Wyrok NSA z dnia 14 października 2025 r., sygn. III FSK 840/24
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Konrad Halota, po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 593/23 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 lutego 2023 r., nr SKO/F/41.4/89/2023/2042 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 11 marca 2024 r., I SA/Gl 593/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. S. (dalej: "Skarżący"), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 27 lutego 2023 r., nr SKO.F/41.4/89/2023/2042, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżoną decyzją z 27 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z 30 listopada 2022 r., ustalającą wobec Skarżącego zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 r., w wysokości 67.455 zł.
Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm., dalej: ,,o.p."), poprzez wydanie decyzji po upływie 3 lat od mementu powstania obowiązku podatkowego. W rozpoznawanej sprawie podatnik złożył informację podatkową 12 lipca 2016 r. i okazała się ona nieprawidłowa. Zatem zastosowanie znalazł art. 68 § 2 pkt 2 o.p. przewidujący wydłużony 5-letni okres do wydania i doręczenia decyzji wymiarowej. Sąd nie podzielił też zarzutów dotyczących powierzchni gruntów i budynków, przyjętych za podstawę opodatkowania. Zdaniem sądu, twierdzenia Skarżącego o błędnych pomiarach nie są niczym poparte. Sąd nie zgodził się także z zarzutami skargi, że część nieruchomości zajęta jest na drogę publiczną i podlega wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm., dalej "u.p.o.l"). W tym zakresie wskazał na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645, dalej: ,,u.d.p.") i stwierdził, że aby droga była uznana za publiczną musi stanowić własność organu publicznoprawnego i w drodze aktu prawnego musi zostać zaliczona do danej kategorii dróg. Działka nr [...] nie jest zajęta pod pas drogowy żadnej drogi publicznej. Dalej sąd wskazał, że prawidłowo organy uznały część posiadanych przez Skarżącego nieruchomości jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jeżeli właściciel nieruchomości oddał ją w całości lub części w najem innemu podmiotowi, który prowadzi z jej wykorzystaniem działalność gospodarczą, to taka nieruchomość lub jej część musi zostać opodatkowana stawką najwyższą. W tej sprawie, Skarżący zawarł z P. S.A. (dalej: "Spółka") umowę dzierżawy z 2 stycznia 2015 r., zaś Spółka ta aktywnie prowadziła działalność gospodarczą z wykorzystaniem wydzierżawionej nieruchomości. Pokoje wyłączone z umowy dzierżawy o łącznej powierzchni 239,95 m² zostały opodatkowane stawką dla budynków pozostałych.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
