Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że ocena nadużycia prawa do informacji publicznej nie może odbywać się w toku postępowania w sprawie bezczynności, lecz wymaga wydania decyzji administracyjnej przez organ właściwy.

Zawarta między stronami umowa o opracowanie układu choreograficznego na cele fitness nie ma charakteru umowy o dzieło, gdyż nie prowadzi do powstania indywidualnego utworu. Umowa została prawidłowo zakwalifikowana jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, a uczestniczka podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za uzasadnione nałożenie obowiązku zwrotu środków z dofinansowania ze względu na naruszenie zasad uniknięcia konfliktu interesów w postępowaniu przetargowym.

NSA orzekł, że umowa C. S.A. z kontrahentem nie spełnia kryteriów umowy o dzieło, lecz jest umową o świadczenie usług, co skutkuje podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Odmowa umorzenia należności z tytułu grzywny mandatu karnego jest zasadna, gdyż trudna sytuacja finansowa zobowiązanego nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania wystąpienia ważnego interesu zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p.

NSA stwierdził, że odmowa wypłaty odsetek za nienależne cła jest sprzeczna z zasadami zwrotu nienależnych świadczeń według prawa unijnego. Zwrot ten powinien zostać dokonany z odsetkami, gdy pobór działań celnych był niezgodny z prawem UE.

W przypadku zwrotu nadpłaconego cła pobranego z naruszeniem prawa Unii, organy celne obowiązane są zwrócić także odsetki, pomimo uregulowań UKC wyłączających takie zobowiązanie.

Umowa zawarta między A. S.A. a pracownicą nie była umową o dzieło, lecz oświadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego pracownicy.

Las, jako integralna część gospodarstwa rolnego, objęty reżimem dekretu PKWN z 1944 r., podlegał przejęciu na cele reformy rolnej, niezależnie od jego charakteru. Uznanie związku funkcjonalnego z gospodarstwem rolnym było zgodne z interpretacją Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargi kasacyjne oddalono.

Rażące naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 prd poprzez wydanie decyzji rejestracyjnej pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacji uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, pomimo występowania skutków społeczno-ekonomicznych właściwych dla dotychczas zaistniałego stanu rozstrzygnięcia.

Niewskazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego przez wnioskodawcę nie stanowi braku formalnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie uprawnia organu do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Decyzja rejestracyjna pojazdu wydana bez wymaganych prawem dokumentów homologacyjnych rażąco narusza prawo, z uwagi na jednoznaczność przepisów i oczywistość naruszenia, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wymagające stwierdzenia jej nieważności niezależnie od skutków społeczno-ekonomicznych. Stabilność i zasada zaufania do organów nie mogą usprawiedliwiać utrzymania decyzji sprzecznej z prawem.

Zgodnie z orzeczeniem, brak wystarczających dowodów na wykazanie nabycia prawa użytkowania wieczystego przed 5 grudnia 1990 roku przez PKP oraz niespełnienie warunków ustalonych w rozporządzeniu z 1998 roku, wyklucza pozytywne rozstrzygnięcie w zakresie uwłaszczenia nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchwała Rady Miejskiej, ograniczająca się do wyrażenia zgody na zbycie nieruchomości, nie jest sprzeczna z prawem, nawet przy wzmiance o sprzedaży w drodze przetargu, jeśli nie narusza to kompetencji organu wykonawczego.

Przy stosowaniu art. 189f § 1 pkt 1 kpa warunkiem odstąpienia od kary jest zarówno znikomość wagi naruszenia, jak i zaprzestanie naruszania prawa, co musi być stwierdzone łącznie. Osobiste cechy skarżącego nie wpływają na te przesłanki.

Decyzji nieostatecznej można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli do przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostaje okres krótszy niż 3 miesiące, a niewykonanie zobowiązania jest uprawdopodobnione. Przesłanki ustawowe były spełnione, co uzasadniało taką procedurę w badanej sprawie.

Ocena projektu w zakresie kryterium "Opłacalność wdrożenia" została przeprowadzona z naruszeniem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności, przez co negatywna ocena wniosku o dofinansowanie Zarządu Województwa Małopolskiego była niezgodna z prawem.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji kluczowe jest, iż rażące naruszenie prawa polegałało na błędnej kwalifikacji obiektu jako wiaty, co nie było adekwatnie poparte zgromadzonym materiałem dowodowym. W związku z tym uchyla się decyzję umarzającą postępowanie administracyjne, co umożliwia ponowną ocenę faktyczną i prawną.

NSA uchylił wyrok WSA, podnosząc niezadowalające uzasadnienie decyzji z pogwałceniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji ma obowiązek ustalić podstawy i konsekwencje polecenia realizowania świadczeń zdrowotnych na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19.

Przetwarzanie danych osobowych i ich udostępnienie w ramach pomocy prawnej jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. f RODO oraz art. 104 ust. 2 pkt 3 Prawa bankowego, o ile spełnia wymogi niezbędności dla celu prawnie uzasadnionego interesu administratora danych.

Prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Polski według ustawy zabużańskiej nie jest uzależnione od repatriacji na terytorium Polski w jej obecnych granicach. Przepisy ustawy nie wymagają powrotu uprawnionego jako warunku uzyskania rekompensaty.

Pracodawca uprawniony do uzyskania dofinansowania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego nie jest zobowiązany do posiadania orzeczenia o niepełnosprawności w chwili zatrudnienia, jeżeli posiada wiedzę o niepełnosprawności pracownika; samo oświadczenie pracownika może być wystarczające do wykazania efektu zachęty.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że niewykonanie wymogów rolno-środowiskowych oraz niedostarczenie przewidzianych dowodów na siłę wyższą, uzasadnia odmowę przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, zgodnie z przyjętymi przepisami UE.