Złożenie obietnicy udzielenia korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną za czynność stanowiącą naruszenie przepisu prawa stanowi dokonanie przestępstwa przekupstwo czynnego, określonego w art. 241 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 3 k.k., nie tylko jego usiłowanie, również wówczas gdy obietnica udzielenia korzyści nie zostanie przyjęta.

Sprawca przestępstwa określonego w art. 311 § 3 k.k. „działał przy użyciu (...) niebezpiecznego przedmiotu”, jeżeli uderza lub usiłuje uderzyć pokrzywdzonego niebezpiecznym przedmiotem albo też w inny sposób, używając takiego przedmiotu, wyrządza lub usiłuje wyrządzić mu dolegliwość fizyczną.

Prawomocne postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego na podstawie art. 280 § 1 i art. 11 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 26 § 1 k.k., w którym stwierdzono popełnienie przez oznaczoną osobę czynu o znamionach określonych w ustawie karnej, ale o znikomym stopniu społecznego niebezpieczeństwa, a nawet – na podstawie art. 26 § 2 k.k. – wystąpiono z wnioskiem do właściwego organu o ukaranie

U podstaw ustawowej regulacji wymierzenia kary łącznej legło założenie, że możliwości orzeczenia tej kary istnieją jedynie co do sprawcy, który będąc skazanym (chociażby nieprawomocnym wyrokiem) nie brnie już dalej w działalności przestępczej. Nie dotyczy ona natomiast takiego sprawcy, który mimo uprzedniego skazania działalność tą kontynuuje, przy czym okoliczność, czy to pierwsze skazanie nastąpiło

Opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego powinna przede wszystkim przedstawiać – z uwzględnieniem wszelkich wynikających z materiału dowodowego sprawy wariantów, a więc zarówno przy założeniu prawdziwości zeznań pokrzywdzonej, jak i przy założeniu prawdziwości wyjaśnień oskarżonego – tzw. „rozliczenie czasowo-przestrzenne” wypadku, tj. powinna wskazywać, jak przy każdym z wariantów przedstawiał się

Przepis art. 433 § 2 k.p.k., statuujący rozpoznanie spraw o przestępstwa określone w art. 178 k.k. w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, nie zmienia ogólnej reguły wynikającej z przepisu art. 20 § 2 zd. 1 k.p.k., że sąd rejonowy orzeka na posiedzeniu w składzie jednego sędziego.

W pewnych przypadkach przemoc może być realizowana w postaci „czystego” zaniechania (tj. zaniechania nie poprzedzonego działaniem, polegającym na zastosowaniu przemocy), w szczególności gdy uwzględni się to, iż realizacja taka przybrać może nie tylko formę „przymusu absolutnego” (vis absoluta), ale i formę „przymusu kompulsywnego” (vis compulsiva).

1. Orzeczenie grzywny na podstawie art. 75 § 1 k.k. jest możliwe także wtedy, gdy za inne, pozostające w tzw. zbiegu realnym, przypisane oskarżonemu przestępstwa orzeczono samoistną karę grzywny. 2. W odniesieniu do grzywny wymierzonej na podstawie art. 75 § 1 k.k. i grzywny samoistnej, wymierzonej za inne przestępstwo pozostające w zbiegu realnym, orzeka się karę łączną.

W razie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności sąd zalicza na poczet tej kary okres tymczasowego aresztowania, mimo uprzedniego zaliczenia tego okresu na poczet kary grzywny orzeczonej obok kary pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono.

Przewidziany w art. 99 § 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U. nr 35, poz. 228) zakaz stosowania tymczasowego aresztowania wobec nieletniego, odpowiadającego na podstawie art. 9 § 2 k.k., co do którego postępowanie wszczęto przed ukończeniem przez niego 18 lat, obowiązuje nawet wówczas, gdy takiego nieletniego skazano na karę pozbawienia wolności

Felczer (podobnie jak lekarz czy pielęgniarka) zatrudniony w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej nie jest – z samej tylko racji wykonywanego zawodu – funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 120 § 11 k.k.

