Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się do deliktów jednoczynowych, takich jak nieuiszczenie opłaty elektronicznej, gdzie przesłanki "znikomej wagi naruszenia" i "zaprzestania naruszania prawa" muszą być spełnione łącznie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że zastosowanie grzywny jako środka przymuszającego było zgodne z prawem, a wysokość grzywny była właściwie ustalona w zgodzie z art. 121 § 2 u.p.e.a.

Okresy studiów zaliczone przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wliczają się do 12-semestralnego limitu uprawniającego do środków stypendialnych, co uzasadnia odmowę przyznania stypendium B.P.

Kwalifikacja informacji jako przetworzonej wymaga szczegółowego uzasadnienia w decyzji odmawiającej ich udostępnienia, wykazania zaangażowania dodatkowych zasobów i analizy dokumentów. Sam fakt czasochłonności nie determinuje przetworzenia.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT; obowiązują własne przepisy tej ustawy, co wyklucza przedawnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

NSA uznaje, że używana odzież przewożona przez A. S. spełnia definicję odpadu, a brak wymaganych dokumentów oraz oznakowania uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie odpadów.

W postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej oraz sąd administracyjny są związani orzeczeniem właściwej jednostki orzeczniczej w zakresie specjalistycznych ustaleń medycznych, jeżeli orzeczenie zostało wydane zgodnie z wymaganiami formalnymi i należycie uzasadnione. Rozbieżności w opisie stanu klinicznego nie wymagają dalszego postępowania, jeżeli nie podważają zgodnego

W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów k.p.a. nie może skutecznie podważać wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli nie został powiązany z naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Zasada racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu gminy uzasadnia zakwalifikowanie jednoosobowego gospodarstwa, objętego prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym z uprawnieniem do lokalu

Po upływie okresu zatrzymania prawa jazdy określonego w decyzji administracyjnej kierujący odzyskuje uprawnienie do prowadzenia pojazdów, jeżeli ustawa nie uzależnia jego przywrócenia od spełnienia dalszych warunków. Nieodebranie dokumentu prawa jazdy nie stanowi braku uprawnień w rozumieniu art. 94 § 1 k.w. i nie może uzasadniać ukarania za prowadzenie pojazdu bez uprawnienia.

Skarżący K.K. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o nakazanie likwidacji uczelni niepublicznej, gdyż przepisy p.s.w.n. nie przewidują inicjatywy zewnętrznej w postępowaniu tego rodzaju, które wszczynane jest z urzędu przez Ministra.

Oddalenie skargi kasacyjnej; Burmistrz nie pozostawał w bezczynności, gdyż na dzień wniesienia skargi nie minął termin wskazany przez SKO. Skomplikowanie sprawy uzasadniało czas jej rozpatrywania.

Decyzję administracyjną uważa się za skutecznie doręczoną z upływem 14-dniowego okresu awizacji, o ile wszystkie czynności procedury awizacyjnej opisane w art. 44 k.p.a. zostały dopełnione; brak wykazania przez stronę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania uniemożliwia przywrócenie tego terminu.

Niezauważenie przez organy administracyjne obowiązku powiadomienia strony o możliwości przywrócenia terminu na podstawie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna nie zawierająca uzasadnionych podstaw, z uwagi na brak przedawnienia środka kompensacyjnego, podlega oddaleniu. Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepisy dotyczące przedawnienia kary i przepadku.

Decyzja wymierzająca opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska, w tym za składowanie odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, ma charakter deklaratoryjny, gdyż obowiązek zapłaty powstaje z mocy prawa i podlega zasadzie samonaliczenia. Do przedawnienia tego zobowiązania stosuje się art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, natomiast art. 285 ust. 2 Prawa ochrony środowiska nie modyfikuje ani nie przedłuża

Bezczynność organu administracji publicznej występuje, gdy mimo obowiązku prawnego organ nie załatwia sprawy w przewidzianym terminie. Wyznaczenie dodatkowego terminu przez organ odwoławczy nie sanowi wcześniejszej bezczynności.

Pracownicy urzędów, pełniący funkcje pomocnicze lub techniczne, nie są uznawani za osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem ich dane osobowe dotyczące wynagrodzeń nie podlegają udostępnieniu w ramach prawa do informacji publicznej, podlegając ochronie prywatności.

Przy ocenie zdolności do służby w PSP, komisja lekarska może orzekać o niezdolności na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej i opinii lekarzy specjalistów, a sąd administracyjny nie może weryfikować diagnoz medycznych.

Podmiot, który sprowadził na terytorium kraju pojazd w stanie uszkodzonym, jest odbiorcą odpadów, a brak zgłoszenia oraz wymaganej zgody właściwych organów wypełnia znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów, co uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Dopuszczalne jest oddalenie skargi kasacyjnej, gdy organy administracyjne i sądy niższych instancji prawidłowo ustalą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a skarżący nie przedstawi kontrdowodów uzasadniających zarzuty.

Decyzja wymierzająca opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska ma charakter deklaratywny. Przedawnienie zobowiązania na gruncie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej następuje z upływem 5 lat. Artykuł 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 nie wpływa na terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 129e ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie występuje potrzeba stosowania dodatkowych przesłanek miarkowania kary z art. 189d k.p.a., gdyż regulacja ta jest kompletna i wyłącza potrzebę posiłkowego stosowania przepisów k.p.a.

Zakażenie wirusem SARS-CoV-2 może być uznane za chorobę zawodową, gdy okoliczności wskazują na narażenie zawodowe w środowisku pracy, zgodnie z ustawą i przepisami o chorobach zawodowych.