Niepoddanie się kontroli, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nawet bez działań utrudniających, uzasadnia obiektywną odpowiedzialność i sankcję zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarga oddalona z uwagi na brak dowodów na przewidziane przesłanki wyłączające odpowiedzialność.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgadzając się z ustaleniami Sądu I instancji oraz Ministra, stwierdził, iż wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały kluczowe znaczenie przy ustalaniu odszkodowania, a wniesiona skarga kasacyjna pozostała bezzasadna.

Niezachowanie formalności doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego skutkuje brakiem jego skutecznego rozpoczęcia, co w konsekwencji uniemożliwia wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego i wywiedzenie od niej środka zaskarżenia.

Stwierdzenie wydania decyzji podatkowej po terminie, bez zasadnego użycia wyjątku pięcioletniego w art. 68 § 2 O.p., uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i wyroku, skutkując koniecznością ich poprawnego rozstrzygnięcia.

Sąd stwierdza, że zawieszenie postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. było zasadnym środkiem ochrony ładu przestrzennego, w świetle zaawansowania prac planistycznych i potencjalnej sprzeczności planowanej inwestycji z projektowanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dłużnikiem zajętej wierzytelności w kontekście egzekucji administracyjnej prawidłowo oznaczonym w zawiadomieniu jest Urząd Skarbowy, a nie jego Naczelnik. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało jej oddaleniem, uznając za bezzasadne odwołanie zarządzającego. Wadliwość konstrukcji skargi uniemożliwiła podważenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Ustanowienie użytku ekologicznego jest zgodne z celem ochrony przyrody oraz pozostaje w zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju. Decyzja ta nie stanowi nadmiernej ingerencji w prawa własności właścicieli działek, biorąc pod uwagę ich wartość przyrodniczą i cel ochrony środowiska.

Ustanowienie użytku ekologicznego na działkach stanowi uzasadnione ograniczenie prawa własności w ramach władztwa planistycznego, jeśli jest poparte rzetelną analizą ekologiczną i spełnia przesłanki art. 42 u.o.p. ochrona środowiska uzasadnia ograniczenie konstytucyjnych wolności.

Upływ okresu ważności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego skutkuje jego wygaśnięciem z obrotu prawnego, uniemożliwiając wszczęcie postępowania o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja administracyjna przyznająca świadczenie pielęgnacyjne nie może być ograniczona czasowo w przypadku orzeczenia o stałej niepełnosprawności, uznając takowe ograniczenie za bezpodstawne wobec braku zaskarżenia całego wzorca prawnego oceny decyzji.

Przepis § 15 ust. 5 uchwały Rady Miasta Gdańska nie stanowi samodzielnej podstawy materialnoprawnej do uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej "gdański bon żłobkowy". Uchylenie decyzji wymaga jednoznacznego umocowania w k.p.a. lub odpowiedniej ustawie szczególnej, które w tym przypadku nie zostały wykazane. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z art. 25 ust. 6f ustawy o odpadach, nawet częściowa obecność odpadów drewna w odpadach palnych wymaga zapewnienia stałego dostępu do monitoringu, a zaniechanie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi niewłaściwą obsługę tego urządzenia, kwalifikując się jako ingerencja skutkująca nierejestrowaniem danych, zgodnie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 u.t.d., uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w tej wysokości.

Zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnienie funkcjonariusza z tytułu nieprzerwanej 12-miesięcznej choroby jest uznaniowe i wymaga wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu funkcjonariusza, aby uniknąć decyzji arbitralnych.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości bądź otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego.

Osoby trzecie pociągnięte do solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe mają prawo do kwestionowania ustaleń faktycznych i prawnych decyzji wymiarowych w sposób umożliwiający skuteczną obronę w ramach krajowego postępowania. Należy zapewnić im pełny dostęp do akt sprawy wymiarowej, respektując jednocześnie standardy unijne ochrony praw.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż błędne jest stosowanie pięcioletniego okresu przedawnienia z art. 68 § 2 O.p. na podstawie opóźnionego złożenia deklaracji w 2008 roku bez późniejszych zmian wymuszających aktualizację. Organ musi przestrzegać zasad proceduralnych uwzględniając prawo podatnika do udziału w postępowaniu.

Nieruchomość będąca częścią drogi publicznej nie może zostać objęta uwłaszczeniem na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracyjne słusznie odmówiły stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego przez PKP.

NSA potwierdził możliwość zastosowania art. 15zzzzzn² ustawy covidowej do terminów zawitych w postępowaniu administracyjnym w celu przywrócenia ich podczas trwania epidemii COVID-19, zabezpieczając tym samym interesy stron w postępowaniach administracyjnych.

Poprzez prawidłowe oznaczenie osoby uprawnionej jako rzeczywistej strony w postępowaniu, a wskazanie jej przedstawiciela jako ustawowego reprezentanta, jedynie techniczne pomyłki w decyzji nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności.

Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu przebudowy linii energetycznej jest zgodna z prawem, spełnia wymogi celu publicznego i interesu społecznego zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stosowanie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do przebudowy inwestycji publicznych, a nie tylko do nowych inwestycji. Skarga kasacyjna, zarzucająca błędną wykładnię prawa, zostaje oddalona z braku usprawiedliwionych podstaw.