Zwolnienie od opodatkowania dywidendy zgodnie z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. wymaga bezpośredniego posiadania co najmniej 10% udziałów w kapitale spółki płatnika przez rzeczywistego właściciela dywidendy; nie jest dopuszczalne zastosowanie koncepcji "look-through approach" w celu przenoszenia warunków zwolnienia pomiędzy podmiotami.

Dla oceny, czy przewoźnik ponosi odpowiedzialność za niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, kluczowy jest protokół kontroli drogowej, który stanowi dowód mający moc dokumentu urzędowego. Niedopełnienie tego obowiązku przez przedsiębiorcę uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 14 września 2017 r. złożony po upływie miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a., pomimo istnienia wcześniejszej wiedzy strony o wydaniu decyzji, jest prawnie spóźniony, co uzasadnia umorzenie postępowania wznowieniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej J.W., uznając oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego za zgodne z prawem, ze względu na brak wystarczającego uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi postępowania.

Skarga kasacyjna dotycząca przywrócenia terminu na wniesienie odwołania została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było wiarygodnych dowodów uprawdopodabniających okoliczności uzasadniające przywrócenie tego terminu.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym była zasadna, gdyż organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że przewóz był wykonywany na zlecenie skarżącej spółki, pomimo zastrzeżeń dotyczących dokumentacji protokołu kontroli.

Odmowa przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest uzasadniona w sytuacji, gdy strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu oraz nie przedłożyła dowodów na twierdzone przeszkody.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż prawidłowo utrzymano w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz nałożone kary pieniężne za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odrzucając skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem ma charakter obiektywny i administracyjny, a nie wykazanie przez zarządzającego przesłanek egzoneracyjnych skutkuje utrzymaniem kary pieniężnej za naruszenia czasu pracy kierowców.

Decyzja o uchyleniu zawieszenia w czynnościach służbowych strażaka musi być wydana w trakcie trwania stosunku służbowego. Uchylenie takiej decyzji po zwolnieniu ze służby jest bezprzedmiotowe i nie uzasadnia wypłaty zawieszonego uposażenia.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej, jako organ rzeczowo niewłaściwy, wydał postanowienie z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkowało stwierdzeniem jego nieważności przez sąd. Decyzja Prezesa w tej sprawie została wydana bez podstaw prawnych, naruszając zasady praworządności i prawidłowej procedury administracyjnej.

Ustawodawca wymaga, aby żołnierz zwolniony wskutek własnego wypowiedzenia pełnił zawodową służbę wojskową przez minimum 10 lat, bez doliczania służby w formacjach pozawojskowych, do nabycia prawa do świadczenia pieniężnego.

NSA stwierdził, że sprawa przekazania rekompensaty w transporcie publicznym, z uwagi na brak regulacji w umowie, nie jest sprawą administracyjną, lecz cywilnoprawną, co wyklucza kognicję organów administracji publicznej.

Oczywisty brak świadectwa homologacji przy rejestracji pojazdu stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d, nieusprawiedliwione argumentami stabilności decyzji czy planami legislacyjnymi, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej.

Wyrok NSA: Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., za przesłankę wznowienia postępowania podatkowego mogą zostać uznane dowody istotne, znane stronie podczas pierwotnego postępowania, ale nieznane organowi. NSA uchylił poprzednie orzeczenie i decyzję administracyjną.

Sąd stwierdza, że oddala skargę kasacyjną J.B., podzielając argumenty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie stwierdzono naruszeń proceduralnych, a pomoc finansowa nie została przyznana z powodu niespełnienia wymogów formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak przejrzystości wezwania do uzupełnienia wniosku uniemożliwia prawidłową ocenę projektu na etapie formalnym, co skutkowało niezasadnością negatywnej oceny wniosku Gminy Miejskiej Iława i ostatecznym oddaleniem skargi kasacyjnej Ministra.

Decyzja administracyjna dotycząca kilku okresów rozliczeniowych podatkowych może być rozpoznawana i rozstrzygana przez organ odwoławczy odrębnie dla każdego okresu, co nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej. Separate assessment for each period does not constitute procedural error.

Niezachowanie materialnoprawnego terminu składania wniosków o rekompensatę skutkuje wygaśnięciem uprawnienia do świadczenia, a organy administracyjne nie są zobowiązane do udzielania pouczeń ponad zakres określony w przepisach procedury administracyjnej.

Pomniejszenie nadzwyczajnego wsparcia finansowego dla rolników, zgodnie z § 8 rozporządzenia, odnosi się tylko do odszkodowań uzyskanych za uprawy objęte ubezpieczeniem od konkretnych niekorzystnych zjawisk klimatycznych, nie zaś do całości odszkodowania otrzymanego za inne szkody.

Posiadanie promesy na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez jeden podmiot nie nadaje mu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym innych podmiotów ubiegających się o zezwolenie. Brak interesu prawnego wyklucza uprawnienie do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących wydania zezwolenia innym przedsiębiorcom.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego, będąca wynikiem rażącego naruszenia prawa, powinna zostać uchylona. Skutki społeczno-ekonomiczne nie stanowią przeszkody do stwierdzenia jej nieważności.

Rażące naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przy rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji obliguje do stwierdzenia nieważności decyzji, niezależnie od skutków społeczno-gospodarczych, jako niezgodnej z zasadą praworządności.

Rekompensata za stosowanie ulg w transporcie publicznym wymaga umownej regulacji, co wyłącza sprawę spod kognicji administracji publicznej; ma ona charakter cywilnoprawny i rozstrzyga ją sąd cywilny, nie organ administracyjny.