Skarga kasacyjna na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji została oddalona. Orzeczono, że decyzje nie naruszyły prawa w sposób rażący, a skarżącej nie przysługiwał interes prawny.

Informacja o ustaleniu wysokości opłaty za usługi wodne nie stanowi podstawy zobowiązania podatkowego; jest nim wyłącznie decyzja administracyjna, która kształtuje zobowiązanie w sposób wiążący i której doręczenie musi nastąpić w przewidzianym terminie.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, doręczone na podstawie nieprawidłowo przyjętego zakresu pełnomocnictwa, jest czynnością procesową nieskuteczną, co oznacza, że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte, a wydane decyzje nie wywołują skutków prawnych.

Zobowiązanie z tytułu opłaty zmiennej nie powstaje na podstawie informacji wydanej na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, lecz na skutek wydania decyzji administracyjnej opartej na art. 273 ust. 6 lub art. 272 ust. 19 Prawa wodnego, mającej konstytutywny charakter.

Zobowiązanie do zapłaty opłaty zmiennej z tytułu korzystania z wód nie powstaje z mocy informacji ustalającej opłatę, lecz poprzez wydanie konstytutywnej decyzji administracyjnej, kreującej to zobowiązanie.

NSA orzeka, że informacja wydana na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego nie kreuje zobowiązania podatkowego; zobowiązanie powstaje dopiero w wyniku decyzji administracyjnej, stąd wydana decyzja jest elementem niezbędnym dla zaistnienia zobowiązania za usługi wodne.

Zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty zmiennej za usługi wodne powstaje poprzez doręczenie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 o.p., nie zaś na podstawie informacji wydanej na art. 272 ust. 17 P.w., co przesądza konieczność stosowania terminów przedawnienia.

Doręczenie decyzji podatkowej nieprawidłową drogą (pocztowo zamiast elektronicznie) powoduje jej nieskuteczność procesową oraz brak wejścia do obrotu prawnego, co skutkuje niedopuszczalnością odwołania.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w kontekście podatku dochodowego. Ciężar dowodu spoczywa na podatniku, który musi wykazać prawdziwość i rzetelność dokumentów uzasadniających zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Żądanie skargi kasacyjnej w kwestii błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jest bezpodstawne i podlega oddaleniu.

Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może modyfikować przepisów ustawowych dotyczących ochrony przyrody. Ograniczenia wprowadzone planem muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności oraz nie mogą nadmiernie naruszać praw użytkowników wieczystych.

Informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za usługi wodne, na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, nie tworzy zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie powstaje dopiero z momentem doręczenia decyzji administracyjnej, która ma charakter konstytutywny. Brak doręczenia decyzji w ustawowym terminie skutkuje niepowstaniem zobowiązania podatkowego.

Zobowiązanie do zapłaty opłat zmiennych za usługi wodne nie powstaje z mocy informacji o ich wysokości, lecz wymaga doręczenia decyzji administracyjnej ustalającej wysokość tego zobowiązania, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Pisma wytworzone przez funkcjonariuszy publicznych, przekazane w ramach pełnienia funkcji urzędowej, nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli nie zawierają treści kwalifikujących je jako takie dokumenty, a dostęp do nich regulują przepisy szczególne.

NSA uznaje, że tytuł wykonawczy nie musi detalicznie ujmować przerw w naliczaniu odsetek, a wcześniejsze orzeczenia sądowe wiążą sąd, eliminując potrzebę ponownego badania stwierdzonych kwestii prawnych.

Decyzja Wojewody Małopolskiego z 1 kwietnia 2014 r. nie naruszała w sposób rażący prawa, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie nadzorczym. Skarga kasacyjna pozbawiona była uzasadnionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem przez NSA.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku była nieprawidłowa z uwagi na błędną interpretację art. 5 ust. 4b ustawy o świadczeniach rodzinnych, skutkującą niesłusznym doliczeniem dochodu. Skarga kasacyjna została oddalona, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymano.

Raport o oddziaływaniu na środowisko musi być spójny, rzetelny, spełniać wymogi art. 66 ustawy środowiskowej i uwzględniać zarówno przyrodnicze, jak i społeczne aspekty. Obowiązek jego sporządzenia jest uzasadniony nawet w razie braku szczególnego odniesienia do poszczególnych aspektów przez organ.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA z 2021 r., wprowadzający umarzanie postępowań wszczętych po 30 latach od doręczenia decyzji, jest zgodny z zasadą stabilności decyzji administracyjnej oraz wyrokiem TK, eliminując możliwośc wzruszania takich decyzji. Skarga kasacyjna, zarzucająca jego niekonstytucyjność, została oddalona.

Słuszne odszkodowanie za wywłaszczenie nieruchomości pod inwestycję drogową, nie wymaga uwzględnienia zasady korzyści, jeżeli przeznaczenie pod drogę nie zmienia wartości rynkowej, a wycena oparta na przeznaczeniu drogowym odzwierciedla rzeczywiste warunki rynku.

Przesłanka określona w art. 99 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach obliguje do umorzenia postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy, gdy w dniu złożenia wniosku cudzoziemiec jest zobowiązany do opuszczenia terytorium RP.

Konieczność przestrzegania obowiązku szczepień ochronnych wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o chorobach zakaźnych, a wyrok TK nie wpływa na legalność tych obowiązków. Obowiązki są wymagalne, a ich zaniechanie uzasadnia przymus egzekucyjny.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym jest nadal obowiązujący i wykonalny pomimo wadliwie ustalonej formy przez komunikaty GIS, a nie przez akt prawodawczy. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał obowiązek wynikający bezpośrednio z ustawy, oddalając skargę kasacyjną.