Wyrok SN z dnia 14 maja 2021 r., sygn. I CSKP 160/21
Zgodnie z art. 182 § 3 k.p.c. umorzenie zawieszonego postępowania przez sąd wyższej instancji powoduje uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia, z wyjątkiem spraw o unieważnienie małżeństwa lub o rozwód oraz o ustalenie nieistnienia małżeństwa, w których postępowanie umarza się wówczas w całości.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Manowska (przewodniczący)
SSN Jacek Grela
SSN Tomasz Szanciło (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Miasta W. przeciwko "D." sp. z o.o. w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 maja 2021 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 11 marca 2019 r., sygn. akt VII AGa (...),
I. uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie począwszy od dnia 22 listopada 2017 r. i umarza postępowanie apelacyjne;
II. oddala wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo Miasta W. (dalej: Miasto) przeciwko „D.” sp. z o.o. w W. (dalej: D.) i rozstrzygnął o kosztach procesu.
Sąd Okręgowy ustalił, że Miasto jest właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. K., działka nr (...), o powierzchni 0,0734 ha. Część powierzchni jest zabudowana pawilonem handlowo-usługowym i była przedmiotem umowy dzierżawy zawartej w dniu 21 maja 2002 r. przez Gminę B. (wydzierżawiający) oraz D. K. i M. K. (dzierżawca) na okres do końca kwietnia 2005 r. Wartość nakładów na ww. nieruchomość dokonanych przez dzierżawców oszacowano na kwotę 33.384,20 zł (333.842.000 zł przed denominacją). W związku z planowaną rozbudową pawilonu posadowionego na ww. działce w dniu 21 czerwca 2002 r. strony podpisały aneks nr 1 do ww. umowy dzierżawy, w którym określiły przedmiot dzierżawy jako grunt o powierzchni łącznej 790 m2 z przeznaczeniem pod pawilon handlowo-usługowy o powierzchni 230 m2. Na podstawie aneksu nr 2 do umowy dzierżawy w miejsce dotychczasowego dzierżawcy od dnia 1 października 2002 r. wstąpiła spółka D., na którą została przeniesiona decyzja o pozwoleniu na rozbudowę i nadbudowę istniejącego pawilonu handlowego. Prace związane z rozbudową pawilonu rozpoczęły się w 2002 r., wznowiono je w 2005 r., a zakończono w sierpniu 2006 r. Niemniej od dnia 1 maja 2005 r. pozwany zajmował tę nieruchomość bez tytułu prawnego. Miasto odmawiało ustanowienia na rzecz spółki użytkowania wieczystego nieruchomości. W dniu 19 marca 2007 r. spółce udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku pawilonu handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy 210,70 m2 i powierzchni użytkowej 343,10 m. Ostatnia z umów dzierżawy pomiędzy stronami o nr (...) została zawarta w dniu 31 maja 2007 r. i dotyczyła części nieruchomości. Umowa została zawarta na 3 lata bez możliwości przedłużenia, z miesięczną stawką czynszu dzierżawnego w wysokości 3.232,13 zł netto (3.943,20 zł z VAT). Po zakończeniu dzierżawy dzierżawca był zobowiązany zwrócić nieruchomość w stanie niepogorszonym i uporządkowanym, a w szczególności zlikwidować na żądanie wydzierżawiającego wszelkie znajdujące się na nieruchomości naniesienia. Zgodnie z § 14 ust. 3 umowy w przypadku niedokonania protokolarnego zwrotu nieruchomości w terminie wydzierżawiającemu miało przysługiwać wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z gruntu w wysokości 200% miesięcznej minimalnej stawki dzierżawnej dla działalności będącej celem umowy, do dnia faktycznego wydania nieruchomości. Po dniu 31 maja 2010 r. dzierżawca nie zwrócił nieruchomości i użytkował ją do dnia 1 października 2013 r. W związku z tym powód naliczył pozwanemu kwotę 198.776 zł za użytkowanie gruntu za okres 1 maja 2011 r. - 31 maja 2013 r.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
