Wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2026 r., sygn. II OSK 668/24
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Paweł Dańczak (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 643/23 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 23 marca 2023 r. znak SKO.ZP/415/57/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) wyrokiem z 28 lipca 2023 r., II SA/Kr 643/23, oddalił skargę A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 23 marca 2023 r., znak SKO.ZP/415/57/2023 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 1 lutego 2023 r., znak G.6730.48.2022 ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położnej w miejscowości [...], gmina [...]".
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z 10 listopada 2022 r. P. [...] Sp. z o.o. złożyła do Wójta Gminy [...] wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położnej w miejscowości [...], gmina [...]".
W toku postępowania przed organem I instancji zastrzeżenia do zamierzenia inwestycyjnego złożyła A. N. Wskazała ona, że jest to ponowny wniosek P. [...] Sp. z o.o. dotyczący prawie takiego samego zamierzenia inwestycyjnego, tym razem jednak, wniosek dotyczy farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW (podczas gdy poprzedni dotyczył farmy o mocy do 4 MW). Jednak w dalszym ciągu chodzi o przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych energii, gdzie zastosowanie znajdzie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: u.p.z.p., (wymóg "dobrego sąsiedztwa"). Wskazała też, że sprawa była już przedmiotem analizy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, który w sposób jasny i wyczerpujący przedstawił analizę prawną, jak również przytoczył ugruntowane orzecznictwo (sygn. akt: SKO.ZP/415/268/2022), wskazując, że nie można uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 (por. m.in. wyroki NSA o sygn. akt: II OSK 794/16, II OSK 2727/17, II OSK 2758/16). Jak wskazano w cytowanych wyżej wyrokach, treść 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 KW (z wyjątkami w ustawie przewidzianymi, które jednak nie znajdą zastosowania w niniejszej sprawie) były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1–5 u.p.z.p.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
