Jak opodatkować umorzone pożyczki - interpretacja ZUS

Stosownie do przepisu art. 21 § 1 cytowanej ustawy - Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Równocześnie zgodnie z zapisem art. 12 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn.zm.) przychodem pracownika są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Stąd też, w sytuacji gdy pracodawca umarza spłatę udzielonej pracownikowi pożyczki, niespłacona kwota staje się przychodem pracownika. Jeżeli natomiast umorzenie następuje po śmierci pracownika - na wniosek spadkobierców, określone w cytowanym wyżej art. 21 Ordynacji podatkowej - zobowiązanie nie powstaje. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 11 ustawy o podatku dochodowym przychodami, (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W przypadku udzielenia pożyczki pracownikowi pieniądze postawione zostają do jego dyspozycji i przez niego zostają spożytkowane. Dlatego też po śmierci pracownika przedmiotowej kwoty nie zalicza się do masy spadkowej. Umorzona kwota jako wykorzystana przez spadkodawcę nie stanowi także długu spadkowego. Umarzając więc kwotę pożyczki udzielonej zmarłemu pracownikowi, pracodawca nie jest zobowiązany do odprowadzenia podatku dochodowego z tego tytułu, a tym samym nie wypełnia deklaracji PIT.