Wyrok NSA z dnia 14 lipca 2026 r., sygn. III OSK 221/26
Żądanie udostępnienia dokumentacji wewnętrznej jako informacji publicznej wymaga dokładnego skatalogowania dokumentów i określenia ich charakteru, co jest niezbędne dla oceny kwestii bezczynności organu władzy publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 612/25 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 612/25, po rozpatrzeniu skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. (dalej jako strona skarżąca lub stowarzyszenie) na bezczynność Prokuratora Generalnego (dalej jako organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r. o udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).
Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 30 kwietnia 2025 r. strona skarżąca zwróciła się do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.) o udostępnienie informacji publicznej w postaci skanów pełnej dokumentacji zespołu do zbadania spraw pozostających w zainteresowaniu opinii publicznej ze względu na ich przedmiot oraz charakter, prowadzonych i zakończonych w latach 2016-2023 w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w tym:
- wniosków, wytycznych i poleceń politycznych kierowanych do tego zespołu przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego bądź inne osoby z politycznego kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości bądź inne osoby trzecie, w tym Stowarzyszenie 2. i Fundację [...], co do zakresu prac zespołu i wszelkich innych kwestii związanych z jego pracą,
- wniosków inicjujących pracę zespołu przez Stowarzyszenie 2 i Fundację [...] bądź inne podmioty oraz wskazujących listę spraw do zbadania oraz dalszą korespondencję w tym zakresie,
- dokumentację podziału obowiązków, materiałów przygotowanych przez poszczególnych członków zespołu;
- korespondencji zespołu z Ministrem Sprawiedliwości - Prokuratorem Generalnym w przedmiocie akceptacji pracy zespołu oraz upublicznienia treści raportu zespołu na podstawie art. 12 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t. jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 390 ze zm., dalej u.p.p.).
W odpowiedzi z dnia 20 maja 2025 r. Biuro Prezydialne Prokuratury Krajowej wskazało, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Raport z prac zespołu jest jawny i został opublikowany na stronie Prokuratury Krajowej w dniach: 14 stycznia 2025 r. i 29 kwietnia 2025 r. Pozostałe zaś dokumenty, o ile były sporządzone i wykorzystane do opracowania raportu, mają charakter dokumentów wewnętrznych, które nie zawierają danych publicznych. Służą one jedynie wymianie informacji, gromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, a także mogą określać zasady działania bądź być fragmentem przygotowań do powstania formy działalności danego pomiotu.
W dniu 20 maja 2025 r. stowarzyszenie zwróciło się o wydanie stosownej decyzji odmownej w przedmiocie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Biuro Prezydialne Prokuratury Krajowej, pismem z dnia 3 czerwca 2025 r., podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko oraz stwierdziło, że obowiązujące przepisy przewidują wydanie decyzji tylko wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej albo następuje umorzenie postępowania. W sytuacji, gdyż żądane dane nie stanowią w ogóle informacji publicznej, nie wydaje się decyzji administracyjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stowarzyszenie zarzuciło organowi bezczynność w udostępnieniu zawnioskowanych informacji, podnosząc naruszenie: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Stowarzyszenie podkreśliło, że organ pozostawił wniosek bez żadnego rozpoznania i do dnia złożenia skargi nie udostępnił żądanych dokumentów. Stanowiły zaś one informacje publiczne jako dane na temat działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne w zakresie zapewnienia porządku publicznego.
Z tych powodów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie go do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko o niepublicznym charakterze zawnioskowanych informacji. Miały one bowiem wyłącznie wewnętrzny wymiar i służyły organizacji pracy związanej z badaniem postępowań, podziałem zadań pomiędzy prokuratorów - członków zespołu, komunikacji w zakresie selekcji spraw i ich przesyłania do badań, aż do opracowania stanowiska końcowego, które zostało opublikowane na stronie internetowej Prokuratury Krajowej.
Organ dodał, że skarżące stowarzyszenie zostało niezwłocznie powiadomione o przyjętym stanowisku. W związku z tym złożony przez nie wniosek rozpoznano z zachowaniem terminów określonych w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Fakt, że odpowiedzi udzieliła Prokuratura Krajowa wynikał zaś z dyspozycji art. 17 § 1 u.p.p., który obsługę Prokuratora Generalnego i Krajowego powierzał Prokuraturze Krajowej, nie zaś Ministerstwu Sprawiedliwości.
