Decyzja o wpisie nieruchomości do rejestru historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, z powodu możliwego wpływu dawnej działalności wojskowej, jest zgodna z prawem; skarga kasacyjna nie podważa ustalonego stanu faktycznego ani procesu decyzyjnego.

Samo odbywanie kary pozbawienia wolności nie spełnia przesłanek całkowitej nieściągalności dla umorzenia należności składkowych. Umorzenie możliwe jest jedynie w razie zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które muszą być wykazane przez wnioskodawcę.

W przypadku decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 22 ust. 6 specustawy przesyłowej, ograniczenia odszkodowawcze dotyczą wyłącznie gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, co nie rozciąga się na użytkowników wieczystych posiadających prawnorzeczowe prawa do takich gruntów.

NSA uchyla wyrok WSA w Warszawie w zakresie umorzenia postępowania dotyczącego rażącego naruszenia prawa i oddalenia roszczenia o przyznanie sumy pieniężnej, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając skutki dla ochrony interesów prawnych skarżących.

Bezczynność organu administracji publicznej może zostać uznana za rażące naruszenie prawa nawet w sytuacji wcześniejszego orzeczenia o bezczynności tego organu względem innej strony postępowania. Ostateczne rozstrzygnięcie o sankcji pieniężnej wymaga merytorycznej oceny stwierdzenia takiego naruszenia.

Decyzji RDOŚ, określającej środowiskowe uwarunkowania, nadano rygor natychmiastowej wykonalności w zgodzie z art. 108 k.p.a., uzasadniony bezpieczeństwem energetycznym kraju i interesem gospodarczym inwestora, gdyż wykonalność natychmiastowa nie stoi w sprzeczności z prawem do odwołania.

Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku, organ ochrony środowiska prawidłowo zawiesza postępowanie w sprawie szkody w środowisku, gdy odpady pozostają na miejscu. Postępowanie wpadkowe dotyczy wyłącznie przesłanek proceduralnych, bez oceny zasadności wszczęcia głównego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

W przypadku decyzji uznaniowych, niepełne uzasadnienie dotyczące podwyższenia dodatku funkcyjnego w ramach rozkazu personalnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o ile decyzja mieści się w granicach przepisów prawa materialnego, a postępowanie nieważnościowe nie może być wykorzystywane dla merytorycznej oceny decyzji administracyjnej.

Przetwarzanie danych osobowych poprzez ustne ogłoszenie wyników egzaminu w obecności studentów jest objęte RODO, gdyż stanowią one część zbioru danych osobowych prowadzonego przez uczelnię. Decyzja o braku zastosowania RODO była błędna. NSA uchyla wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Adwokat pełni funkcje publiczne w zakresie wykonywania zawodu zaufania publicznego; określone informacje związane z jego działalnością stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu.

W przypadku odmowy zakwalifikowania do pomocy mieszkaniowej organ administracyjny oraz sąd badają zgodność decyzji z prawem, a skarżący zobowiązany jest wykazać nieprzystawalność dotychczasowych warunków mieszkaniowych do jego rzeczywistych potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak skutecznych powiadomień uczniów i niepodjęcie procedur przekształcenia lokalizacji wpływało negatywnie na decyzję o likwidacji szkoły. Zachowanie wymogów formalnych jest warunkiem zapewnienia legalności procesu likwidacyjnego.

Doręczenie decyzji administracyjnej na "zwykły" adres e-mail, mimo żądania strony, nie wypełnia wymogów doręczeń wynikających z k.p.a. oraz ustawy o doręczeniach elektronicznych i nie rozpoczyna biegu terminu do wniesienia skargi.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, w związku z art. 115a ustawy o Policji, należy wykładać w sposób prokonstytucyjny, uwzględniając wyrok TK z dnia 30 października 2018 r., co oznacza ustalanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop według zasad obowiązujących przed dniem 6 listopada 2018 r., pomijając niekonstytucyjny współczynnik 1/30.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop za okres przed 6 listopada 2018 r. winien być obliczany według nowych zasad ustalonych wyrokiem TK, co obejmuje współczynnik ukształtowany ustawą zmieniającą i nieuwzględniające niekonstytucyjnego przelicznika 1/30.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność uchylenia decyzji organów Policji, które błędnie stosowały niekonstytucyjny współczynnik 1/30 przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wskazując na konieczność stosowania zasad wynikających z orzecznictwa TK w zakresie zgodnym z Konstytucją RP.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania celem precyzyjnego wyjaśnienia sposobu ustalenia wskaźnika społecznego dla dzielnicy T., oraz weryfikacji zasadności zaliczenia jej jako obszaru zdegradowanego.