Postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2026 r., sygn. I OSK 1399/26
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 118/26 o odrzuceniu skargi J. S. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia 10 grudnia 2025 r., nr XXI/247/2025 w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy części gruntu położonego w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonego w ewidencji gruntów numerem [...], stanowiącego własność Gminy S. na okres pięciu lat postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej "Sąd I instancji") postanowieniem z dnia 3 czerwca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 118/26, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.S. (dalej "Skarżący") na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2025 r., nr XXI/247/2025 w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy części gruntu położonego w obrębie ewidencyjnym B., oznaczonego w ewidencji gruntów numerem [...], stanowiącego własność Gminy [...] na okres pięciu lat:
1. odrzucił skargę,
2. zwrócił skarżącemu J.S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Skarżący zaskarżając je w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy:
a) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153; dalej "u.s.g.") w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu przez Sąd I instancji, że Skarżący nie posiada interesu prawnego legitymującego go do zaskarżenia uchwały Rady Gminy w sprawie wyrażenia zgody na bezprzetargowe wydzierżawienie spornej działki, a zaskarżona uchwała nie naruszyła żadnych praw skarżącego, podczas gdy interes prawny skarżącego wynika z określonych norm prawa materialnego, tj. art. 140 k.c., art. 21 ust. 1 i art. 63 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a chronione konstytucyjnie prawo własności skarżącego zostało naruszone zaskarżoną uchwałą w ten sposób, że wyrażenie zgody na dzierżawę działki na rzecz jej użytkownika, który na działce wybudował wysoki, nietransparentny płot i przeznaczenie tej nieruchomości na potrzeby sąsiadującego ze Skarżącym gospodarstwa rolnego bez zastrzeżenia o braku zgody na zabudowę spowodowało uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości przez skarżącego, a w szczególności w swobodnym i bezpiecznym korzystaniu z dojazdu do drogi publicznej, co stanowi naruszenie jego interesu prawnego;
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
