Zmiana zatwierdzonej taryfy, polegająca na modyfikacji cen lub stawek opłat, nie może być bez wyraźnej podstawy normatywnej utożsamiana z jej wygaśnięciem. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. wymaga wykazania rzeczywistych i nieusuwalnych wątpliwości co do treści normy prawnej; nie uzasadniają go same względy celowościowe związane z funkcją rekompensaty.

Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał dowodowy nie usuwa wątpliwości co do istnienia ustawowych znamion czynu i winy obwinionego. Rozbieżności dotyczące obowiązku używania okularów lub szkieł kontaktowych przy kierowaniu pojazdem, wynikające z dokumentacji medycznej i danych organu komunikacji, wymagają wyjaśnienia w postępowaniu zwyczajnym

Skuteczne wyegzekwowanie należności wynikającej z wykonania prawomocnej decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 98 w zw. z art. 104 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm.), wyłącza możliwość procedowania przez organ pomocowy zastosowania ulg określonych w art. 104 ust. 4 tej ustawy.

Jeżeli apelacja została wniesiona od wyroku w całości, a sąd odwoławczy zmienia go tylko w części, obowiązany jest w sentencji orzec również o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku w pozostałym zakresie. Pominięcie tego rozstrzygnięcia stanowi rażące naruszenie art. 433 § 1 i art. 437 § 1 k.p.k., gdyż nie pozwala ustalić pełnej treści prawomocnego orzeczenia ani zapewnić jego wykonania.

Nieusunięty przez organ brak formalny podania osoby prawnej, polegający na złożeniu nieprawidłowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa oraz nieprzedłożeniu dokumentu reprezentacji, nie uzasadnia uchylenia merytorycznych rozstrzygnięć, jeżeli tożsamość strony i jej reprezentacja były możliwe do zweryfikowania, nie były kwestionowane, a sprawa została rozpoznana co do istoty. Zastosowanie art. 64 § 2

Wniesienie ponaglenia bezpośrednio do właściwego organu wyższego stopnia, z pominięciem pośrednictwa organu prowadzącego postępowanie, nie niweczy wyczerpania środka zaskarżenia warunkującego dopuszczalność skargi na bezczynność. Wieloletnie, nieusprawiedliwione niewydanie decyzji odszkodowawczej po terminie z art. 12 ust. 4g specustawy drogowej stanowi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa i może

Wniesienie ponaglenia bezpośrednio do właściwego organu wyższego stopnia, z pominięciem organu prowadzącego postępowanie, stanowi skuteczne wyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 i art. 53 § 2b p.p.s.a. Rażące przekroczenie terminu wydania decyzji odszkodowawczej określonego w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie

Uchylenie wyroku uniewinniającego na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w związku z art. 454 § 1 k.p.k. jest dopuszczalne dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy sam usunie stwierdzone uchybienia, w szczególności uzupełni postępowanie dowodowe i dokona prawidłowych ustaleń, a następnie stwierdzi podstawy do skazania, którego nie może orzec z uwagi na zakaz ne peius. Nie można równocześnie powoływać konieczności

Orzekając zakaz zbliżania się, zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonym albo nakaz opuszczenia wspólnie zajmowanego lokalu na podstawie art. 41a k.k., sąd obowiązany jest określić czas obowiązywania każdego z tych środków zgodnie z art. 43 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu jest rażącym naruszeniem prawa materialnego, którego nie można usunąć w postępowaniu wykonawczym na podstawie art. 13 § 1 k.k.w.

Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z powodu konieczności przeprowadzenia przewodu w całości jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wadliwość obejmuje całość postępowania dowodowego. Pominięcie lub potrzeba ponowienia pojedynczych, konkretnych dowodów stanowi podstawę ich uzupełniającego przeprowadzenia przez sąd odwoławczy, a nie wydania orzeczenia kasatoryjnego na podstawie

Odesłanie zawarte w art. 91 ustawy o grach hazardowych do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie obejmuje przepisów rozdziału 15 działu III O.p. o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Administracyjna kara pieniężna za urządzanie gier hazardowych poza kasynem ma charakter sankcyjny, nie stanowi zobowiązania ani zaległości podatkowej, wobec czego brak podstaw do orzeczenia

Granica 200 stawek dziennych grzywny, przewidziana w art. 502 § 1 k.p.k., ma charakter bezwzględny i wyznacza maksymalny wymiar grzywny możliwej do orzeczenia wyrokiem nakazowym. Wymierzenie w tym trybie grzywny przekraczającej tę granicę stanowi rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, uzasadniające jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Przypisanie oskarżonemu czynu popełnionego w okresie objętym udokumentowaną hospitalizacją, bez wyjaśnienia, czy mógł on opuszczać placówkę leczniczą, stanowi rażące naruszenie art. 7 i art. 410 k.p.k., jeżeli dokumentacja ta oraz nieprecyzyjne zeznania pokrzywdzonego podważają możliwość obecności oskarżonego w miejscu i czasie zdarzenia. Uchylenie wyroku w zakresie jednej z kar jednostkowych powoduje

Znamię braku wymaganych uprawnień z art. 94 § 1 k.w. nie zostaje zrealizowane przez kierującego, który przed kontrolą zdał wymagany egzamin państwowy i tym samym uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdem, lecz nie posiadał jeszcze albo nie odebrał dokumentu prawa jazdy. Dokument ten potwierdza nabyte uprawnienie, a jego fizyczny brak nie przesądza o nieistnieniu uprawnienia.