Sąd Wojewódzki rozpoznając skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przyjmując za spełnione kryterium podmiotowe u.d.i.p. i uznając, że organ - jako organ władzy publicznej - jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, Sąd pierwszej instancji nie podzielił na gruncie rozpoznawanej sprawy poglądu organu, że wnioskowana przez stowarzyszenie dokumentacja pracy Zespołu, wnioski, wytyczne kierowane do tego Zespołu, co do zakresu prac Zespołu i innych kwestii związanych z jego pracą, wniosków inicjujących pracę Zespołu, dokumentacja podziału obowiązków, materiałów przygotowanych przez członków Zespołu, korespondencji Zespołu z Ministrem Sprawiedliwości Prokuratorem Generalnym w przedmiocie akceptacji pracy Zespołu oraz upublicznienia treści Raportu Zespołu, jest co do zasady dokumentacją wewnętrzną i w związku z tym nie ma waloru informacji publicznej.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, powołującego się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, informacją publiczną jest bowiem nie tylko rozstrzygnięcie kończące postępowanie, ale także dokumentacja wytworzona w trakcie procesu decyzyjnego, stanowiąca podstawę podjęcia decyzji przez organ władzy w sprawie publicznej, będąc wyrazem działalności tego organu w ramach jego kompetencji.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ podał wprawdzie jakim celom służyć miały żądane przez stowarzyszenie dokumenty, lecz nie wykazał w sposób przekonujący i wyczerpujący, że nie stanowią one informacji publicznej.
Dodatkowo Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, iż wniosek został skierowany do Prokuratora Generalnego, lecz czynności w sprawie wykonane zostały z upoważnienia Prokuratora Krajowego. Co prawda, w odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że obsługę Prokuratora Generalnego i Krajowego zapewnia Prokuratura Krajowa, lecz z akt sprawy ani z innych danych dostępnych Sądowi pierwszej instancji nie wynika, aby wnioski o udostępnienie informacji publicznej, kierowane do organu, były rozstrzygane przez Prokuratora Krajowego. W aktach sprawy brak jest również upoważnienia Prokuratora Krajowego do rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej w imieniu Prokuratora Generalnego. Takim umocowaniem nie legitymował się również zastępca dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej, podejmujący czynności w sprawie. Nie było zatem podstaw, by działania podjęte w istocie przez inny podmiot, przypisać Prokuratorowi Generalnemu.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie złożonego doń wniosku, albowiem nie załatwił go w wymaganym terminie oraz formie, w szczególności nie wydał wobec niego decyzji odmownej. Stąd organ, m.in. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), został zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Sąd Wojewódzki, oceniając na zasadzie art. 149 § 1a u.p.p.s.a. charakter tej bezczynności, uznał, że nie nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa, gdyż niewłaściwy sposób zastosowania u.d.i.p., w tym przekazanie wniosku do załatwienia Prokuratorowi Krajowemu, nie stanowi o kwalifikowanej bezczynności organu, prowadzącej do przyjęcia, że zmierzał on do pozbawienia strony skarżącej dostępu do informacji publicznych.
O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 u.p.p.s.a.
Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionował go w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej a Prokurator Generalny dopuścił się bezczynności nie udostępniając żądanej informacji, podczas gdy żądane dokumenty mają charakter dokumentów wewnętrznych i nie należą do kategorii informacji publicznej, a wniosek został rozpoznany przez organ zobowiązany do jego rozpoznania;
2) art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 17 § 1 u.p.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że Prokurator Generalny pozostaje w bezczynności bowiem w ustawowym terminie 14 dni nie rozpatrzył wniosku, podczas gdy z załączonego do skargi kasacyjnej zarządzenia Prokuratora Generalnego nr 67/16 z dnia 7 września 2016 r. wprost wynika, że rozpoznawanie spraw związanych z udostępnianiem informacji publicznej pozostającej w kompetencji Prokuratora Generalnego należy do Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej, która zapewnia obsługę Prokuratora Generalnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że zawnioskowane przez stronę skarżącą dokumenty miały wewnętrzny, roboczy charakter. Wytworzone i wykorzystane zostały wyłącznie do opracowania stanowiska końcowego zespołu prokuratorskiego, które zostało opublikowane na stronie internetowej Prokuratury Krajowej. Stąd też nie można było ich potraktować w kategoriach informacji publicznej, o czym Stowarzyszenie zostało niezwłoczne zawiadomione. Okoliczność, że uczynił to zastępca dyrektora Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej wynikała zaś z dyspozycji art. 17 § 1 u.p.p. oraz odpowiednich zarządzeń Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego. Obsługę Prokuratora Generalnego i Krajowego zapewnia bowiem Prokuratura Krajowa. Zaś czynności z zakresu dostępu do informacji publicznych realizowane są w jej ramach przez Biuro Prezydialne, na czele którego stoją dyrektor i jego zastępca. W takiej sytuacji to w tej komórce organizacyjnej Prokuratury Krajowej został rozpoznany wniosek stowarzyszenia. Dlatego też organowi nie można zarzucić w niniejszej sprawie bezczynności, gdyż jego działania były prawidłowe pod względem zachowania wymaganej formy i terminu.
Organ dodał także, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do tego, że zarówno wniosek, jak i skarga skierowane były nie tylko do Prokuratora Generalnego, ale również i Prokuratora Krajowego.
W konsekwencji organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji w oparciu o dyspozycję art. 185 § 1 u.p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi na zasadzie art. 188 u.p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną stowarzyszenie wskazało, że zaskarżone orzeczenie zawiera trafną ocenę okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a zarzuty podniesione przez organ stanowią jedynie polemikę z nim. Organ zobligowany był do udostępnienia zawnioskowanych dokumentów, albowiem miały one charakter publiczny, a nie wewnętrzny. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził jego bezczynność, podkreślając przy tym nieprawidłowości w zakresie czytelnego oznaczenia podmiotu podejmującego w sprawie działania. Z tych powodów stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pismem z dnia 19 czerwca 2026 r. organ przedstawił dodatkowe wyjaśnienie na temat sposobu pracy zespołu prokuratorów, podkreślając m.in., że nie miał on sposobu sformalizowanego, odbywał się głównie elektronicznie, a robocze spotkania nie były protokołowane. W jego trakcie każda z analizowanych spraw była przedmiotem indywidualnej oceny niezależnego prokuratora - członka zespołu, omawianej następnie na forum i stanowiącej przedmiot wspólnej decyzji, która znajdowała odzwierciedlenie w raporcie końcowym. Ten zaś przekazano następnie organowi, który nie aprobował jego treści, ani nie wprowadzał do niego żadnych zmian bądź uwag.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że są one częściowo usprawiedliwione.
Rozpoczynając rozważania od drugiego zarzutu, mającego nie tylko charakter materialny, ale także organizacyjno-ustrojowy, należy przyznać rację organowi, ale tylko w takim zakresie, w jakim podważa on stanowisko Sądu pierwszej instancji względem załatwienia sprawy przez niewłaściwy podmiot. Z akt postępowania niewątpliwie wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, skierowany do imiennie wskazanego Prokuratora Generalnego, został przekazany z Ministerstwa Sprawiedliwości do Prokuratury Krajowej, m.in. na zasadzie art. 17 § 1 u.p.p. Przepis ten zaś stanowi, że obsługę Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego zapewnia Prokuratura Krajowa. W takiej sytuacji - co do zasady - każde działanie Prokuratury Krajowej w odniesieniu do uprawnień i obowiązków Prokuratora Generalnego należy postrzegać w kategoriach realizacji powierzonej jej obsługi organu. Odnosi się to także do rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które poniekąd mogą również dotyczyć kwestii związanych z kompetencjami Prokuratora Generalnego w obszarze ścigania przestępstw i stania na straży praworządności. Trudno zatem podzielić pogląd wyrażony w zakwestionowanym wyroku, że organ nie podjął jakichkolwiek działań w zakresie złożonego wniosku, zaś te, które zostały podjęte, wynikały co najwyżej z upoważnienia Prokuratora Krajowego. Dwoistość podmiotów, które obsługuje Prokuratura Krajowa z pewnością może rodzić pewnego rodzaju trudności w identyfikowaniu organu podejmującego określone działania. Dotyczy to zwłaszcza relacji zewnętrznych, gdzie podmiot trzeci nie musi orientować się w organizacji powszechnych jednostek prokuratury. Rolą kierownictwa Prokuratury Krajowej jest więc czytelne oznaczenie podejmowanych działań, w szczególności jeśli ich autorem pozostaje Prokurator Generalny. Niemniej jednak nie można kwalifikować braku klarowności w tym zakresie jako istotnej wady procesowej wpływającej w ogóle na wypełnienie obowiązków ustawowych przez Prokuratora Generalnego.
