Sponsoring w podatkach i księgach rachunkowych

Sponsoring jest umową, która - pomimo swojej popularności - cały czas nie została uregulowana w przepisach prawa cywilnego, czyli mieści się w grupie tzw. umów nienazwanych.

Umowy nienazwane (w tym sponsoring) funkcjonują w oparciu o ogólną zasadę zapisaną w art. 353¹ Kodeksu cywilnego (tzw. zasadę swobody umów). Zgodnie z powołanym przepisem strony mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania. Istotne jest tylko to, by treść lub cel takiej umowy nie były sprzeczne z:

● właściwością (naturą) danej umowy,

● ustawą,

● zasadami współżycia społecznego.

We wskazanej regulacji Kodeksu cywilnego została zapisana podwójna wolność kontraktowania, a mianowicie:

● swoboda zawierania umów oraz

● swoboda kształtowania treści umowy.

Co to jest sponsoring

Ze względu na brak przepisów prawnych normujących zasady funkcjonowania sponsoringu pewne reguły jego funkcjonowania zostały wypracowane przez praktykę gospodarczą.

Zarówno w literaturze, jak i w praktyce sponsoring określany jest jako świadczenie wykonywane przez sponsora, najczęściej będącego podmiotem gospodarczym, na rzecz innego podmiotu (sponsorowanego) - patrz ramka. W zamian sponsorowany jest zobowiązany do reklamowania, promowania sponsora lub jego produktów (odpowiednio towarów lub usług), informowania o samym sponsoringu i sponsorze.

Co ważne, według takich zwyczajów gospodarczych sponsoring jest umową wzajemnie zobowiązującą, a nie jest umową jednostronną, w ramach której sponsor przekazywałby sponsorowanemu świadczenie nieodpłatnie. Przykładowe obowiązki stron umowy sponsoringu przedstawia tabela.