Orzekając karę ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, sąd ma obowiązek wskazać w sentencji wyroku miesięczny wymiar tej pracy w granicach określonych w art. 35 § 1 k.k. Pominięcie tego elementu rażąco narusza art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k., czyni orzeczenie niewykonalnym i nie podlega konwalidacji w trybie sprostowania ani postępowania

Jeżeli prawidłowa weryfikacja dowodów dotyczących wartości skradzionego mienia ujawnia, że wartość ta nie przekracza progu określonego w art. 119 § 1 k.w., sąd odwoławczy nie może ograniczyć się do korekty środka kompensacyjnego. Jest obowiązany, na podstawie art. 440 k.p.k., usunąć rażąco niesprawiedliwe skazanie za przestępstwo, gdy czyn stanowi wykroczenie.

Dwunastomiesięczny okres ochronny z art. 22 ust. 1 ustawy o SKW liczy się od dnia faktycznego zaprzestania służby z powodu choroby, której istnienie może zostać potwierdzone zarówno zaświadczeniem lekarskim, jak i orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby. Nie rozpoczyna się on dopiero z dniem ostateczności takiego orzeczenia; ta ostateczność jest natomiast wymagana dla podjęcia

Ograniczenie dostępu do informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorcy wymaga wykazania w decyzji zarówno zachowania poufności informacji, jak i jej konkretnej, gospodarczej wartości dla przedsiębiorcy oraz realnego związku ujawnienia z możliwością uszczerbku w jego sferze gospodarczej. Nie wystarcza samo zastrzeżenie poufności ani objęcie informacji wewnętrzną polityką przedsiębiorcy. Prywatny

Informacja o indywidualnym wynagrodzeniu wykonawcy usług artystycznych może zostać wyłączona z dostępu na podstawie art. 29a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej także wtedy, gdy zastrzeżenie nieudostępniania zostanie złożone po zawarciu umowy. Zanonimizowane dane o wynagrodzeniach pracowników nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p., jeżeli okoliczności sprawy pozwalają

Skarga na uchwałę organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest dopuszczalna wyłącznie wtedy, gdy skarżący wykaże aktualne, bezpośrednie i negatywne oddziaływanie zaskarżonej uchwały na jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Ogólne powołanie się na jawność działania gminy oraz postulowanie określonej treści statutu nie zastępuje wykazania takiego naruszenia; brak tej przesłanki uzasadnia

Informacje o hospitalizacji, rozpoznaniu, leczeniu i dokumentacji medycznej indywidualnie oznaczonego pacjenta nie stanowią informacji publicznej, jeżeli nie odnoszą się do spraw publicznych ani działalności podmiotu publicznego w tym znaczeniu. Opóźnione poinformowanie wnioskodawcy o braku publicznego charakteru żądanych danych może stanowić bezczynność, lecz nie musi być bezczynnością z rażącym naruszeniem

Nierozliczenie podatku VAT należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej na zasadach art. 33a ust. 1 ustawy o VAT skutkuje, na podstawie art. 33a ust. 7 tej ustawy, utratą prawa do deklaracyjnego rozliczenia nierozliczonej kwoty. Późniejsze złożenie korekty deklaracji na podstawie art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uchyla tego skutku, gdyż regulacja art. 33a ustawy o VAT ma charakter

Podatnik korzystający z rozliczenia VAT z tytułu importu towarów w deklaracji na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT traci, stosownie do art. 33a ust. 7 tej ustawy, prawo do tej formy rozliczenia w zakresie kwoty niewykazanej w deklaracji za właściwy okres. Skutku tego nie usuwa późniejsze ujęcie podatku w korekcie deklaracji, ponieważ regulacja art. 33a ustawy o VAT ma charakter szczególny wobec

Przepis art. 33a ust. 7 u.p.t.u., jako regulacja szczególna wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, wyłącza możliwość zachowania prawa do deklaracyjnego rozliczenia VAT z tytułu importu przez późniejsze ujęcie nierozliczonego podatku w korekcie deklaracji. Niedochowanie warunków rozliczenia określonych w art. 33a u.p.t.u. skutkuje utratą tego uprawnienia w zakresie kwoty niewykazanej pierwotnie na