Interpretacja indywidualna z dnia 3 marca 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-1.4012.1.2025.1.AM

Istota problemu

Głównym problemem prawnym jest ustalenie, czy nałożenie kary umownej na dzierżawcę za wykorzystanie większej powierzchni niż zadeklarowana w umowie dzierżawy, w ramach użytkowania przestrzeni miejskiej, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Problem sprowadza się do kwalifikacji takiej opłaty w kontekście definicji świadczenia usług zgodnie z ustawą o VAT, a także analizie charakteru opłaty jako potencjalnie odszkodowawczej lub związanej z wynagrodzeniem za usługę.

Rozstrzygnięcie

Organ podatkowy uznał, że opłata za korzystanie z większej powierzchni niż zadeklarowana w umowie dzierżawy miejskich terenów parkingowych stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, a nie karę umowną o charakterze odszkodowawczym. Opłata jest związana bezpośrednio z korzystaniem z dzierżawionego terenu, stanowiąc wynagrodzenie za usługę tolerowania stanu faktycznego wykroczenia poza ramy umowy. W konsekwencji transakcja ta podlega opodatkowaniu VAT, ponieważ zachodzi wzajemność świadczeń oraz związek przyczynowy pomiędzy usługą a opłatą. Decyzja wspiera się na analogii do orzeczeń TSUE, w tym sprawy C-90/20 Apcoa Parking Danmark, w której dodatkowe opłaty uznano za wynagrodzenie za usługi.