Sąd oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, uzasadniając odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego przez M. spółka cywilna.

Pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur od podmiotów nieprowadzących realnej działalności, z tytułu fikcyjnych transakcji, jest uzasadnione, nawet przy braku świadomości naruszeń po stronie podatnika.

Przy łączeniu, na podstawie art. 90 § 2 k.k. w związku z art. 86 § 1 k.k., zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych tego samego rodzaju, łączny środek karny musi zostać orzeczony powyżej najwyższego z zakazów jednostkowych, nie zaś w jego wysokości. Jeżeli zakazy wynoszą 3 i 4 lata, dopuszczalny wymiar zakazu łącznego mieści się w granicach od 5 do 7 lat.

Dla skuteczności odliczenia podatku VAT niezbędne jest, aby faktura dokumentowała rzeczywistą, a nie fikcyjną datę transakcji. Organy podatkowe wykazały, że wskazana faktura z 2021 r. odnosiła się do transakcji zrealizowanej w maju 2020 r.

Spółka komandytowa wypłacająca komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego zaliczkę na poczet udziału w zysku nie jest obowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Obowiązek płatnika aktualizuje się dopiero po ustaleniu podatku CIT należnego od dochodu spółki za rok podatkowy, gdy możliwe jest obliczenie podatku komplementariusza z obligatoryjnym pomniejszeniem

Decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest nieważna z powodu rażącego naruszenia procedury administracyjnej, poprzez błędne skierowanie jej do niewłaściwego podmiotu. Tym samym, decyzja powinna być skierowana do Prezesa Sądu Rejonowego jako organu sądu.

Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji przyznająca podwyższenie dodatku funkcyjnego nie była dotknięta rażącym naruszeniem prawa, i jako taka nie mogła być unieważniona w trybie nadzorczym przez Komendanta Głównego Policji.

Podmiot odbierający odpady na podstawie umowy winien osiągnąć określony poziom recyklingu, brak jego osiągnięcia skutkuje karą pieniężną wynikającą z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., niezależnie od okoliczności subiektywnych lub winy; odpowiedzialność ta zgodna jest z prawodawstwem unijnym.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z datą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z datą doręczenia zawiadomienia stronie. Przekroczenie tego terminu skutkuje przedawnieniem prawa nałożenia sankcji administracyjnej (art. 13n u.d.p.).

Uzyskanie nowych danych dotyczących istnienia budowli lub zajęcia gruntów na cele gospodarcze może uzasadniać wznowienie postępowania podatkowego ostateczną decyzją, jeśli dowody te były nieznane organowi w chwili wydania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że niewyczerpująca analiza sytuacji materialnej podatnika przez organy podatkowe wyłącza możliwość przyznania ulgi płatniczej, zgodnie z art. 67a § 1 O.p.

Rażące naruszenie prawa, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., może być uznane, gdy wystąpi wyraźna i oczywista sprzeczność decyzji z przepisami prawa; rozbieżna interpretacja przepisów nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji.

Wcześniejsze zgłoszenie nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych niż termin wskazany w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie pozbawia podatnika prawa do zwolnienia podatkowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykonanie obowiązku administracyjnego przez zobowiązanego musi być zgodne z konkretne ustalonymi wymogami aktu wykonawczego. Niedopatrzenia formalne w realizacji nie pozwalają na uznanie jego pełnej realizacji w wypadku oczywistej niezgodności z treścią decyzji.

Skarga kasacyjna, jako nie zawierająca usprawiedliwionych podstaw naruszenia proceduralnych norm prawnych, podlega oddaleniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie przyznania własności nieruchomości pozostaje zgodny z prawem materialnym i procedurą.

Dowody z oględzin, przeprowadzone w trybie czynności sprawdzających, mogą stanowić podstawę faktyczną decyzji podatkowej, jeżeli zostały przeprowadzone z zachowaniem wymogów formalnych i prawnych przepisanych przez Ordynację podatkową.

W razie sprowadzenia do Polski uszkodzonego pojazdu jako odpadu, bez wymaganego zgłoszenia, odbiorca odpowiada za nielegalne przemieszczanie odpadów. Transgraniczny transport odpadu wymaga procedury zgłoszenia na mocy rozporządzenia nr 1013/2006.

Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne, nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu, podlega karze pieniężnej z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., niezależnie od winy, co jest zgodne z zasadą „zanieczyszczający płaci”.

Na podmioty odbierające odpady komunalne nałożony jest obiektywny obowiązek osiągnięcia ustawowego poziomu recyklingu. Niewykonanie tego obowiązku skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej niezależnie od winy czy przesłanek subiektywnych. Odpowiedzialność ta ma w prawie charakter obiektywny.

Podmiot prywatny, dysponujący majątkiem publicznym, jest zobowiązany udostępnić informację publiczną na mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nawet jeśli jego działalność nie obejmuje realizacji zadań publicznych.

Działania naprawcze drogi gminnej nie wpłynęły na stosunki wodne działki skarżącego w sposób uzasadniający naruszenie art. 29 Prawa wodnego. Skarga kasacyjna oddalona.

Zebranie i wszechstronne rozpatrzenie materiału dowodowego nie jest wymagane w przypadku domniemania posiadania odpadów przez władającego nieruchomością, które można obalić wyłącznie przedstawieniem dowodów wskazujących inny podmiot jako posiadacza. Skarga kasacyjna niewykazująca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że pominięcie szczegółowej analizy kryteriów wniosków mieszkaniowych przez organ władzy lokalnej stanowi naruszenie przepisów uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Organ zobowiązany jest do rozważenia wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z prawidłowymi standardami demokratycznego państwa prawnego.

Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.