania z wniosku strony "dołącza się" bez wiedzy strony postępowanie, gdzie organ działa z urzędu, jest postępowaniem wadliwym w zakresie, w jakim prowadzi ono do wydania decyzji w tej właśnie części. Tak właśnie stało się z postępowaniem i zaskarżoną decyzją w części dotyczącej wydalenia Skarżącej z Polski. Wszelkie przepisy dotyczące ograniczenia sądowej kontroli decyzji administracyjnych, jako mające wyjątkowy charakter wobec uniwersalnie ujętego i podlegającego konstytucyjnej ochronie prawa do sądu /art. 45 w zw. z art. 37 ust. 2 Konstytucji/, muszą być interpretowane ściśle. Tak więc wyłączenie kognicji sądu przewidziane w art. 19 ust. 5 ustawy o NSA dotyczyć może tylko tych sytuacji wskazanych w tym przepisie, które rzeczywiście odpowiadają znamionom w przepisie tym określonym, nie odnoszą się natomiast do sytuacji, które z powodu błędu kwalifikacji czy nieprawidłowości postępowania w rzeczywistości nie odpowiadają cechom przedmiotowym i podmiotowym wskazanym w tym przepisie. Ograniczenie w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych wskazanych w art. 19 ust. 5 ustawy o NSA dotyczy bowiem kontroli przesłanek materialnoprawnych rozstrzygnięcia, co nie rozciąga się na uprawnienie sądu do eliminacji z obrotu decyzji, które na skutek uchybień w zakresie prawidłowego postępowania są tylko formalnie decyzjami z art. 19 ust. 5 ustawy o NSA.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