Wprawdzie Sądowi pierwszej instancji nie mogło być znane, dołączone dopiero do skargi kasacyjnej, zarządzenie nr 67/16 Prokuratora Generalnego z dnia 7 września 2016 r. w sprawie udostępniania informacji publicznej należącej do kompetencji Prokuratora Generalnego oraz Prokuratora Krajowego, jednakże wynika z niego, że rozpoznawanie spraw związanych z udostępnianiem informacji publicznej należących do kompetencji Prokuratora Generalnego oraz Prokuratora Krajowego, w tym obsługa BIP oraz przygotowywanie projektów decyzji określonych w u.d.i.p., należy do Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej (§ 5 ust. 1). Regulacja § 5 ust. 3 tego aktu stanowi zaś upoważnienie dla kierownictwa Biura do wydania decyzji administracyjnych oraz udzielania w tych sprawach odpowiedzi na skargi.
Może się wydawać, że takie sformułowanie wyłącza spod upoważnienia pozostałe czynności, a zwłaszcza te, które mają za swój przedmiot zwyczajne udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. Należy jednakże rozważyć taką jego interpretację, która wyraźne upoważnienie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej wiąże z treścią art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej k.p.a.). Przepis ten wymaga bowiem istnienia utrwalonego na piśmie upoważnienia pracownika organu do załatwienia spraw w jego imieniu, w tym do wydania decyzji administracyjnych.
Z takiej perspektywy, powoływanie się na upoważnienie udzielone przez Prokuratora Generalnego kierownictwu komórki prezydialnej w Prokuraturze Krajowej w zakresie innych niż decyzyjne, prawnych form działania, nie wydaje się konieczne. Tym bardziej, że w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznych, reżim k.p.a. znajduje zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie, wynikającym z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Nie można również nie zwrócić uwagi, że zarówno treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak i sama skarga na bezczynność, skierowane zostały także do Prokuratora Krajowego. Sąd pierwszej instancji nie miał zaś wątpliwości - na co trafnie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie - że podmiotem zobowiązanym pozostawał wyłącznie Prokurator Generalny. Dlatego też konsekwentnie należało przyjąć, że czynności podjęte w Prokuraturze Krajowej względem wniosku stowarzyszenia, wykonywane były w ramach obsługi Prokuratora Generalnego, a nie Prokuratora Krajowego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednakże tej części zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 17 § 1 u.p.p., który deklaruje zachowanie przez organ terminu do załatwienia wniosku stowarzyszenia w przepisanej przez prawo formie. Ma to bowiem związek z dokonaną przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacją żądanych przez stowarzyszenie informacji, co z kolei koresponduje bezpośrednio z pierwszym zarzutem kasacyjnym, dotyczącym naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Co do zasady Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął, że organ nie wykazał wewnętrznego charakteru całości żądanej dokumentacji, przy czym należy zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie ani organ, ani też kontrolujący go Sąd pierwszoinstancyjny, nie określili jakie dokumenty miałyby wchodzić do katalogu dokumentów żądanych przez stowarzyszenie. Przypomnieć należy tylko, iż wniosek stowarzyszenia dotyczył udostępnienia informacji publicznej w postaci skanów pełnej dokumentacji zespołu do zbadania spraw pozostających w zainteresowaniu opinii publicznej ze względu na ich przedmiot oraz charakter, prowadzonych i zakończonych w latach 2016-2023 w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, ze szczególnym uwzględnieniem równie ogólnie określonych czterech podzbiorów tych dokumentów.
