Dolną granicę stawki dziennej grzywny za przestępstwo skarbowe, określoną w art. 23 § 3 k.k.s., ustala się według minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w czasie popełnienia czynu. Orzeczenie stawki niższej niż jedna trzydziesta tego wynagrodzenia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia o karze.

Kara ograniczenia wolności wymierzona na podstawie art. 20–21 k.w., także gdy jej zastosowanie nastąpiło w następstwie kontrawencjonalizacji kary orzeczonej pierwotnie za przestępstwo, nie jest karą tego samego rodzaju co kara ograniczenia wolności z art. 34–35 k.k. Nie może zatem zostać połączona z tą ostatnią w wyroku łącznym na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k.

Śmierć oskarżonego zaistniała przed prawomocnym zakończeniem postępowania stanowi przesłankę z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., nakazującą umorzenie procesu. Wydanie przez sąd odwoławczy wyroku po śmierci oskarżonego, także przy braku wiedzy o tym fakcie, wypełnia bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia orzeczeń nieprawomocnie kończących sprawę.