Interpretacja indywidualna z dnia 26 września 2022 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.597.2022.1.JG

Czy zapłacona przez Wnioskodawcę kara umowna stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i jednocześnie nie podlega wyłączeniu z katalogu kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ww. ustawy?

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy zapłacona przez Wnioskodawcę kara umowna stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i jednocześnie nie podlega wyłączeniu z katalogu kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ww. ustawy.

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz posiada status polskiego rezydenta podatkowego. Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest wytwarzanie energii elektrycznej. Wnioskodawca otrzymał od podmiotu zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej (dalej jako: „Dystrybutor energii”) ofertę sprzedaży energii elektrycznej (dalej jako: „Oferta”). Przedmiotem Oferty był zakup przez Dystrybutora energii - energii elektrycznej wytworzonej przez Wnioskodawcę z odnawialnych źródeł energii (OZE). W ofercie wskazano m.in. proponowaną cenę sprzedaży wytworzonej energii elektrycznej, czas obowiązywania umowy, planowany wolumen roczny [MWh] oraz rodzaj źródła OZE. Formularz umowy sprzedaży energii elektrycznej (dalej jako: „Umowa”) został załączony do oferty i stanowił jej integralną część. W Ofercie zastrzeżono, że przyjęcie/akceptacja Oferty jest równoznaczna z zawarciem przez adresata Oferty Umowy według treści formularza załączonego do Oferty. Po dokonaniu akceptacji Oferty, Wnioskodawca był zobowiązany do podpisania z Dystrybutorem energii formularza Umowy, co miało stanowić jedynie czynność techniczną wynikającą z przyjęcia/akceptacji Oferty celem potwierdzenia wiążących już strony warunków i postanowień Umowy. W treści Oferty zastrzeżono, że w przypadku odstąpienia przez adresata Oferty (Wnioskodawcę) od pisemnego podpisania formularza Umowy, bądź realizowania przez niego zobowiązań wynikających z Oferty lub formularza Umowy, adresat Oferty (Wnioskodawca) zobowiązany będzie do zapłaty Dystrybutorowi energii kary umownej równej iloczynowi planowanego wolumenu rocznego energii elektrycznej wskazanego w akceptacji Oferty oraz stawki 30 zł/MWh. Wnioskodawca wypełnił i podpisał formularz akceptacji Oferty, co było równoznaczne z zawarciem Umowy. Jednakże po ponownej analizie warunków Umowy, uwzględniając aktualne realia gospodarcze, Wnioskodawca uznał, że realizacja Umowy nie będzie dla niego korzystna ekonomicznie, dlatego odstąpił od pisemnego podpisania formularza Umowy, co spowodowało rozwiązanie Umowy zawartej w wyniku przyjęcia Oferty. Dystrybutor energii obciążył Wnioskodawcę karą umowną z tytułu odstąpienia od pisemnego podpisania formularza Umowy, którą Wnioskodawca zapłacił. Według obliczeń Wnioskodawcy korzystniejsze było poniesienie przez niego kosztów zapłaty kary umownej naliczonej przez Dystrybutora energii z tytułu odstąpienia od Umowy, niż realizowanie warunków tej Umowy na niekorzystnych dla Wnioskodawcy warunkach. Realizując Umowę Wnioskodawca poniósłby wydatki, które nie przełożyłyby się na osiągnięcie proporcjonalnych w stosunku do tych wydatków dochodów. Utrata zasobów Wnioskodawcy na realizację Umowy spowodowałaby jednocześnie, że Wnioskodawca nie byłby w stanie realizować umów na rzecz innych kontrahentów, które były dla Wnioskodawcy korzystne (rentowne). Wnioskodawca podejmując decyzję o rozwiązaniu Umowy kierował się zatem racjonalnymi z punktu widzenia ekonomicznego pobudkami, tj. możliwością zawarcia i realizacji umów z innymi podmiotami, skutkującymi bardziej opłacalną dla Wnioskodawcy współpracą w konsekwencji prowadzącą do zwiększenia uzyskiwanych przychodów. Należy także podkreślić, że kwota kary umownej jest niższa od ewentualnych wydatków, które Wnioskodawca byłby zmuszony ponieść w celu realizacji Umowy. W konsekwencji, Wnioskodawca decydując się na rozwiązanie Umowy miał na celu uniknięcie strat oraz osiągnięcie w dłuższym okresie wyższych przychodów, niż miałoby to miejsce w przypadku realizowania Umowy. Tym samym działania, które mają na celu pozyskiwanie wyższych przychodów oraz eliminację strat mogą pozwolić Wnioskodawcy na realizację założonych celów biznesowych. Dodatkowo należy wskazać, że dzięki związanemu z zapłatą kar umownych zachowaniem wiarygodności, Wnioskodawca może rozsądnie oczekiwać, że podmioty, na rzecz których płaci kary umowne, będą w przyszłości korzystać z jego usług i generować kolejne przychody.