Ustaniu karalności przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego nie stoi na przeszkodzie to, że w początkowym okresie postępowania traktowano je (błędnie) jako przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, chyba że złożenie przez pokrzywdzonego zawiadomienia o przestępstwie, traktowanym przez niego i przez organ procesowy, przyjmujący to zawiadomienie, jako przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

W wypadku, gdy skazany odbywa dwie (lub więcej) nie podlegające łączeniu kary pozbawienia wolności, z których jedną (lub więcej) orzeczono wobec niego przed ukończeniem 21 lat, zaś drugą (lub pozostałe) orzeczono po tym terminie, „odpowiednie” stosowanie art. 91 § 1 i 2 k.k., o którym mowa w art. 91 § 4 k.k. zdanie pierwsze, polega na tym, że skazany może być warunkowo przedterminowo zwolniony po odbyciu

Działanie sprawcy stosującego przemoc skierowaną wobec rzeczy, zmierzające do zmuszenia pokrzywdzonego do określonego zachowania się, stanowi znamię przestępstwa przewidzianego w art. 167 § 1 k.k. tylko wówczas, gdy – podobnie jak groźba – ma charakter bezprawny. Nie popełnia więc przestępstwa określonego w art. 167 § 1 k.k. taki sprawca, stosujący przemoc skierowaną wobec rzeczy, który ma prawo wynikające

1. W razie złożenia przez rodziców wniosku o zezwolenie na indywidualny program lub tok nauki /art. 66 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - Dz.U. nr 95 poz. 425/ brak zgody dyrektora szkoły w formie decyzji negatywnej stwarza stronom tego postępowania, to jest rodzicom ucznia bądź też uczniowi pełnoletniemu, prawo do skargi na bezczynność organu szkoły na warunkach określonych w art

Upadłość ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego i zgłoszenie przez osobą poszkodowaną w wypadku komunikacyjnym wierzytelności w postępowaniu upadłościowym nie stoją na przeszkodzie wytoczeniu przez tę osobę powództwa odszkodowawczego przeciwko kierującemu pojazdem sprawcy wypadku. Jednakże w takim razie konieczne jest wezwanie do udziału w sprawie po stronie pozwanej

W sprawach o świadczenia z obowiązkowego ubezpieczenia rolników od odpowiedzialności cywilnej, w których określono wysokość sumy gwarancyjnej, przepis art. 3581 § 3 k.c. nie ma zastosowania; w wyjątkowych wypadkach możliwe jest jednak zastosowanie w tych sprawach art. 3571@TEZA TEKST = § 1 k.c.

Uchylenie lub zmiana normy ustawowej, dokonana przez ustawodawcę w wyniku wykonania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego /zd. pierwsze art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym - t.j. Dz.U. 1991 nr 109 poz. 470/ wywiera swój skutek zgodnie z wolą ustawodawcy, to znaczy z dniem jaki ustawodawca wskaże w ustawie zawierającej taką nowelizację normy niezgodnej z Konstytucją

Rozstrzygnięcie o udzieleniu pomocy finansowej funkcjonariuszowi Policji na budownictwo mieszkaniowe nie należy do postępowania określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, a tym samym do właściwości Policji działającej w charakterze organu administracji państwowej.

1. Pogląd Zarządu Miasta co do ilości oraz wysokości rat6 podatku, wyrażony w decyzji wydanej na podstawie art. 10 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin /Dz.U. nr 129 poz. 600/ jest wiążący dla Urzędu Skarbowego, prowadzącego postępowanie na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. 2. Pouczenie

Wykonanie przez ustawodawcę orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego polegające na doprowadzeniu przepisu ustawy do zgodności z Konstytucją poprzez jego nowelizację prowadzi do tego, iż niezależnie od daty wejścia w życie znowelizowanej normy, zastępuje ona normę niekonstytucyjną we wszystkich sprawach rozpoznawanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, w których Sąd ten zawiesił postępowanie - najpierw

Rozstrzygnięcie o udzielenie pomocy finansowej funkcjonariuszowi Policji na budownictwo mieszkaniowe nie należy do postępowania określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, a tym samym do właściwości Policji działającej w charakterze organu administracji państwowej.

Przepis art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179/ zawiera delegację dla Ministra Spraw Wewnętrznych określenia zasad przyznawania i wypłaty równoważnika pieniężnego /ust. 2/. Ustawa nie daje wyraźnego upoważnienia do rozstrzygania spraw o przyznaniu równoważnika pieniężnego decyzją administracyjną.

Wpis na rachunek bankowy oraz zawiadomienie o jego dokonaniu nie jest oświadczeniem woli banku składanym posiadaczowi rachunku (art. 61 k.c.).