Organ administracyjny nie posiada uprawnień do zmiany bezterminowych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisywanie określonego terminu ważności w dokumentach prawa jazdy. Tego rodzaju zmiana nie znajduje podstaw w polskim systemie prawnym.

Uchybienie terminu zgłoszenia faktu nabycia pojazdu nie może być przywrócone w oparciu o przepisy ustawy covidowej, jeśli strona nie uprawdopodobni braku swej winy. Przepisy te nie zakładają automatycznego przywrócenia terminu, lecz jedynie możliwość jego rozważenia przez organ.

Decyzja GITD o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest prawidłowa. Przewóz okazjonalny realizowany przez skarżącą nie spełniał wymogów formalnych, co uzasadnia nałożenie sankcji.

W przypadku nieusuniętych wątpliwości co do daty doręczenia decyzji administracyjnej, wątpliwości te powinny być rozstrzygane na korzyść strony, co jest zgodne z zasadą zaufania do władzy publicznej oraz zasadami wywodzącymi się z art. 8 § 1 k.p.a.

Po definitywnym umorzeniu postępowania karnego upływem okresu próby i dodatkowych 6 miesięcy, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie jest dopuszczalne. Decyzje administracyjne muszą uwzględniać ostateczny charakter umorzenia.

Pismo NUS z dnia 22 stycznia 2025 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej. Zły kwalifikacja pisma przez WSA, jako decyzji odmownej odnośnie nadpłaty, spowodowała zasadność skargi kasacyjnej. Rozstrzygnięcie określiło brak możliwości wnioskowania o nadpłatę w trybie stwierdzenia nadpłaty.

Dla przypisania przewoźnikowi odpowiedzialności za naruszenia przepisów transportowych wystarczające jest ustalenie, że przewóz był wykonywany w ramach jego działalności oraz że wystąpiły uchybienia w zakresie obowiązków ustawowych, niezależnie od osobistych działań poszczególnych uczestników.

Brak legalnego zjazdu, potwierdzonego decyzją administracyjną, uniemożliwia jego odtworzenie na koszt zarządcy drogi. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych.

Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do ograniczania ważności bezterminowo nabytych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisanie terminu ich ważności w dokumencie prawo jazdy; wyznaczenie daty ważności dokumentu nie wpływa na nabyte wcześniej uprawnienia.

Informacje dotyczące czynności organów publicznych, związane z wnioskiem jednostki, stanowią informację publiczną, nawet jeśli dotyczą 'sprawy własnej' wnioskodawcy.

Odpowiedzi udzielone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej spełniały wymogi ustawy, a skarga kasacyjna dotycząca bezczynności organu nie zasługiwała na uwzględnienie.

Świadczenie pieniężne z tytułu pełnienia funkcji sołtysa przysługuje jedynie osobom pełniącym funkcję sołtysa, zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy, wykluczając zastosowanie wykładni rozszerzającej do innych stanowisk o podobnych zadaniach.

Udostępnienie danych osobowych pracownika, dotyczących przynależności związkowej, osobom nieupoważnionym przez pracodawcę, bez spełnienia przesłanek z art. 9 ust. 2 RODO, stanowi naruszenie zakazu przetwarzania danych wrażliwych przewidzianego w art. 9 ust. 1 RODO.

Stwierdzenie nieważności zarządzenia burmistrza w zakresie stawek opłat za parking, jako że w sposób niezgodny z art. 4 u.g.k. ustanowiono opłaty sankcyjne o charakterze represyjnym, co przekraczało kompetencje jednostki samorządu terytorialnego.

W przypadku legalizacji obiektu budowlanego, usytuowanego w bliskiej odległości od gazociągu, konieczne jest uwzględnienie przepisów bezpieczeństwa dotyczących przebiegu gazociągu oraz weryfikacja zgodności z normami technicznymi, co wymaga kompletnych i wystarczających dowodów w postępowaniu administracyjnym.

Posiadacz broni, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne w związku z przestępstwami wymienionymi w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., może być prewencyjnie odebrana broń i amunicja, zgodnie z art. 19 ust. 1a u.b.a., mając na uwadze bezpieczeństwo publiczne.

Zwolnienie z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. przysługuje wyłącznie podmiotowi, który bezpośrednio i na podstawie tytułu własności posiada wymagany udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendę. Status rzeczywistego beneficjenta oraz pośrednie uczestnictwo kapitałowe nie zastępują tej przesłanki, a cesja prawa do dywidendy nie jest równoznaczna z nabyciem akcji. Koncepcja look-through approach nie może

W sprawach nadzoru budowlanego wszczynanych wyłącznie z urzędu na podstawie art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego żądanie osoby zainteresowanej nie stanowi wniosku o wszczęcie postępowania w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. Organ nie ma obowiązku wydania postanowienia z art. 61a § 1 k.p.a., lecz powinien poinformować o podjętych działaniach; brak rozstrzygnięcia procesowego nie uzasadnia skargi

Rzeczywisty właściciel dywidendy, który nie posiada bezpośrednio, na podstawie tytułu własności, co najmniej 10% udziałów lub akcji spółki wypłacającej, nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. Koncepcja look-through approach nie może służyć kaskadowemu przypisywaniu mu udziałów posiadanych przez podmioty pośredniczące ani zastępować ustawowego warunku bezpośredniego udziału

Oddalenie skargi kasacyjnej przeciwko nałożonej karze pieniężnej za nielegalne prowadzenie przewozu osób samochodem osobowym, bez wymaganej licencji, zakwalifikowanego jako przewóz okazjonalny.

Prokurator posiada legitymację do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, nawet jeśli nie jest wymieniony jako uprawniony podmiot w przepisach prawa materialnego, co słusznie uwzględnił sąd administracyjny I instancji.

NSA uznaje, że dla przypisania odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów transportowych wystarczają przeprowadzone ustalenia z protokołu kontroli oraz powiązana z nimi dokumentacja, co uzasadnia odpowiedzialność przewoźnika za niezgodny z prawem przewóz.

W razie ponownego uchylenia decyzji wydanej po wcześniejszym wyroku kasatoryjnym sąd administracyjny, stwierdzając naruszenie art. 153 p.p.s.a., ma obowiązek szczegółowo wskazać, które wiążące wytyczne nie zostały wykonane i dlaczego. Wskazania co do dalszego postępowania muszą być jednoznaczne, konkretne, wykonalne oraz spójne z motywami wyroku; nie mogą ograniczać się do ogólnego odesłania do wcześniejszego

Przesłanka z art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego nie jest spełniona, gdy podstawowe przeznaczenie gruntu w miejscowym planie jako ogólnodostępnego placu miejskiego i przestrzeni publicznej wyłącza właściwe użytkowaniu wieczystemu wyłączne korzystanie przez uprawnionego. Uzupełniające przeznaczenie terenu na publiczny parking podziemny nie niweczy tej oceny, jeżeli pozostaje funkcjonalnie podporządkowane