Uznaje się za dopuszczalne przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych na mocy art. 94 ust. 5 ustawy o Służbie Więziennej w związku z postępowaniem dyscyplinarnym, o ile spełnia wymogi uznania administracyjnego i opiera się na szczególnie uzasadnionym przypadku.

Organ administracyjny nie posiada uprawnień do zmiany bezterminowych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisywanie określonego terminu ważności w dokumentach prawa jazdy. Tego rodzaju zmiana nie znajduje podstaw w polskim systemie prawnym.

Uchybienie terminu zgłoszenia faktu nabycia pojazdu nie może być przywrócone w oparciu o przepisy ustawy covidowej, jeśli strona nie uprawdopodobni braku swej winy. Przepisy te nie zakładają automatycznego przywrócenia terminu, lecz jedynie możliwość jego rozważenia przez organ.

Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do ograniczania ważności bezterminowo nabytych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisanie terminu ich ważności w dokumencie prawo jazdy; wyznaczenie daty ważności dokumentu nie wpływa na nabyte wcześniej uprawnienia.

Informacje dotyczące czynności organów publicznych, związane z wnioskiem jednostki, stanowią informację publiczną, nawet jeśli dotyczą 'sprawy własnej' wnioskodawcy.

Odpowiedzi udzielone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej spełniały wymogi ustawy, a skarga kasacyjna dotycząca bezczynności organu nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wspólnik spółki jawnej podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania przychodów, o ile spółka nie dokonała prawnie skutecznego zawieszenia działalności.

Przetwarzanie danych osobowych przez administratora w celu zabezpieczenia przed potencjalnymi przyszłymi roszczeniami, bez umowy z osobą, której dane dotyczą, nie jest uzasadnionym interesem zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f RODO.

NSA orzekł, że dyrektorzy departamentów i biur Ministerstwa Finansów są osobami pełniącymi funkcje publiczne, zatem informacje o ich wynagrodzeniach brutto z lat 2020-2022 są informacjami publicznymi, podlegającymi udostępnieniu. Skarga kasacyjna Ministra Finansów została oddalona.

Sąd administracyjny uznał, że organ administracyjny prawidłowo odpowiadał na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w granicach swoich kompetencji, co wykluczało obciążenie go zarzutem bezczynności.

Skarga kasacyjna zarzucająca bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, które wykraczają poza jej definicję, jest niezasadna. Odpowiedzi udzielone przez organ w ustawowym terminie były wystarczające i uwalniały od zarzutu bezczynności.

Skarga kasacyjna przeciwko decyzji o ustaleniu wysokości kosztów usuwania pojazdu jest niezasadna; organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ustalenia faktyczne były zgodne z prawem.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku o naliczeniu kosztów związanych z pojazdem marki BMW została utrzymana w mocy prawnej, jako zgodna z postanowieniem o przepadku pojazdu potwierdzającym jego właściciela na dzień usunięcia.

NSA stwierdził, że sprawa przekazania rekompensaty w transporcie publicznym, z uwagi na brak regulacji w umowie, nie jest sprawą administracyjną, lecz cywilnoprawną, co wyklucza kognicję organów administracji publicznej.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej, jako organ rzeczowo niewłaściwy, wydał postanowienie z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkowało stwierdzeniem jego nieważności przez sąd. Decyzja Prezesa w tej sprawie została wydana bez podstaw prawnych, naruszając zasady praworządności i prawidłowej procedury administracyjnej.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej nie posiadał legitymacji do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie spełniał warunków bycia wierzycielem według ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i potwierdził nieważność postanowienia IPN.

Ustawodawca wymaga, aby żołnierz zwolniony wskutek własnego wypowiedzenia pełnił zawodową służbę wojskową przez minimum 10 lat, bez doliczania służby w formacjach pozawojskowych, do nabycia prawa do świadczenia pieniężnego.

Decyzja o uchyleniu zawieszenia w czynnościach służbowych strażaka musi być wydana w trakcie trwania stosunku służbowego. Uchylenie takiej decyzji po zwolnieniu ze służby jest bezprzedmiotowe i nie uzasadnia wypłaty zawieszonego uposażenia.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznych, tj. takich, które nie podlegają dalszemu zaskarżeniu w toku instancyjnym. Jeśli decyzja nie ma charakteru ostatecznego, niemożliwe jest zainicjowanie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie jej nieważności.

Wykonywanie całodobowych dyżurów ratowniczych w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego w ramach zajmowanego stanowiska służbowego "starszy pilot" nie stanowi podstawy do przyznania dodatkowego wynagrodzenia, gdyż nie wykracza poza etatowe obowiązki służbowe.

Podmiot realizujący projekt rewitalizacji mający na celu działalność zarówno opodatkowaną, jak i niepodlegającą podatkowi VAT, może przyjąć metodę prewspółczynnika, o ile odpowiada ona specyfice jego działalności i obiektywnie odzwierciedla zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Sprawa roszczenia o rekompensatę za stosowanie ulg w transporcie publicznym, jako wynikająca z umowy cywilnoprawnej, nie podlega postępowaniu administracyjnemu, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Decyzja o skreśleniu z listy studentów musi uwzględniać wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na uzyskanie zaliczenia, a organ nie może przekroczyć granic uznania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i przepisów wewnętrznych uczelni.

Zastosowanie przepisów ustawy o obronie Ojczyzny w kontekście zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest zasadne, gdy żołnierz otrzyma dostateczną ocenę służbową; sąd nie kontroluje zasadności tej oceny. Decyzja organu jest zgodna z prawem, przy prawidłowym zważeniu interesów publicznych i indywidualnych.