Podzielając zapatrywania Sądu Wojewódzkiego odnośnie konieczności traktowania pojęcia dokumentu wewnętrznego jako wyjątku od zasady dostępu do danych publicznych, a także nietrafności generalnego przypisywania cechy dokumentu wewnętrznego wszystkim materiałom służącym wypracowaniu stanowiska końcowego, nie można jednak zaaprobować poglądu, że wiążące stwierdzenie charakteru żądanych informacji może nastąpić bez skatalogowania dokumentacji wytworzonej lub pozyskanej przez zespół prokuratorski, a w niektórych przypadkach także w oparciu o weryfikację dokumentów źródłowych.
Sąd pierwszej instancji nie wypowiedział się w swoim uzasadnieniu, dlaczego w jego przekonaniu waloru dokumentu wewnętrznego nie mają wymienione w szczególności, w ramach ogólnego żądania stowarzyszenia, dokumenty w postaci:
- wniosków, wytycznych i poleceń politycznych kierowanych do tego zespołu przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego bądź inne osoby z politycznego kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości bądź inne osoby trzecie, w tym Stowarzyszenie 2. i Fundację [...], co do zakresu prac zespołu i wszelkich innych kwestii związanych z jego pracą,
- wniosków inicjujących pracę zespołu przez Stowarzyszenie 2 i Fundację [...] bądź inne podmioty oraz wskazujących listę spraw do zbadania oraz dalszą korespondencję w tym zakresie,
- dokumentacji podziału obowiązków, materiałów przygotowanych przez poszczególnych członków zespołu;
- korespondencji zespołu z Ministrem Sprawiedliwości - Prokuratorem Generalnym w przedmiocie akceptacji pracy zespołu oraz upublicznienia treści raportu zespołu na podstawie art. 12 u.p.p.
Bez zidentyfikowania skali i rodzaju żądanej dokumentacji Sąd Wojewódzki dokonał wiążącej oceny, a przynajmniej podważył ustalenia organu dotyczące wewnętrznego charakteru tych dokumentów. Miało to kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, bazującej przecież na przesądzeniu charakteru żądanych informacji. Nie dało się zaś tego dokonać wyłącznie w oparciu o opis dokumentów, czy choćby wyjaśnienia sposobu pracy zespołu prokuratorskiego. Dodatkowo nie bez znaczenia pozostawała okoliczność, że przedmiotem toczącego się postępowania była bezczynność organu, a nie wydana przez niego decyzja.
Reasumując, w związku z tym, że skarga kasacyjna miała usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego wyroku, a także przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu na zasadzie art. 185 § 1 u.p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.
Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, zobowiązany będzie do pozyskania od organu dokładnego zestawienia dokumentacji wytworzonej lub pozyskanej w ramach pracy zespołu prokuratorskiego z podziałem na dokumenty urzędowe objęte obowiązkiem informacyjnym oraz pozostałe dokumenty, w tym dokumenty o charakterze wewnętrznym. W przypadkach wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji wskazanym byłoby zawezwanie organu do przedstawienia dokumentacji źródłowej w celu jej przeanalizowania z punktu widzenia jej publicznego, względnie wewnętrznego, charakteru. Wyniki tej analizy winny zaś posłużyć do stwierdzenia, czy organ, tj. Prokurator Generalny, którego obsługę w zakresie dostępu do informacji publicznych wykonywała stosowna komórka organizacyjna Prokuratury Krajowej, pozostawał w bezczynności, czy też udzielona przez niego odpowiedź z dnia 20 maja 2025 r. mieściła się w granicach obowiązującego prawa.
Odnosząc się na zakończenie do wniosku stowarzyszenia o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, trzeba jedynie zaznaczyć, że nie znajdował on podstaw prawnych. Jak wynika bowiem z art. 203 pkt 1 u.p.p.s.a. w przypadku uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji zwrot poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego należy się wyłącznie na rzecz strony, która wniosła skargę kasacyjną.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
